اخبار | تکنولوژی | آموزش | طراحی سایت و سئو

آویگدور لیبرمن وزیر امور خارجه اسرائیل در تازه­ترین اظهار نظر گفته است، حتی اگر تحریم‌های بین‌المللی علیه ایران برای پایان دادن به برنامه‌ هسته‌ای‌اش کارگر نباشند، اسرائیل باز هم به ایران حمله نخواهد کرد.

با وجود این که تا کنون مقام­های اسرائیلی بارها ایران را تهدید به حمله نظامی کرده و اظهارات تندی را علیه فعالیت­های هسته­ای ایران ایراد کرده­اند، آویگدور لیبرمن وزیر امور خارجه اسرائیل در تازه ­ترین اظهار نظر گفته است، حتی اگر تحریم‌های بین‌المللی علیه ایران برای پایان دادن به برنامه‌ هسته‌یی‌اش کارگر نباشند، اسرائیل باز هم به ایران حمله نخواهد کرد.

این در حالی است که نزدیک به 10 روز پیش شیمون پرز، رئیس جمهوری اسرائیل تهدید کرده بود، در صورت عدم موفقیت در مذاکرات غرب با ایران برای توقف فعالیت­های هسته­ای این کشور، اسرائیل گزینه نظامی را مد نظر خواهد داشت. اظهارات اخیر لیبرمن که آخرین اظهار نظر یک مقام ارشد اسرائیلی از این دست محسوب می­شود، حکایت از عقب­نشینی اسرائیل در برابر فعالیت­های هسته­ای ایران دارد.

لیبرمن گفت: «ما از یک حمله نظامی حرف نمی‌زنیم. اسرائیل از طریق نظامی نمی‌تواند تمام مشکلات جهان را حل کند. من پیشنهاد می‌کنم که امریکا به عنوان بزرگترین قدرت جهان مسئولیت حل مشکل ایران را برعهده بگیرد. بهترین راه جلوگیری از برنامه‌ هسته‌ای ایران تحریم‌های شدید است، تحریم­های بسیار سخت. قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل ناکافی هستند. ایران باید با تحریم‌های سخت‌تر و موثرتر مواجه شود. این تحریم‌ها علیه لیبی کارساز بودند. ما باید ایران را منزوی کنیم. تنها این راه نتیجه خواهد داد!»

البته شیمون پرز و چندین مرتبه نتانیاهو نخست وزیر دولت راستگرای افراطی اسرائیل اعلام کرده­اند، تنها در صورتی گزینه حمله نظامی به ایران را در نظر خواهند داشت که ایالات متحد از این طرح حمایت کند.

این در حالی است که با روی کار آمدن دولت جدید باراک اوباما در ایالات متحد این دولت مرتبا از مذاکرات مستقیم با ایران سخن می­گوید و امکان فشارهای بیشتر از این دست به ایران را ناکارآمد می­داند و معتقد است که چنین سیاست­هایی در برابر ایران نتایج عکس در بر خواهد داشت. اخیرا نیز کشورهای غربی آمادگی کامل خود را برای آغاز دور جدیدی از مذاکرات درباره پرونده هسته­ای ایران ابراز داشته­ اند.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

حداقل روزی 15 دقیقه را در سکوت بگذرانید و به نیازهای واقعی خود و چیزهایی که دارید فکر کنید. سکوت عصاره آرامش است. البته با اجبار نمی‌توان سکوت کرد. بلکه باید زمانی که فرا رسید آن را بپذیرید. روزی یک ساعت در اتاقی تنها بمانید و حتی اگر لازم شد در را روی خود ببندید.

هیچگاه جلوی گریه خود را نگیرید و گهگاهی گریه کنید این کار باعث تخلیه تنش‌هایتان شده و به شما آرامش می‌دهد. وقتی احساس می‌کنید که سرتان پر از فکرهای جورواجور منفی است با قدم زدن آنها را پاک کنید.

افراد آرام به خود می‌گویند که برای تغییر گذشته کاری نمی‌توان کرد، آنگاه از تفکر به آینده و ادامه زندگی لذت می‌برند.آرامش را از کودکان بیاموزید. آنها در همان لحظه‌ای هستند که زندگی می‌کنند و لذت می‌برند.

اگر نمی‌توانید دیگران را ببخشید بدانید که افکار خشمگین همواره شما را با این افراد مرتبط خواهد کرد. اما شاد کردن دیگران باعث آرامش می‌شود.

هر چه اکسیژن بیشتری به شما برسد آرام‌تر خواهید شد. بنابراین خوب است که در محل کار یا خانه خود گیاهانی را نگهداری کنید.

سعی کنید از چیزی که هستید راضی باشید در این صورت احساس آرامش بیشتری می‌کنید.

با حرکات آرام و صحبت کردن شمرده احساس آرامش را به جمع منتقل کنید.

