اخبار | تكنولوژي | آموزش | طراحي سايت و سئو

منبع : هاآرتس

بنيامين نتانياهو خود را براى قمارى اساسى آماده مى‌كند. وي بعد از سه هفته قرار است به واشنگتن برود و ديدار با باراك اوباما در آنجا حادثه بى‌نظيرى در زندگى سياسى وى خواهد بود. نتايج اين ديدار معين خواهد كرد كه آيا نتانياهو كه بعد از ده سال بار ديگر به حكومت رسيده، قرار است اين بار هم با دولت آمريكا رو در رو شود.
نتانياهو خوب مى‌داند كه مواضع اخير وى در مورد كشور فلسطين و عقب‌نشينى از كرانه باخترى و جولان ممكن است به تيرگى روابطش با اوباما بيانجامد و ممكن است اسرائيل را به يك انزواى بين‌المللى بكشاند. او از اين لحاظ ترسى ندارد، زيرا وى براى رسيدن به كاخ سفيد، ليست بلند بالايى از شرط و شروط را تعيين كرده است و در مقابل هر امتيازدهى يك سرى شرط و شروط قرار داده است. قرار نيست وى فقط بله به رييس‌جمهور آمريكا بگويد.
ايهود اولمرت در مذاكرات خود با محمود عباس به اين نتجه رسيده است كه در سايه مواضع فلسطينى‌ها در موارد معينى به هيچ وجه امكان رسيدن به يك سازش دائمى با فلسطينى‌ها وجود ندارد. با اين وجود وى ترجيح داد نمايشى از كرم اسرائيلى‌ها را به جامعه بين‌المللى نشان بدهد و در مقابل حمايت آنها را به دست بياورد. ولى در واقع نتانياهو مخالف اين روش است. وى تمايل دارد كه مذاكرات را از پايان شروع كند و به جاى امتيازدهى كه جهانيان را شاد مى‌كند ولى براى طرف ديگر بسنده نيست، وى تمايل دارد بهاى سياسى در صحنه بين‌المللى بدهد ولى در مقابل مواضع ثابت و حتمى را به طرف ديگر داده و ائتلاف داخلى خود را حفظ كند.
بدين جهت نتانياهو براى سفر خود به واشنگتن، دو موضوع را در برنامه كارى خود معين كرده است. وى رسانه‌هاى جهانى را غرق در اين موضوع كرده كه تصميم دارد مقدمات جنگ پيشگيرانه خود عليه ايران را شروع كند و همچنين از فلسطينى‌ها خواسته كه در مقابل اعتراف اسرائيل به كشور فلسطين، فلسطينى‌ها نيز بايد به اسرائيل به عنوان كشور قوم يهود اعتراف كنند. بدون شك اوباما نيز از آنها مى‌خواهد كه براى اعلام حسن نيت خود يك سرى اقدامات مثبتى را انجام داده و يك سرى قدم‌هايى را بايد بردارد. همچنين يادى از تعهدات حكومت‌هاى سابق خود به فلسطينى‌ها بنمايد كه عبارتست از متوقف كردن ساخت و سازها در شهرك‌هاى كرانه باخترى، تخليه ساخت و سازهاى غير قانونى، برداشتن ايست‌هاى بازرسى در سرزمين‌هاى اشغالى كرانه باخترى.
در زبان ديپلماتيك اين امر به اين معنى است كه نتانياهو اوباما را تهديد مى كند كه اگر نيروى هوايى خود را براى هدف قرار دادن نيروگاههاى هسته اى در ايران اعزام نكند، روند نظم نوين وى را در صحنه بين المللى به هم مى زند. در مقابل اوباما نيز تهديد مى كند كه اگر بر شهرك سازى خود اصرار بورزد، ساختار داخلى كابينه نتانياهو را نيز به هم مى زند. به عبارتى ديگر نتانياهو از اوباما مى خواهد كه مشكل احمدى نژاد را حل كند و اوباما نيز به او مى گويد ، تو هم مشكل شوراى شهرك سازى "يشع" را حل كن و باز هم به عبارتى ديگر ما با يك معادله روبه رو هستيم : "شهرك ايتار" در مقابل " شهرك نطنز" در واقع اين معادله در دوره اولمرت و جورج بوش نيز بوده است ولى هر دو آنها ضعيفتر از آنى بودند كه بتوانند مشكلات يكديگر را حل كنند بوش از سوى عراق آسيب پذير شده بود و اولمرت نيز از طرف لبنان تضعيف شده بود. اما جانشينان آنها وضعيت بهترى داشته و از قدرت تصميم گيرى بيشترى برخوردار هستند. حداقل مى توان اين امر را در آغاز دوره ها صادق بدانيم.
