از چند دقيقهٔ قبلش تا چند ساعت بعدش به نظرم مي‌آمد آدم‌هاي سياه‌پوش نقاب‌دار دنبالم‌اند. براي چي؟ از دكهٔ سر خيابان براي رفيقم فيليپ‌موريس آبي خريده بودم.
دعوايم كرد. توي آشپزخانه سنگر گرفتم و كيك خرمالو با روكش پنير پختم. كوتاه آمد.
از همان بقچه‌هاي خال‌خالي توي انيميشن دلم مي‌خواهد كه براي همهٔ چيزهاي مهم جا داشتند و مي‌توانستي به يك تكه چوب ببندي‌اش و روي شانه‌ات بيندازي و راه بيفتي.
كاش موهايم آن‌قدر فرفري و محكم بود كه پرنده‌اي تصميم مي‌گرفت بالاي سرم زندگي كند.