اخبار | تكنولوژي | آموزش | طراحي سايت و سئو

«آنها موفق نشدند... آنها همچنين سعي كردند روحيه اهالي شعله را از بين ببرند. آنها در اين زمينه هم شكست خوردند.» بعد از آن يك بازي كامل فوتبال را تماشا كرديم. تيم ها لباس هايي به رنگ روشن پوشيده بودند و با اشتياق روي زميني با چمني خوب توپ مي زدند. جمعيت تقريباً به طور كامل متشكل بود از سربازان به شدت مسلح امريكايي و عراقي. يك سرهنگ امريكايي به من گفت از اينكه زندگي در آنجا چقدر خوب است «شوكه» شده است. يك سرباز ديگر گفت: «هنوز كساني هستند كه مي خواهند كارهاي بد بكنند اما آنها در حال فرارند.» نيروهاي امريكايي در كارزار نبرد معمولاً از «آدم خوب ها» و «آدم بدها» حرف مي زنند. آنها گاهي نبرد در عراق را جنگي ميان اكثريت گسترده «مردم عادي عراق» و اقليت كوچكي از «تروريست ها» كه مي خواهند مانع پيشرفت ديگران شوند و زمان را به دو سال پيش كه اوضاع پرهرج و مرج بود برگردانند، ترسيم مي كنند. شش سال جنگ به فرماندهان آنها آموخته است اوضاع تقريباً هميشه گمراه كننده تر است. اين كشور كه وصله پينه يي از مذاهب و سنن درهم بافته است را نمي توان به راحتي به «نيروهاي نور» در يك طرف و «ظلمت» در سوي ديگر تقسيم كرد. در اكثر نواحي و در اكثر روزها مي توان شاهد بهبودهاي واقعي بود. ما به يك باشگاه شبانه كه زماني يك خانه دلنشين قديمي در مركز بغداد بود، رفتيم. مردان به خوشگذراني و عياشي مشغول بودند. اين كارها در گذشته مي توانست به قيمت جان شان تمام شود. در ساير بخش هاي شهر، رستوران ها، مغازه ها و گالري ها در حال بازگشايي هستند. زندگي فرهنگي دوباره در حال شكوفايي است. صداي آهنگ هاي سنتي عراقي بار ديگر به گوش مي خورد. ما يك ساعتي را در يك موسسه موسيقي در مركز بغداد گذرانديم. در سال هاي 2006 و 2007، هنرآموزان مجبور بودند در خفا تمرين كنند و بنوازند و در راه مدرسه سازهاي خود را در كيسه هاي پلاستيكي قايم كنند. آنها حالاآنقدر احساس راحتي مي كنند كه آهنگ هايشان را علناً و با صداي بلند بنوازند. اينجا به من گفته اند تا پيش از سال 2003 اكثر نوازندگان دختر بودند. وقتي ما از آنجا بازديد كرديم تنها دختر حاضر حضار بسام بود. اين دختر سازي به نام جوزا كه از پوسته نارگيل درست شده، مي نوازد. او به من گفت: «درست است كه در مجموع انفجارهاي كمتري اتفاق مي افتد اما خشونت ممكن است دوباره در حال افزايش باشد. ما هنوز مي ترسيم.» حملات چند روز اخير باعث شده است ديگران اين روايت پذيرفته شده بين المللي را كه عراق در ماه هاي اخير قطعاً «در حال بهتر شدن است» درحالي كه «افغانستان بدتر مي شود» زير سوال ببرند. ژنرال هاي امريكايي هميشه در زمينه اعلام پيروزي خيلي احتياط كرده اند. آنها سخنان كاملاً بي موقع جرج بوش داير بر «ماموريت كامل شد» پس از حمله امريكا را به ياد دارند. هنوز هر ماهه صدها نفر در خشونت هاي شديد كشته مي شوند. كساني كه من با آنها ملاقات كردم عاجزانه مي خواهند باور كنند جنگ تمام شده است. با اين حال يافتن صداهاي حاكي از بدبيني سخت نيست. يك دوست عراقي به من گفت وقتي ارتش امريكا عراق را ترك كرد خيلي ها در پي تصفيه حساب هاي شخصي خواهند بود. او گفت: «اكثر مردم از خشونت خسته و دلزده هستند، اما بعضي ها منتظر لحظه مناسب براي گرفتن انتقام هستند.» «مردم اين كشور هرگز فراموش نمي كنند، به خصوص اگر بستگان آنها بي رحمانه كشته شده باشند.» همه مي دانند امريكايي ها در حال ترك اينجا هستند، مجهول بزرگ اين است وقتي رفتند، چه مي شود. آيا عراق واقعاً خطر را پشت سر گذاشته است؟ يا اينكه اكثر بمبگذاران و افراد مسلح منتظر سپري شدن زمان هستند تا وقت نبرد قدرت برسد؟ پيش بيني آينده در كشوري مثل عراق خيلي دشوار است. اما اين فكر كه عراق مشكلي است كه حالابه نوعي «حل» شده، ممكن است تكرار يك اشتباه تاريخي يعني داشتن تصويري ساده يك مكان خيلي پيچيده باشد.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