روابط نتانياهو و اوباما ما را به ياد روابط بين شارون و بوش مى اندازد. نخست وزير اسرائيل در آن موقع سلطه جو مستبد و تندرو بود و رييس جمهور آمريكا يك شخص با ايديولوژى متعصب بود كه تلاش مى كرد حكومتهاى عربى را به يك حكومتهاى دمكراتيك تبديل كند. ولى اكنون اين نقشها برعكس شده است، نتنايهو شخصيتى با ايديولوژى است كه مى خواهد اسرائيل را از يك بحران ديگر نجات دهد و بدين جهت به فلسطينى ها شرط كرده براى سازش حتما بايد اصول صهيونيسم را قبول كنند ولى در مقابل اوباما يك رييس جمهورى به نظر مى رسد كه از قدرت كلام زيادى برخوردار است و به گفته يك تحليلگر سياسى كه مى گفت ما از زمان نيكسون چنين رييس جمهورى نداشتيم ، كسى كه مخالف كمونيستها بود ولى سفر تاريخى به چين داشت.
همين واقعگرايى اوباما براى نتانياهو با وجود اختلاف نظر بين اين دو، مايه اميد است زيرا وقتى با شرايط واقعى اسرائيل آشنا شد، مجبور است با خواسته هاى نتانياهو موافقت كند. نتانياهو از توانائى هاى اوباما در تحريك احساسات مردمى خوشحال است و از اظهارات اوباما در تماس تلفنى بعد از انتخاب وى به رياست جمهورى نيز راضى است و نخست وزير مى داند كه اوباما ، واقعيت هاى كه بر يك رييسى تحميل مى شود را خوب مى شناسد. و در نتيجه تلاش نخواهد كرد كه امور غير ممكن را عملى سازد. در واقع اظهارات "جاكسون ديل" روزنامه نگار روزنامه واشنگتن پست ، براى نتانياهو اميد بخش بود. وى در اين مقاله آشنا شدن اوباما با جهان واقع را وصف كرده بود. ديل گفت هر رييس جمهور جديدى تمايل دارد، مشكلات جهان را به گردن رييس قبلى بياندازد، در اين راستا اوباما بعد از صد روز حكومت دارى حتما با دنياى واقعى آشنا شده است. وى دريافته كه كشورهاى تندرو و سازمانهاى تروريستى وجود دارند، و اينها يك حقيقت هستند نه اينكه توجيه هاى دولت سابق باشند.
كره شمالى كشورى است كه احترام اوباما را نگه نمى دارد، همانطور كه با رييس جمهور سابق نيز چنين برخوردى كرد، روسيه و ايران نيز پاسخهاى مثبتى به اقدامات خيرخواهانه سران آمريكا از خود نشان نمى دهند و اصرار دارند با تكبر با ديگران برخورد كنند.
نتايناهو ازاينكه قرار است در زمانى با اوباما ديدار كند كه وى از شعارهاى انتخاباتى خود رها شده ، بسيار خوشحال است ، زمانى كه با دنياى واقعى سياست آشنا شده و فهميده كه بدها هميشه بد خواهند ماند و حتى اگر رييس جمهور آمريكا هم عوض شود. ولى در سياست ، نزديكى ديدگاهها و حتى دوستى شخصى كافى نيست بايد هر كسى اجازه داشته باشد كه از اهرمهاى فشار و نقاط قوت خود در بازى ديپلماسى استفاده كند و بدون شك هيچ نقطه قوتى براى يك نخست وزير مهمتر از حمايت داخلى از وى نمى باشد ، بخصوص در زمانى كه از حمايت بين المللى نيز برخودار باشد.
در سايه اين دو عامل است كه مى توان مواضع تند نتانياهو را درك كرد. وى خوب مى داند كه اجماع بين المللى به همراه اكثريت دمكراتيك داخلى ، قدرت كافى به نتانياهو مى دهند كه مى تواند وى را در مسير صلحى كه اوباما در خاورميانه مى خواهد، يارى دهد. اصولا اسرائيل نمى تواند رييس جمهور آمريكا را از طريق تپه كاپيتول مورد فشار قرار دهد، ولى در مقابل اعضاى كنگره آمريكا مى توانند تعهد آمريكا به حفظ امنيت اسرائيل را تضمين كنند.
در واقع نتانياهو تمايل دارد در شرايطى وارد واشنگتن شود، كه از بيشترين حمايت داخلى برخوردار باشد، تا آمريكائى نتوانند وى را تحت فشار قرار دهند. بدين جهت وى دو موضوع مورد توافق همه شهروندان يعنى رهايى اسرائيل از بحران هسته اى كه ايران براى آن برنامه ريزى مى كند و اعتراف فلسطينى ها به اسرائيل به عنوان كشور قوميت يهود، را با خود به آنجا برده است.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

