اگر دست من بود، يكي از قانون‌هاي شهر اين مي‌شد كه هركس بايد با لهجهٔ جايي كه از آن مي‌آيد حرف بزند. فارسي باشد مال آن‌هايي كه فقط فارسي بلدند. اين مشكل كه آن‌وقت گاهي اين‌يكي حرف آن‌يكي حالي‌اش نمي‌شود را هم خودم حل مي‌كردم. لابد آشنا داشتم. كلانتر شهر آشنا زياد دارد.
پاستيل كش آمده بود. درست از وسط حلق خرس كوچولوي ليمويي كش آمده بود و تو فقط هفت‌تا خرس ديگر وقت داشتي خودت را به چيزهاي دوست‌داشتني بچسباني. گوشي‌ات خاموش بود و سيم تلفن را كشيده بودي و ايميلت را بسته بودي و داشتي واقعاً خيال مي‌كردي اين كسي كه زنگ مي‌زند مي‌تواند مأمور شهرداري باشد يا همسايهٔ جديد يا هر موجود ديگري كه آمدن و نيامدنش هيچ‌چيز قابل‌ملاحظه‌اي را در تو عوض نمي‌كند. فكر مي‌كنم اما پستچي آمده بود.
خيابان‌هايي هستند كه يك خرده‌اش را مي‌روي ولي هر چقدر كه برمي‌گردي، نمي‌رسي سر جاي اولت.
به جزيرهٔ بزرگي كه توي قلبت دارد قانع نمي‌شود. به سهم خيلي مهمش از خواب‌هايت، آرزوهايت. تفنگش را برمي‌دارد، اسبش را زين مي‌كند و به تاخت خودش را مي‌رساند وسط شناسنامه‌ات.
هزاروپانصد تومان از دست‌فروش خيابان پشتي خريده بودمش ولي از در اصلي پاساژ بيرون آمده بودم و شايد به همين دليل بيشتر چيتان‌پيتان‌ها پسنديده بودندش.
مزه‌اش كه گير كند لاي دندانت، انگار دوست نداري با مزهٔ ديگري عوضش كني. حتي اگر مطمئن شده باشي به مرور غمگين‌تر و مريض‌ترت كرده است.
همان‌كه چين‌هاي صورتش زياد بود و دست‌هايش مي‌لرزيدند و وقتي هزار تومان مي‌دادي، اندازهٔ سه هزار تومان برايت سبزي مي‌كشيد و مشمّاهايش نو نبودند و يك‌جور دلبرانه‌اي تشكر مي‌كرد كه خريدت را از او مي‌كني، كليد محكم‌ترين درِ بهشت را توي زنبيلش دارد. دوروبرش بيشتر بچرخ.