منطقه  سوات كه در 250 كيلومتري شمال اسلام آباد قرار دارد بيش از هر چيز محل استراحت ساكنان مرفه شهرهاي بزرگ بود و آنها از هواي تازه و جانبخش و از پياده روي در ميان نهرهاي كوهستاني و درخت هاي زردآلوي اين منطقه لذت مي بردند. ساكنان اين دره زيبا هم تقريباً هيچ تمايلي به طالبان راديكال و متعصب ندارند و يك سال پيش بود كه اكثريت شهروندان اين منطقه طي يك انتخابات به طالبان نه گفتند و به حزبي ليبرال و سكولار به نام «حزب عوام» راي دادند. حال همين اكثريت تنها به دليل موافقت ارتش و پرزيدنت «آصف علي زرداري» مجبور به تحمل طالبان شده اند. خبر قدرت يابي اسلامگرايان راديكال در دره سوات زنگ خطري براي بقيه مردم دنيا نيز بود. «ريچارد هالبروك» فرستاده ويژه دولت امريكا به منطقه زماني اين «خبر وحشتناك» را شنيد كه تازه از اولين ديدارش از پاكستان فارغ شده بود و در كشور همسايه يعني در هندوستان به سر مي برد. هالبروك گفت:«حال ديگر نشان داده شده كه هند، پاكستان و امريكا دشمني مشترك دارند: دشمني كه خطري مستقيم براي شهرهاي بزرگ ما و براي رهبري سياسي و ملت هاي ما به شمار مي آيد.» به اين ترتيب معلوم مي شود طالبان پس از حملات موفق عليه نيروهاي امريكا و ناتو در افغانستان، حال در پاكستان نيز به پيروزي دست يافته است. با وجود آنكه پرزيدنت زرداري در اسلام آباد تلاش كرد شكست خود را پنهان كند و خاطرنشان مي كرد طبق اين قرارداد راديكال ها موظف مي شوند سلاح ها را بر زمين بگذارند اما كمتر كسي به يك آتش بس پايدار و دائمي باور دارد و حتي مقامات دولتي در مناطق مربوطه نيز اذعان دارند طالبان بار ديگر مسلح مي شوند. قدر مسلم اينكه دولت اتمي پاكستان به اين ترتيب حق حاكميت خود بر قلب اين سرزمين را از دست داده است.بهشت سوات از سال 2007 در موقعيت جنگي قرار گرفت و ارتش پاكستان با اعزام 12 هزار سرباز به آن منطقه تلاش كرد از نفوذ بنيادگرايان بكاهد. خون هاي زيادي ريخته شد و حداقل 1200 غيرنظامي و 180سرباز پاكستاني جان خود را در اين درگيري ها از دست دادند. با اين حال نتيجه اين عمليات هاي نظامي فاجعه بار بود و امروز اين طالبان هستند كه بر 80 درصد از منطقه ملاكند حكومت مي كنند و اين در حالي است كه تا يك سال پيش تنها بر چند دهكده حكومت داشتند. بيش از همه اين غيرنظاميان هستند كه از اين وضعيت رنج مي برند. يكي از هتلداران وحشت زده منطقه از دهكده يي در نزديكي «مالام جابا» كه پيش از اين يك پيست اسكي پرطرفدار بود، از طريق تلفن خبر داد: «ارتش از ما مي خواست به دليل موقعيت جنگي اين دهكده را ترك كنيم و طالبان ما را مجبور به ماندن مي كردند.» اين هتلدار نيز به مانند 10 هزار رانده شده ديگر موقتاً نزد اقوامش زندگي مي كند و درصدد است در كوتاه ترين زمان ممكن كشورش را براي هميشه ترك كند. او مي گويد:«ساكنان سوات براي زنده ماندن مجبورند روز به روز بيشتر تحت انقياد طالبان درآيند.» برخي عقيده دارند ارتش آگاهانه در مقابل رهبران طالبان نرمش نشان مي داد تا بيش از اين خشم آنها را عليه نيروهاي مسلح و دولت برنيانگيزد. عده يي ديگر بر اين عقيده اند كه نيروهاي امنيتي اصولاً شانسي در مقابل آن سه هزار بنيادگراي مسلح نداشته اند. احتمالاً هر دو عقيده درست است و طالبان از مدت ها پيش در اين بهشت كوهستاني يك رژيم ترور را برپا كرده بوده اند. با غروب آفتاب در دره سوات، گروه هاي كوچكي از مردان مخفيانه به خانه «ملاخليل» مي روند. خليل نامي عربي و به معناي دوست است. اين ديداركنندگان در واقع جاسوس هاي طالبان هستند. آنها به صورت پنهاني به اين رهبر جوان طالبان گزارش مي دهند: گزارش هايي در اين مورد كه چه كسي بار ديگر قوانين مورد قبول طالبان را زير پا گذاشته، چه كسي شادي كرده و رقصيده است، چه كسي ريش خود را تراشيده، چه كسي همسرش را طلاق داده يا از دولت اسلام آباد هواداري كرده و كوتاه سخن آنكه چه كسي خائن است. نمايش راديويي ملاخليل هر شب حوالي ساعت هشت شروع مي شود. مردم محلي هم در اين شب هاي زمستاني جز گوش دادن به سخنان ملاخليل كه روي موج اف ام پخش مي شود چاره ديگري ندارند. از آنجايي كه جناب خليل منصب شاكي و قاضي را يكجا در اختيار دارد براي مردم از اين مي گويد كه چه كساني طبق قوانين طالبان عفو يا محكوم شده اند. معمولاً صبح روز بعد مردم با اجسادي در ميدان بازار «مينگورا» روبه رو مي شوند كه در حالي كه از پا آويزان هستند، سرهايشان بريده شده و به عنوان آخرين بي حرمتي به اين گناهكاران زير لگدهاي افراد طالبان به مانند توپ له مي شوند. علاوه بر آن تابلويي هم در آن ميدان نصب شده است:«هر كس كه به خود