رهبران پنج كشور آسياي مركزي براي پايان دادن به مناقشه بر سر مساله آب، گردهم مي‌آيند. به گزارش خبرگزاري فارس مناقشه بر سر آب‌هاي مشترك مرزي، پس از فروپاشي شوروي سابق همواره موضوعِ اختلافِ كشورهاي آسياي مركزي به منظور بهره برداري از منابع آب هاي سطحي بوده است. رهبران پنج كشور تاجيكستان، ازبكستان، قرقيزستان، قزاقستان و تركمنستان روز سه شنبه در يك نشست مشترك كه در قزاقستان برگزار مي‌شود، گرد هم خواهند آمد. از ديگر مباحثِ مورد بحث در اين نشست امنيت انرژي و همكاري با آمريكا براي انتقال محموله هاي نظامي اين كشور و ناتو به افغانستان، خواهد بود. رهبران كشورهاي آسياي مركزي عليرغم يكپارچگي و همجواري به ندرت در نشست هاي كاري مشترك شركت مي‌كنند و معمولا ديدارهاي آنها با يكديگر در حاشيه اجلاس هاي ديگر صورت مي گيرد. بهره برداري از منابع آبي و انرژي و ديگر منابع طبيعي يكي از جدي ترين مسائل منطقه آسياي مركزي به شمار مي رود.

برخورد هاي گوناگون و يكجانبه برخي كشورها بخصوص در مساله آب و انرژي علاوه بر اينكه مانع توسعه اقتصادي در منطقه وسيع آسياي مركزي شده است، سبب فجايع زيست محيطي نيز گرديده است. آمودريا و سير دريا از رودخانه هاي اصلي آسياي مركزي هستند كه اين رودخانه ها نخست از تاجيكستان و قرقيزستان عبور مي كنند. بهره برداري اين دو كشور از اين رودخانه ها موجب نارضايتي ديگر كشورهاي آسياي مركزي كه در پايين دست واقع شده و حيات كشاورزي آنها به آب اين رودخانه ها وابسته است، شده است.