جرات داده و اجساد اين جاسوسان و خيانتكاران را دفن كند همين مجازات در انتظار او خواهد بود». رهبري بنيادگرايان اين منطقه با كسي است كه خود را روحاني مي داند و قبلاً كارگر كمكي يكي از پيست هاي اسكي بوده است. اين مرد 33 ساله «ملافضل الله» نام دارد و مردم ملاكند به وي «راديو ملا» لقب داده اند، زيرا فضل الله در آغاز كار شبكه ترور خود را بر امواج راديويي پايه گذاري كرد. او در برنامه راديويي اش وعده مي داد مديريت ناكارآمد و فاسد پاكستان را كنار زده و براي شهروندان مايوس كارآمدي و عدالت به ارمغان خواهد آورد اما چيزي نگذشت كه اين ايستگاه راديويي تبديل به نوعي دولت موازي شد و جهادگران فضل الله هر روز از اين طريق قواعد جديدي بر حسب برداشت خود از شريعت وضع مي كردند. از جمله اينكه زنان در زمان هايي كه احكام اعدام اجرا مي شود حق خروج از خانه ها را ندارند و بدتر از آن دختران از رفتن به مدرسه محروم هستند. ماموران پليس هم در صورت اجراي اوامر دولت اسلام آباد گوش هاي خود را از دست مي دهند. در ليست افراد اعدام شده بدون استثنا از همه طبقات و مشاغل جامعه ديده مي شود. در اين ليست علاوه بر رهبران قومي و روحانيان ليبرالي كه در مقابل اقدامات فضل الله مقاومت نشان داده اند، نام آرايشگران و معلمان هم وجود دارد. سياستمداران اسلام آباد هنوز هم به مانند همه اين سال ها در مورد ميزان گسترش قدرت طالبان پاكستان در توهم به سر مي برند. اخيراً پرزيدنت زرداري در مصاحبه يي با شبكه تلويزيوني «سي بي اس» امريكا اذعان كرد در مورد ابعاد و گستره مشكلات در شمال پاكستان فريب خورده است. او گفت همه در مورد خطر طالبان «دروغ» گفته اند و ادعا كرده بودند طالبان قدرتي ندارد:«به من مي گفتند آنها هرگز در موقعيتي نيستند كه بتوانند براي ما چالش برانگيز باشند.» اين اعتراف تلخ زرداري در واقع تاييد كننده همان تصويري است كه زماني مدير سابق جامعه اطلاعاتي امريكا يعني «مايك مك كانل» از پاكستان ارائه داد. اين مقام امريكايي سال پيش بارها با رهبران ارتش پاكستان ديدار كرد و يكي از ژنرال هاي دو ستاره پاكستان آشكارا براي وي توضيح داد كه چرا ارتش به عنوان اصلي ترين قدرت سياسي در اين كشور با وجود اصرار سياستمداران براي جنگ با طالبان، به صورت مخفيانه با اين گروه رابطه دارد. بر اساس برآوردهاي آن ژنرال، امريكا در درازمدت در افغانستان نخواهد ماند و با خروج امريكا اين هند خواهد بود كه از اين خلاء قدرت استفاده كرده و جاي ايالات متحده را پر مي كند. به همين خاطر از نظر اين ژنرال پاكستان نمي تواند از رابطه با اپوزيسيون افغانستان يعني با طالبان صرف نظر كند:«پس ما بايد از طالبان پشتيباني كنيم.» اظهارات اين ژنرال پاكستاني اولين بار توسط «ديويد سنگر» نويسنده نشريه نيويورك تايمز در كتاب وي منتشر شد: كتابي كه در مورد ميراث سياست خارجي بوش است يعني همان ميراثي كه حال به باراك اوباما رسيده است. ارتش پاكستان امروز هم به مانند هميشه از برخورد با هند بيشتر از ترورهاي طالبان در اين كشور هراس دارد. به همين خاطر به طالبانيزه شدن تدريجي پاكستان تن در مي دهد و به عنوان مثال امروز در شهر بزرگي چون لاهور كه محل زندگي بسياري از روشنفكران اين كشور محسوب مي شود زنان حق رفتن به رستوران و آرايشگاه ها را ندارند و ارتش هم اين مساله را پذيرفته است. با اين حال پس از انعقاد تفاهمنامه ميان طالبان و دولت پاكستان بسياري از شهروندان مينگو در سوات به خيابان ها ريختند و شكلات و شيريني پخش كردند زيرا اميد دارند با اين قرارداد بالاخره پس از چند ماه خونريزي بار ديگر به هر صورت صلح برقرار خواهد شد. رئيس هيات مذاكره كننده طالبان اسلامگراي 77 ساله يي به نام «صوفي محمد» است كه در ضمن با مولانا فضل الله حاكم خشونت طلب سوات نسبت خانوادگي نيز دارد و پدر همسر وي است. صوفي محمد پس از انعقاد اين قرارداد به اصطلاح يك كاروان صلح راه انداخت و به دهكده ها رفت تا پيروزي قوانين طالباني را جشن بگيرد. دولت اسلام آباد هم اميدوار است اين پيرمرد تقريباً ميانه رو بتواند از نفوذ نسبي خود بر فضل الله تشنه قدرت استفاده كرده و كمي او را تعديل كند. اما واقعيت اين است كه تقريباً دليلي براي اميدواري هاي خيلي بزرگ تر وجود ندارد زيرا صوفي محمد نيز به مانند ديگر افراد طالبان دشمن آشتي ناپذير دموكراسي به حساب مي آيد و او هم دموكراسي را سيستمي مي داند كه «به خاطر آن سال ها سركوب كافران را تحمل كرده ايم». صوفي محمد طي سفر خود در دره سوات بارها و بارها اين جمله را تكرار كرده و مي كند:«ما هيچ اعتقادي به انتخابات و دموكراسي نداريم.»