اين در حالي است كه تاجيكستان و قرقيزستان براي تامين انرژي مورد نياز خود به سد سازي بر روي رودخانه ها نياز دارند. مشكلات بوجود آمده بين كشورهاي آسياي مركزي بر سر نحوه بهره برداري از آب اين رود خانه ها، زمينه دخالت قدرتهاي خارجي به ويژه روسيه و آمريكا را فراهم كرده است.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

رونق عبدالله اف افزود : قرارداد جمهوري آذربايجان با تركيه كهنه شده است و مي بايستي طي اين مدت مذاكرات باكو و آنكارا در همين ارتباط ادامه مي يافت . از سال 2001 تا سال 2007 ميلادي ، مدت زمان طولاني سپري شده است و به هيچ وجه نمي شد حدس زد كه بهاي گاز طبيعي تا اين حد افرايش يابد. شايان ذكر است كه ، در پي اظهارات قاطعانه ( طلبكارانه ) نخست وزير تركيه درباره افزايش نرخ گازطبيعي جمهوري آذربايجان و اعلام اين كه نرخ نفت خام در بازارهاي جهاني به شدت كاهش يافته است و ديگردليلي ندارد كه دولت باكو نرخ گاز طبيعي جمهوري آذربايجان را افزايش دهد. روزنامه بيزيم يول در ادامه اين گزارش نوشت : پيش از اين ، رئيس شركت دولتي نفت جمهوري آذربايجان - سوكار- با تكذيب خبر افزايش نرخ گاز صادراتي جمهوري آذربايجان به تركيه ، در واقع در مقابل تركيه عقب نشيني و اعلام كرده بود : تعيين نرخ جديد گاز صادراتي جمهوري آذربايجان به تركيه ، منوط به نتايج مذاكرات آنكارا - باكو خواهد بود. درهمين حال،به اعتقاد كارشناسان اين مساله با تصميم تركيه براي ازسرگيري روابط با ارمنستان بي ربط نيست . رونق عبدالله اف درعين حال، با اشاره به امكانات ترانزيتي جمهوري آذربايجان اعلام كرد : كشورهاي مصرف كننده انرژي موظفند مقررات ترانزيت را به صورتي آشكار وشفاف مراعات كنند تا درروند صادرات ترانزيت گاز طبيعي وقفه اي پيش نيايد. گفتني است كه ، تركيه گاز صادراتي جمهوري آذربايجان را به قيمت هز هزار متر مكعب 120 دلار خريداري و بنابر ادعاي دولت باكو قسمت اعظم آن را به قيمتي گزاف در حد 350 دلار به كشورهاي اروپايي صادر مي كرد.  به نظر مي رسد ، مشكلات در مناسبات جمهوري آذربايجان با تركيه در حال تشديد شدن است . كارشناسان مي گويند : در شرايط فعلي جمهوري اسلامي ايران و روسيه مي توانند با اتخاذ سياست اصولي و صحيح جايگزين تركيه و غرب در جمهوري آذربايجان شوند. اين درحالي است كه ، روسيه نياز زيادي به تلاش براي اتخاذ سياست اصولي به دولت الهام علي اف ندارد . در حالي كه ، جمهوري اسلامي ايران به منظور جايگزين شدن تركيه بايد راه حلي مناسب بيابد و در سياست خارجي خود تجديد نظر كند.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

درپي انصراف ضمني جمهوري آذربايجان ازمشاركت در طرح موسوم به نابوكو ، ريچارد مورنينگ استارنماينده ويژه رئيس جمهوري آمريكا دراموردرياي خزر،علاقمندي واشنگتن را به حضور ايران در طرح گازي نابوكو اعلام كرد. به گزارش سايت اينترنتي مديافوروم ، ريچارد مورنينگ استار در حاشيه نشست سران كشورهاي علاقمند به ذينفع در طرح احداث و بهره برداري از خط لوله نابوكو در صوفيه پايتخت بلغارستان ، طي سخناني با اعلام اين كه ، آمريكا آماده است از طرح نابوكو ، در صورتي كه شركت هاي اروپايي براي تحقق اين طرح سرمايه گذاري كنند، در روند اجراي اين طرح مشاركت به عمل آورد ، افزود : پيشنهادات مطرح شده براي عضويت ايران در اين طرح مي تواند نقطه عطفي درمشي سياست گذاري خارجي آمريكا در برخورد با ايران محسوب شود . وي افزود : ايران مي تواند به كشوري فعال و مهم در روند اجراي طرح نابوكو تبديل شود . زيرا آمريكا مذاكره با ايران را در اين ارتباط آغاز كرده و مايل است تهران را به همكاري در اين زمينه جذب كند. بنابر اين گزارش ، نكته جالب توجه اين است كه چندي پيش متيو برايزا دستيار معاون وزير امور خارجه آمريكا صريحا" اعلام كرده بود ، واشنگتن مخالف حضور ايران در طرح نابوكو است و اين بدان معنا است كه ، آمريكا درصدد است براي تحقق اين طرح نمامي امكانات موجود را بسيج كند. آمريكا درحالي پيشنهاد مشاركت ايران درطرح نابوكورا مطرح كرده است كه ،جمهوري آذربايجان به عنوان مركزونقطه ثقل اين طرح ديگرحاضربه مشاركت درآن نيست. درعين حال، ايران مسيرهاي متعددي براي صادرات گاز خود دارد كه آمريكا تاكنون با تمامي اين مسيرهاي مخالفت كرده است و مي كوشد با فشارهاي سياسي و اقتصادي كشورهاي منطقه را از همكاري با ايران بر حذر دارد . در اين شرايط پيشنهاد آمريكا قابل تامل است. كارشناسان مي گويند : پيشنهاد آمريكا به مشاركت ايران درطرحي كه ساخت آن در هاله اي از ابهام قرار دارد و كشور صادركننده اصلي گاز آن مشخص نيست ، مانند اين است كه ، كاخ سفيد مي كوشد ازحداقل امكانات موجود حداكثر استفاده را ببرد ودرحقيقت از آب كره بگيرد .

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

در اين مجال بنا ندارم كه مدح فرهنگ بگويم، آن هم نزد رجال فرهنگ و در سرزمين فرهنگ با مردماني فرهنگي بلكه مي خواهم نكته مهمي را درباره حساسيت جايگاه مطبوعات به خود و برادرانم يادآور شوم.

عنصر مطبوعاتي مي تواند جامعه اي صالح بيافريند. چون آنگاه كه مقاله اي نشر مي دهد يا تحليلي مي نويسد يا تصويري را به چاپ مي سپارد يا عنواني را برجسته مي كند يا به تفسير رويدادي مي پردازد، در حقيقت در پي جهت دادن به فرد و جامعه است و مي تواند پدري راهنما و دلسوز و هدايتگري فرزانه باشد، همچنان كه مي تواند خيانتكار و يا گمراه كننده يا تحريف گر حقايق و انديشه ها باشد.برادران، مطبوعات از مهم ترين ميدان هاي جهادي و از برجسته ترين عوامل تكوين انسان مدني است. اين جايگاه والا وظايفي در قبال جامعه بر عهده اصحاب مطبوعاتي مي گذارد، همان طور كه وظايفي در قبال اينان بر عهده جامعه مي نهد. وظيفه اينان در قبال جامعه جهت دهي، روشنگري و خيرخواهي مخلصانه و بي شائبه است. حق آنان بر جامعه نيز همان برخورداري از آزادي و پشتيباني و تامين امكاناتي است كه او را از فساد و انحراف مصون بدارد.برادران، آزادي برترين ساز و كار فعال كردن همه توانايي ها و ظرفيت هاي انساني است. هيچ كس نمي تواند در جامعه محروم از آزادي خدمت كند، توانايي هايش را پويا و موهبت هاي الهي را بالنده سازد. آزادي يعني به رسميت شناختن كرامت انسان و خوش گماني نسبت به انسان حال آنكه نبود آزادي يعني بدگماني نسبت به انسان و كاستن از كرامت او. كسي مي تواند آزادي را محدود كند كه به فطرت انساني كافر باشد. فطرتي كه قرآن مي فرمايد: «فطرت الله التي فطرالناس عليها» ۳۰:۳۰ فطرتي كه پيامبر باطني و دروني انسان است.آزادي حق روزنامه نگار است، كه جامعه اش بايد به او پيشكش كند. آزادي خدمتي است به روزنامه نگار تا كار خود را به انجام رساند و خدمتي است به جامعه تا همه چيز را بداند. صيانت از آزادي ممكن نيست مگر با آزادي. آزادي برخلاف آنچه مي گويند، هرگز محدودشدني و پايان يافتني نيست. در حقيقت آزادي كامل عين حق است. حقي است از جانب خدا كه حدي بر آن نيست.آزادي حقيقي دقيقا رهايي از عوامل فشار خارجي و عوامل فشار داخلي است و به تعبير امام عليع «من ترك الشهوات كان حرا» تحف العقول، ص ۸۸آزاده كسي است كه شهوات را ترك كند. اگر بخواهيم آزادي را تعريف كنيم بايد بگوييم كه آزادي ر هايي از ديگران و رهايي از نفس است. اگر آزادي را اين گونه تفسير كنيم، ديگر معتقد به حد و مرز براي آزادي نخواهيم بود. آزادي اي كه با آزادي ديگران اصطكاك داشته باشد، در حقيقت بندگي نفس خويشتن و شهوت طلبي است. آزادي، جهاد است. همان جهاد اكبري كه مورد نظر پيامبر گرامي بود، جهاد با خويشتن خويش براي رهايي از شهوات در مقابل جهاد اصغر كه جهاد با بيگانگان است.