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

مشكلات مالي

رئيس جمهور روسيه در ديداري با فرماندهان عالي ارتش در مسكو گفت كه با توجه به تنش‌هاي جهاني و گسترش ناتو، روسيه نيز بايد خود را تقويت كند. پيش از اين، ولاديمير پوتين نيز در زمان رياست جمهوري خود چند بار از ضرورت مدرن‌سازي ارتش روسيه سخن گفته بود، اما اين امر به خاطر مشكلات مالي و به ويژه پيش آمدن بحران اقتصادي فراگير، هرگز تحقق پيدا نكرد. سال گذشته دولت روسيه اعلام كرد كه بودجه نيروهاي مسلح كشور را طي دو سال آينده افزايش داده و تا سال ۲۰۱۱ حدود ۱۴۰ ميليارد دلار صرف خريد تسليحات خواهد كرد. اما آقاي مدوديف به سران ارتش قول داد كه موانع مالي را برطرف كند تا مدرن‌سازي ارتش از سال ۲۰۱۱ شروع شود.

اختلاف‌ها با غرب

مدوديف تنها دو هفته پيش از اولين ديدار خود با باراك اوباما رئيس جمهور تازه آمريكا، پيمان ناتو را متهم كرد كه مواضع خود را در نزديكي مرزهاي روسيه همچنان تقويت مي‌كند. او گفت كه به دليل تنش‌هاي منطقه‌اي و همچنين مبارزه با تروريسم، روسيه بايد زرادخانه هسته‌اي خود را نيز مدرن كند.

دولت روسيه بر سر دو موضوع همچنان خود را از جانب غرب زير فشار مي‌بيند: يكي سپر دفاع موشكي كه قرار است ايالات متحده در شرق اروپا مستقر كند، و ديگر پيوستن اوكراين و گرجستان به پيمان ناتو. درگيري كوتاه مدت روسيه با گرجستان مشكلات تجهيزات كهنه روسيه و نيز ضعف نيروهاي مسلح اين كشور را در نبردهاي منطقه‌اي آشكار ساخت و موجب شد كه نياز به مدرنيزه كردن ارتش بار ديگر مطرح شود.

هدف از نوسازي

زرادخانه اتمي روسيه عملا در زمان دوران "اتحاد شوروي" باقي مانده است. روسيه در عرصه آزمايش‌هاي موشكي و نصب سيستم‌هاي رادار مدتهاست كه پيشرفتي نداشته است. هدف روسيه آن است كه ارتش بزرگ و ناكارآمد دوران جنگ سرد را به ارتشي كوچك‌تر، اما كارا و مجهز تبديل كند.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

1- استدلال نخست

اوباما رسما افزايش نيروها را كه بسيار در بوق و كرنا كرده بود، با صدور دستور استقرار 17 هزار نيروي اضافي ديگر شامل هشت هزار تفنگ‌دار دريايي، چهار هزار نيروي ارتش و پنج هزار نيروي پشتيباني آغاز كرد. اكثر اين نيروها در استان هلمند واقع در جنوب افغانستان كه اكثريت آن‌ها را پشتون‌ها تشكيل مي‌دهند، مستقر خواهند شد، اما توجيه اين مساله به چه صورت بوده است؟ وضعيت افغانستان و پاكستان به توجه فوري نياز دارد. تفنگ‌داران دريايي در ماه مه وارد افغانستان خواهند شد. ماموريت آن‌ها به همان اندازه كه نامعلوم به نظر مي‌رسد، خطرناك نيز هست و آن ريشه كن كردن فرهنگ ترياك، منبع توليد هروئين، است.