براي آنكه نظر روزنامه نگار خيرخواهانه، صادقانه و بي شائبه باشد، بر جامعه است كه براي او آزادي را تامين و خاطر آسوده را تضمين كند، تا تحت تاثير زرق و برق ها و انواع فشارها قرار نگيرد. با چنين تمهيداتي جامعه هم منتفع خواهد شد. با چنين سازوكاري جامعه خود نيز خدمت مي كند، نقش حقيقي خويش را ايفا مي كند و از توان جهادگران خود بارور و بهره مند مي شود. به راستي كه آزادي والاترين شيوه براي شكوفا كردن قابليت ها، ظرفيت ها و استعدادهاي جامعه است و چنين حقي با آزادي ادا مي شود.

برادران، روزنامه نگار نبايد مورد اهانت و تحت فشار قرار گيرد، نبايد به فقر و نداري بيفتد و نبايد در معرض تهديد و ترور واقع شود.

ترور بدترين و شكست خورده ترين روش براي نيل به هدف است، حال اين هدف هرچه باشد. پيامبر خدا مي فرمود ايمان خونريزي را مهار مي كند. و نيز مي فرمود مسلمان حيله گري نمي كند، دستاورد آن هرچه باشد. مسلم بن عقيل در كوفه از ترور عبيدالله بن زياد سر باز زد، هر چند مي توانست دور از دسترس ديگران او را در خانه اي بكشد. مسلم از ترور روي مي گرداند و با اين كار مسئوليت هاي بسيار و نتايج ناگواري را كه يكي از آنها كشته شدن امام حسين بود، به جان مي خرد. هدف هر چند بزرگ باشد، نمي تواند توجيه گرترور باشد.فريبكاري و ناجوانمردي وترورازديدگاه دين درنظر وجدان و درمنطق انسان جرم است.

ترور بازتاب هاي خطرناكي در جامعه دارد كه ابعاد آن قابل محاسبه و پيش بيني نيست. جامعه اسلامي ديني كه رسول نور و رحمت، منشاء خدمت و تعامل مثبت با مردم و پذيراي همه مسئوليت ها بود پس از ترورهايي كه دامان خلفاي آن و در طليعه همه، امام عليع را در محراب عبادت گرفت، رو به ضعف و سستي نهاد. اين ترورها سمت و سوي خلافت را از راه مستقيم منحرف ساخت.خليفه در حريم هاي بسته جاي گرفت و از دسترس مردم دور شد. خلافت به سلطنتي وحشي و حكمران به مالك الرقاب تبديل شد.بيت المال مسلمانان به خزانه حاكم و ارتش مدافع وطن به گارد شخصي اميرحاكم تغيير ماهيت داد. ترور، حاكمان و رهبران را از دسترس مردم دور مي كند، رهبران را به انزوا مي راند و خيرخواهان جامعه را از مردم مي گيرد. در اين فاصله گرفتن از جامعه خطري بنيادين نهفته است. زيرا حاكمان به طور مستقيم از وضع و حال مردم آگاه نمي شوند، شكايت هاي آنان را نمي شنوند، گم گشتگان جامعه هدايت نمي شوند و منحرفان به راه راست برگردانده نمي شوند. زمامداران بيرون از متن جامعه در معرض تملق و چاپلوسي واقع مي شوند و راه بر كساني كه اشتباهات آنان را بكاوند و بنمايانند بسته مي شود و به اين طريق به انحراف، سركشي و استبداد سوق داده مي شوند.اين فاصله در دل هاي مردم تصوري وهم آلود و ابهام آميز ايجاد مي كند، به طوري كه مردم حاكمان را تافته اي جدا بافته مي دانند و به آنان گمان بد برند يا از آنها بتي سازند كه به جاي خدا پرستش شوند. در هر دو حالت اعتماد عمومي از بين مي رود، شهروندان تحقير مي شوند و محكوم و زيردست تلقي مي شوند. حاكم سرور و ارباب به حساب مي آيد و در هر دو حالت انحراف پيش مي آيد. به همه مصيبت ها در «عهدنامه امام علي ع به مالك اشتر» اشاره شده است. آنجا كه حضرتش مالك را از فاصله گرفتن از مردم و حجاب قرار دادن ميان خود و مردم نهي مي كند. برادران، ترور ناهنجاري اجتماعي خطرناكي است، زيرا مردم را از تعامل با رهبرانشان بازمي دارد. ترور خطرناك است، زيرا در اين گونه شرايط، محاكمه، صدور حكم و اجراي آن تنها در دست يك نفر قرار مي گيرد و آن يك نفر بسا به راه خطا رود. اگر اين راه باز شود، ديگر ممكن نيست كه عدالت در جامعه حكم فرما شود. بر حاميان و نگهبانان جامعه است اگر جامعه را نگهباناني باشد كه پديده ترور را به صورت ريشه اي و نهايي درمان كنند.

خدايت بيامرزد ابوجميل، تو مرگ را پذيرا شدي، ولي مرگ هرگز فنا و نابودي نيست. مرگ در نظر مومن انتقال از زمين به آسمان و از محدوديت به لايتناهي است. مرگ شكستن زنجيرها است. آيا به اين گفته قرآن كريم ايمان نداريم كه: «الذي خلق الموت و الحياه ليبلوكم» ۲:۶۷ آنكه مرگ و زندگي را بيافريند تا بيازمايدتان. پس مرگ آفرينش است نه نابودي. زندگاني واقعي تنها پس از مرگ است. پديده مرگ و حيات پس از آن عين تحول، پيشرفت و تكامل است. هيچ تحولي بدون مردن صورت نمي گيرد. تكامل حقيقي انسان تنها در پرتو گذر كردن از مرحله اي تحقق مي يابد كه در آن مي زيد. تبديل سلول هاي بدن انسان به انديشه و فكر تنها پس از مرگ شدني است. مرگ راه كمال، مقدمه تحول، مايه جاودانگي و راه كشف حقيقت است.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

در نتيجه‌ي بحران اقتصادي و مالي جهان، در ۹۴ كشور از ۱۱۶ كشور در حال توسعه و نيمه‌صنعتي، رشد اقتصادي به گونه‌اي دراماتيك كاهش يافته است. اگر چه رقم ميانگين ثابت چندان وخيم به نظر نمي‌رسد، ولي واقعيت را بازتاب نمي‌دهد. زيرا پس از يك رشد ۱/۸ درصدي در سال ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷، در كشورهاي جهان سوم، در سال جاري، ميانگين نرخ رشد به ۶/۱ درصد مي‌رسد.