هم اكنون 38 هزار نيروي آمريكايي در افغانستان حضور دارند كه افزون بر اين، 18 هزار نيروي ديگر آمريكايي نيز در تركيب كاروان 50 هزار نيروي سازمان پيمان آتلانتيك شمالي (ناتو) فعاليت مي‌كنند.

2- استدلال دوم

افراد انتصابي دولت اوباما به هنگام مراسم تاييد‌شان تاكيد مي‌كردند كه از تداوم انتقال مظنونان تروريستي به ديگر كشورها و بازداشت مظنونان "تروريستي" بدون برگزاري مراسم محاكمه حتي اگر بسيار بسيار دورتر از يك منطقه‌ي جنگي نيز دستگير شده باشند، حمايت مي‌كنند كه اين عبارت (بسيار بسيار دورتر از يك منطقه‌ي جنگي) با توجه به تعريف گسترده و فراگير وزارت دفاع آمريكا (پنتاگون) از "منطقه‌ي بي‌ثباتي" از سومالي تا "ژينگ جيانگ چين" را شامل مي‌شود. همين مساله نويسندگان روزنامه‌ي نيويورك تايمز را بر آن داشته تا چنين تيتري بزنند "شايد جنگ عليه ترور اوباما در بعضي حوزه‌ها همانند نسخه‌ي بوش باشد."

- هر گاه شك كرديد، بمبارانشان كنيد

اصولا، راهبرد دولت اوباما، هم اكنون، به آغاز جنگ عليه كشاورزان و روستائيان پشتون محدود شده است. كشت خشخاش سده‌هاست كه بخشي از فرهنگ افغان بوده است. بنابراين يك جنگ هوايي با استفاده از تجهيزات بسيار پيشرفته عليه روستائيان فقير تنها يك نتيجه خواهد داشت؛ بيش‌تر آن‌ها از جنگ عليه اشغال‌گران خارجي كه پنتاگون اصرار مي‌ورزد آن را يك "شورشي‌گري" تعريف كند، يا حمايت خواهند كرد و يا اين كه مستقيما به آن خواهند پيوست.

اوباما در طول فعاليت‌هاي انتخاباتي‌اش، هدف اصلي "ماموريت در افغانستان" را كه به "جبهه‌ي مركزي در جنگ عليه تروريسم" تبديل شده، دستگيري اسامه بن لادن و رهبران القاعده تعريف مي‌كرد؛ اما هيچ مدركي دال بر دست داشتن اسامه بن لادن در تجارت هروئين وجود ندارد. افزون بر اين، مي‌توان گفت كه هيچ مدركي نيز دال بر علاقه‌ي سيستم پيچيده‌ي نظارتي آمريكا به پيدا كردن اسامه بن لادن موجود نيست. در نهايت، اين مسايل نيز تنها دليل و منطق "جنگ عليه تروريسم" را براي حضور آمريكا به عنوان نيروي نيمه اشغال‌گر افغانستان از ميان مي‌برد.

ديلي تايمز در ادامه نوشته است: از اين گذشته، هيچ مدركي نيز مبني بر اين كه اين 17 هزار نيروي ديگر به دنبال اسامه بن لادن در استان هلمند خواهند بود، وجود ندارد. بنابراين عادلانه است كه فرض كنيم دستگاه امنيت ملي آمريكا هيچ راه حل اطلاعاتي جديدي در ارتباط با بن لادن به غير از اطلاعات پايه‌اي آسان و ساده در ميدان جنگ در اختيار ندارد. جز آن كه فقط به بمباران روستاييان و كشاورزان با هواپيماهاي بدون سرنشين پريديتور دست زده است، اما همان گونه كه وضعيت مناطق قبيله‌يي پاكستان نيز نشان مي‌دهد، اين اقدام بهترين راه‌برد براي متقاعد كردن دهقانان هلمندي نيست تا به جرگه‌ي تيم‌هاي ارتش آمريكا بپيوندند كه در جست‌وجوي اسامه بن لادن هستند.

البته در اين بازي، حتي كوچك‌ترين اشاره‌اي هم در آ‌مريكا به اين امر نمي‌شود كه چرا افغانستان واقعا مهم است كه آن در واقع قرارگيري افغانستان به عنوان راه ترانزيت "خط لولستان" يعني، شعبه‌ي اصلي نفت و گاز درياي خزر در بازي بزرگ جديد در اوراسياست.

اين ادبيات يك‌رنگ واشنگتن را با عبارت "پيروزي در افغانستان به دليل دموكراسي" در قياس با بازي واقعي حتي به عنوان جوك و لطيفه نيز نمي‌توان قبول كرد.

- مسكو به نجات مي‌آيد

خط تجهيز 1600 كيلومتري كراچي – خيبر – كابل مورد استفاده‌ي آمريكا و ناتو به لطف تاكتيك‌هاي شورشي نوطالبان‌ها در مناطق قبيله‌اي پاكستان، عملا بي‌استفاده شده است.

از ريچارد هالبروك، فرستاده‌ي اوباما به افغانستان و پاكستان، يك روز پيش از ورودش به افغانستان به شايستگي استقبال شد؛ به گونه‌اي كه گروهي از بمب‌گذاران انتحاري و افراد مسلح با كشتن 26 تن و زخمي كردن 57 تن ديگر در وزارت‌خانه‌هاي دادگستري و آموزش و پرورش عملا در پايتخت جهنم به پا كردند. اين حادثه پس از آن روي داد كه قرقيزستان به واشنگتن شش ماه فرصت داد تا پايگاه هوايي ماناس را ترك كند. بنابراين مي‌توان فهميد كه آسياي مركزي اكنون به جاي واشنگتن در وهله‌ي اول به حرف مسكو گوش مي‌كند.

اما آن چه كه گزارش نشد، اين بود كه روس‌ها چه گونه كار مي‌كردند تا ژنرال ديويد پترائوس موسوم به "ديويد تهاجم عراق" كه هر قدم خود را در راستاي انتخابات رياست جمهوري 2012 برمي‌دارد، دچار سردرگمي شود. پترائوس در 21 ژانويه، يك روز پس از مراسم تحليف به اوباما گفت كه تمام راه‌هاي تجهيز در آسياي مركزي امن هستند. واقعيت اين است كه او فراموش كرد تا تهاجم ديميتري مدودف، رييس جمهور روسيه كه وضعيت را كاملا عوض كرد، در نظر بگيرد و در نهايت اين روسيه است كه به نجات آمريكا و ناتو آمد، اما به يك شرط روسي؛ يعني روسيه احتمالا از هواپيماهاي نظامي خود براي انتقال اين تجهيزات به افغانستان استفاده خواهد كرد. تصوير فريب دهنده‌اي كه مدودف از خود به طور بي‌سابقه نشان داده است، در بازي جديد شطرنج روسيه – آمريكا "نشانه‌هاي بسيار مثبتي" بوده است.

سرگئي لاوروف وزير امور خارجه‌ي فدراسيون روسيه نيز به طور بي‌سابقه‌اي اعلام كرد كه كار انتقال تجهيزات غير نظامي آمريكا و ناتو از طريق روسيه به افغانستان چند روز پس از بيستمين سالگرد خروج نيروهاي شوروي از كابل آغاز مي‌شود.

در ادامه‌ي اين مطلب اين گونه نوشته شده است: اگر اوباما از طرف خودش به پند و نصيحت‌هاي مردي كه در آن زمان فرمانده بود گوش دهد، هيچ چيزي را از دست نخواهد داد. ژنرال بازنشسته‌ي ارتش روسيه بوريس گروموف با استفاده از تجربه‌ي شخصي‌اش اعلام كرده است كه استراتژي افزايش نيروي اوباما محكوم به شكست است. او مي‌گويد: هر كسي مي‌تواند نيروها را افزايش و يا كاهش دهد اما اين هيچ چيزي در بر نخواهد داشت به جز يك نتيجه‌ي منفي.

قيمتي كه آمريكا و ناتو بايد براي ارسال تجهيزاتشان به افغانستان از طريق خاك روسيه بپردازند، واقعي است: ناتو و آمريكا نبايد روسيه را محاصره كنند. ناتو نبايد برنامه‌ي گسترش خود را به سمت شرق اروپا ادامه دهد و آخر اين كه سپر ضد موشكي در جمهوري چك و لهستان براي حفاظت در برابر موشك‌هاي ايران، امري دروغ كه هيچ‌گاه به اثبات نرسيده است، نبايد مستقر شود. براي تمام اين مسائل بايد با جزييات بحث و تبادل نظر كرد. رسانه‌هاي روسيه گزارش داده‌اند كه مدودف خواهان برگزاري نشستي با اوباما در مسكو است كه حتي ولاديمير پوتين، نخست وزير روسيه، نيز در آن حضور خواهد داشت. باز هم اگر فرض كنيم كه مدودف در واقع با باز كردن يك راه ترانزيت جديد به افغانستان باعث موفقيت عظيم اوباما شده باشد، اما يك سوال هنوز هم باقي مي‌ماند و آن اين كه واقعا ماموريت آ‌مريكا چيست؟ اين ماموريت نمي‌تواند براي ساختن يك كشور باشد، زيرا دولت‌هاي پياپي آمريكا هرگز اهميتي به افغانستان نمي‌دادند. اين ماموريت امن كردن اين كشور و جلوگيري از تبديل آن به پايگاهي براي حمله به آمريكا نيز نمي‌تواند باشد، زيرا روسيه نيز همانند آمريكا خواستار طالباني شدن افغانستان نيست. حتي اگر ‌چنين پايگاهي وجود داشته باشد، اين پايگاه هم اكنون در مناطق قبيله‌يي پاكستان است.