اين رقم ميانگين، بيشتر مربوط به آن است كه غول‌هاي اقتصادي نيمه‌صنعتي يعني چين و هند نيز، هنوز در آمار، جزو كشورهاي در حال توسعه به شمار مي‌‌آيند. اگر چه در چين و هند نيز زمان نرخ رشد دو رقمي پايان يافته، ولي به‌رغم بحران، اين كشورها هنوز در ابعادي رشد مي‌كنند كه كشورهاي قديمي صنعتي، حتا در زمان اوج شكوفايي رشد خود نيز خواب آن را نمي‌ديدند. با اين همه، با توجه به رشد نيرومند جمعيت، يك رشد اقتصادي چهار تا شش درصدي در هند و چين، هنوز آنقدر پايين است كه نمي‌تواند شمار قابل توجهي از انسان‌ها را از فقر مطلق رهايي بخشد.

در كشورهاي در حال توسعه، بويژه در جنوب صحرا در آفريقا، موضوع بر سر نرخ رشد ناچيز نيست، بلكه بر سر كاهش شديد و همه‌جانبه‌ي كارآيي اقتصادي است. زيرا كشورهاي در حال توسعه، از طريق بحران اقتصادي و مالي‌اي كه توسط كشورهاي صنعتي ايجاد شده، همواره نيرومندتر از چند طرف زير فشار قرار مي‌گيرند.

چند نمونه: كشورهاي صنعتي براي تامين مالي پروژه‌ي نجات بانك‌هاي خود و بسته‌هاي كمك براي اعتلاي اقتصادي، از بازارهاي سرمايه‌ي بين‌المللي، ارقام هنگفتي به صورت وام دريافت مي‌كنند. اين امر، امكانات مالي كشورهاي در حال توسعه را به گونه‌‌اي چشمگير محدود مي‌كند. افزون بر آن، سرمايه‌گذاران خصوصي، پول‌هاي زيادي از كشورهاي در حال توسعه خارج مي‌كنند، زيرا اعتماد خود را به رشد اين كشورها از دست داده‌اند، يا به سرمايه‌ي خود در داخل نيازمندند.

اين هنوز همه‌ي ماجرا نيست. بحران اقتصادي باعث شده كه در بسياري از كشورهاي صادركننده‌ي مواد خام در جهان سوم، همزمان شاهد سقوط قيمت‌ها و حجم مواد صادراتي باشيم. و در پايان اين كه بسياري از كارگران مهاجر در كشورهاي صنعتي، كار خود را از دست مي‌دهند و در نتيجه نمي‌توانند پول براي خانواده‌ي خود به كشورهايشان بفرستند.

بويژه آن كشورهايي در معرض افزايش فقر قرار دارند كه به نصيحت كشورهاي صنعتي و سازمان‌هاي توسعه‌ي چندمليتي گوش دادند و خود را وارد اقتصاد و تقسيم‌كار جهاني كردند. البته آن‌‌ها تا مدت‌ها موفق هم بودند، ولي اكنون شكست بي‌رحمانه‌اي را تجربه مي‌كنند. اين ناكامي، نخست شمار بيكاران و سپس شمار گرسنگان را افزايش خواهد داد.

در سال گذشته، افزايش بهاي مواد خوراكي و انرژي، به بسياري از كشورهاي جهان سوم ضربات سنگيني وارد كرد. اكنون نوبت ضربه‌ي ركود اقتصاد جهاني است. در حالي كه كشورهاي صنعتي با شبكه‌ي اجتماعي خود به ياري قربانيان بحران مي‌آيند، در كشورهاي در حال توسعه، امكان شورش به دليل گرسنگي و مرگ به علت گرسنگي افزايش مي‌يابد.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،