مثل هميشه بهترين قسمت داستان گفته نشد: واشنگتن نمي‌تواند اذعان كند كه تنها علاقه‌ي واقعي‌اش به افغانستان ايجاد يك راه ترانزيت براي خط لوله‌ي گاز از تركمنستان به پاكستان و هندوستان و يا همان خط لوله‌هاي TAPI است. از طرف ديگر، مسكو نيز نمي‌تواند اعتراف كند كه فرصت كمك به شكست آمريكا در افغانستان براي يك چند سال ديگر آن قدر خوب و مغتنم است كه نمي‌تواند آن را از دست بدهد. در صورتي كه اوباما و مدودف تصميم بگيرند به رقص تانگوي خود ادامه ندهند -البته اين اتفاق به سختي روي خواهد داد - ديگر امكان واقع‌ گرايانه‌ براي آمريكا - ناتو براي ايجاد يك راه ترانزيت جديد، اغوا كردن ايران است. يعني در اين صورت، اين راه ترانزيت از تركيه شروع خواهد شد و از طريق كردستان تركيه و عراق، از خود ايران گذر خواهد كرد و به كابل خواهد رسيد. يك راه بسيار آسان و كوتاه‌تر گذر از بندرعباس ايران و ورود به افغانستان است.

ديلي تايمز مي‌افزايد: مسلم است كه شطرنج بازي كردن با روسيه براي دولت اوباما آسان‌تر از بازي كردن با ايران است. در اين صورت، آمريكا بايد براي بدست آوردن آن چيزي كه مي‌خواهد، با زور "ديوار بي‌اعتمادي" را كه سه دهه ميان واشنگتن و تهران به وجود آمده، براي هميشه ويران كند. آمريكا افزون بر اين، بايد به تحريم‌هاي ايران پايان دهد. جداي از اين، واشنگتن بايد به ايران اجازه دهد برنامه‌ي هسته‌يي خود را پيش برد، برنامه‌اي كه بر اساس پيمان منع گسترش تسليحات هسته‌يي (NPT) حق دارد آن را داشته باشد.

دولت اوباما هم‌چنين بايد پذيراي فشار غير قابل تصور از سوي افراط‌يان راست‌گراي اسراييلي يعني از بي‌بي‌ نتانياهو، رهبر حزب ليكود گرفته تا آويگدور ليبرمن افراطي و نوچه‌هاي آنها كه در لابي اسراييل در واشنگتن به فعاليت مي‌پردازند، باشد.

در پايان اين گزارش آمده است: ايران به روسيه نزديك و نزديك‌تر مي‌شود. روسيه هم اكنون رييس سازمان همكاري شانگهاي (SCO) است كه پاسخ اوراسيا به ناتو نه تنها به شكل نظامي بلكه در حوزه‌هاي اقتصادي و انرژي است. روسيه، چين، قزاقستان، تاجيكستان، قرقيزستان و ازبكستان، به همراه ايران و پاكستان به عنوان اعضاي ناظر، عضو اين سازمان مهم هستند. اين تمام چيزي است كه در اوراسيا اتفاق مي‌افتد؛ رژه‌ي اتحاد و انسجام آسيا از طريق سازمان امنيت انرژي آسيا و در زمينه‌ي نظامي از طريق سازمان همكاري شانگهاي. هم‌ چين و هم روسيه ارتباط عميقي با ايران دارند. چين قراردادهاي چندين ميليارد دلاري را در زمينه‌ي نفت و گاز با ايران امضا كرده است. روسيه نيز در حال حاضر در زمينه فناوري انرژي هسته‌يي با ايران همكاري‌هايي دارد.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

منبع : نيويورك تايمز26/12/87

روزنامه نيويورك تايمز نوشت كه شكاف و اختلاف ميان واشنگتن و تل‌آويو بر سر موضوع هسته‌اي ايران عميق‌تر خواهدشد.

به گزارش شبكه ايران، روزنامه آمريكايي نيويورك تايمز در شماره روز يكشنبه خود به قلم "ديويد سنجر" و "ويليام براد" نوشت: شكاف و اختلاف ميان واشنگتن و تل آويو بر سر موضوع هسته‌اي ايران بيشتر مي‌شود.اين روزنامه افزود: مقامات اطلاعاتي آمريكا و اسراييل هفته گذشته در واشنگتن و تل آويو به اتخاذ مواضعي در مورد برنامه هسته‌اي ايران پرداختند كه اختلافات عميقي در آن ديده مي‌شد. به نوشته نيويورك تايمز،"عاموس يادلين" رييس سازمان جاسوسي ارتش رژيم صهيونيستي در اين رابطه به كابينه اين رژيم پيشتر گفته بود كه ايران از آستانه فني براي ساخت تسليحات هسته‌اي عبور كرده‌است و اينك درصدد دستيابي به توانايي‌هاي نظامي هسته‌اي است تا بتواند استراتژي خود را در توليد و ساخت تسليحات هسته‌اي عملي سازد. روزنامه آمريكايي افزود: چند روز بعد از اين اظهارات، "دنيس بلر" رييس سازمان اطلاعات مركزي آمريكا (سيا) در برابر كنگره تصريح كرد كه ممكن است به دليل پيشرفت‌هاي ايران در موضوع هسته‌اي درگيري و يا بحراني ميان تهران و تل آويو به وجود بيايد ، اما اسراييلي ها اهداف اشتباهي را در اين مورد دنبال مي‌كنند. هر دوي اين افراد با توجه به گزارش ماه گذشته سازمان ملل متحد تائيد كردند كه ايران به صورت تئوري به مواد لازم براي ساخت تسليحات هسته اي دست پيدا كرده‌است. تل آويو و واشنگتن سالها نگران فرارسيدن اين زمان بودند. حالا اين زمان فرارسيده و اختلافات اين دو متحد در چگونگجي مواجهه با اين تهديد نيز افزايش پيدا كرده‌است. همان گونه كه دريادار بلر مي‌گويد: تهديد هسته‌اي ايران براي تل آويو و واشنگتن در دو ساعت زماني مختلف تعريف مي شود كه سرعت آن در بيت المقدس سريع تر از سرعت آن در واشنگتن است. در حال حاضر اسراييل فشار خود را عليه دولت آمريكا افزايش داده است كه اين امر نشان دهنده سبر بسيار كم اسراييل است. در حقيقت مقامات اسراييلي مي‌خواهند بگويند كه ديپلماسي جديد اوباما در برابر تهران بايد به سرعت آغاز شده و در يك مدت زمان بسيار كوتاه صورت بگيرد. يك مقام اسراييلي كه در ديدارهاي "هيلاري كلينتون" از بيت المقدس حضور داشته در اين رابطه گفت : مقامات اسراييل به وزير امور خارجه آمريكا گفته اند كه مذاكرات با تهران بايد در اواخر بهار يا اوايل تابستان آغاز شود. آنها مي‌گويند درغير اين صورت ايراني‌ها زمان لازم براي ساخت تسليحات هسته‌اي را بست خواهند آورد. اين در حالي است كه دولت اوباما دنيس راس يكي از ديپلمات‌هاي باسابقه خود را براي سياستي كه خود آن را "هويج هاي بزرگتر و چماق هاي بزرگتر" ناميده است، در برابر ايران انتخاب كرده است. گفتگوهاي اصلي با ايران ممكن است تا بعد از برگزاري انتخابات رياست جمهوري در اين كشور در ماه ‍ژوئن آغاز نشود. بنابراين، زماني را كه دولت آمريكا براي آغاز مذاكرات اصلي با تهران در نظر گرفته‌است، آخرين زماني است كه صهيونيست‌ها براي گفتگوهاي ميان ايران و آمريكا در نظر گرفته‌اند. مقامات تل آويو مي گويند بعد از اين زمان بايد تحريم‌هاي شديدي را بر تهران تحميل كرد. تمام اين مسائل در حالي اتفاق مي افتد كه سال گذشته سران رژيم صهيونيستي به كاخ سفيد رفته و از جرج بوش رئيس جمهور سابق آمريكا خواسته بودند تا به جنگنده‌هاي اين رژيم اجازه داده شود تا از حريم هوايي عراق استفاده كرده و به سايت غني سازي نطنز در ايران حمله كنند. بوش با اين درخواست مخالفت كرده و اسراييلي‌ها نيز حداقل آن را در حال حاضر پس گرفته‌اند. هنوز هم تا اين زمان بعضي از مشاوران "جرج بوش" مي‌گويند كه آنها هنوز اطمينان ندارند كه آيا صهيونيست‌ها واقعا تصميم به حمله به ايران را گرفته بودند يا اينكه قصد داشتند تا بوش را متقاعد كنند تا قبل از به اتمام رسيدن دوران رياست جمهوري اش به ايران حمله كند. و البته اين مساله قبل از رسيدن ايران به قابليت‌هاي جديد هسته‌اي بوده‌است. اين دو متحد در بعضي از موارد حساس با يكديگر توافق دارند: يكي اينكه بازرسان بين المللي متوجه شده اند كه سرعت غني سازي در ايران افزايش يافته است و تنها درجه كمي لازم است تا ايران به سوخت كافي براي ساخت بمب دست يابد. ولي با توجه به همين واقعيت ها رابرت گيتس وزير دفاع آمريكا هفته گذشته اعلام كرد كه ايران چندين سال با ساخت تسليحات هسته‌اي فاصله دارد.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،