با شوخ طبعی به آرامش خود کمک کنید.

مهم نیست که با شما مودبانه برخورد شود یا نه بلکه برخورد محترمانه شما باعث ایجاد آرامش و احساس خوبی در شما خواهد شد.

سرعت حرکت شما با احساستان رابطه مستقیمی دارد. آرام راه بروید و حرکات بدن خود را آرام کنید. طولی نمی‌کشد که آرام خواهید شد.

گاهی می‌توانید برای رسیدن به آرامش دراز بکشید، عضلات خود را شل کنید و به هیچ چیز فکر نکنید.

 لحظه های زیبای زندگیتان را بنویسید و از آنها عکس و فیلم بگیرید. سپس بیشتر وقت آنها را به یاد آورید و درباره ‌شان فکر کنید و لذت ببرید.

آهسته غذا خوردن و جویدن باعث تجدید توان فکری و احساس آرامش خواهد شد.

هرچند وقت یکبار ساعت خود را باز کنید تا خود را از فشار زمان نجات دهید. همچنین درآوردن کفش‌ها به کاهش فشار عصبی کمک می‌کند.

برای تاثیر بیشتر و رسیدن به آرامش در خود متمرکز شوید و آرام نفس بکشید.

تمرین کنید که آرامتر از حد معمول صحبت کنید. اینکار به خودی خود ضربان قلب و تنفس را آرام می‌کند.

احساسات و مشکلات خود را به دیگران بگویید و آرامش بیشتری احساس کنید.

یکی از مهم ترین مهارت‌ها در آرام بودن، فکر نکردن به مسایل کوچک است. دومین مهارت، کوچک شمردن تمام مسایل است.

 شاد کردن دیگران، ‌موجب آرامش می‌شود. نمی‌دانید چه لذتی دارد پول رستوران امشب را با توافق سایرین به یک کارتن خواب هدیه بدهید. قدردانی کنید. دیگران را برای لطف کردن به خود تحت فشار قرار ندهید، لطف که وظیفه نیست.

اگر می‌دانستید که: "سیگار کشیدن + ورزش نکردن‌ = استرس، اضطراب و حذف آرامش"، هرگز سیگار نمی‌کشیدید و ورزش کردن را به تعویق نمی‌انداخت

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

/* /*]]>*/

اهمیت این موضوع به حدی است که همزمان با برگزاری همایش انرژی درترکمنستان، مسکو میزبانی کنفرانس بین المللی دیگری در زمینه انرژی خزر را به عهده گرفته است.

انتخاب عنوان " انرژی خزر - انرژی دنیا " برای کنفرانس بین المللی انرژی خزر در مسکو و با حضور نمایندگان 24 کشور و مقامهای ارشد سازمانهای بین المللی و سفرای کشورهای ساحلی دریای خزر در حال برگزاری است، تائیدی بر این فرضیه است که روسیه از رهگذر کنترل انرژی حوزه خزر رویای انحصار انرژی در جهان را در سرمی پروراند و مخالفت صوری رئیس جمهور ترکمنستان در اجلاس عشق آباد با تبدیل شدن منابع انرژی به ابزاری سیاسی، در شرایط کنونی بین المللی، صرفاً رویارویی دست نیافتنی است.چرا که ترکمنستان در مقاطع مختلفی از انرژی بعنوان اهرمی اقتصادی و سیاسی علیه خریداران گاز استفاده کرده است.

روسیه و ترکمنستان تلاش برای ادامه همکاریها در زمینه انرژی

در همین حال معاون نخست وزیر روسیه که به ترکمنستان سفر کرده است با قربان قلی بردی محمداف، رئیس جمهور این کشور دیدار و گفتگو کرد.بررسی راههای ادامه همکاریهای مسکو و عشق آباد در بخش انرژی بویژه گاز طبیعی از محورهای اصلی گفتگوهای دو طرف بوده است.

سفر ایگور سچین معاون نخست وزیر روسیه به عشق آباد پس ازبالا گرفتن اختلاف نظر روسیه و ترکمنستان برای ساخت خط لوله شرق - غرب و نیز وقوع انفجاردرخط لوله انتقال گاز ترکمنستان به روسیه که به سردی روابط دو کشور منتهی شد، اولین گام دو طرف برای حل اختلافات دوطرف به شمار می رود.

ترکمنستان و شرکت گازپروم روسیه که سعی دارد به کارتلی قدرتمند در عرصه انرژی گاز تبدیل شود، در خصوص سرمایه گذاری و چگونگی احداث خط لوله شرق به غرب اختلاف نظر دارند.

برخی محافل سیاسی و اقتصادی اختلاف نظر عشق آباد و گازپروم را ناشی از وقوع بحران اقتصادی جهانی و به تبع آن کاهش قیمت انرژی از جمله گاز می دانند.

از طرفی ترکمنستان که در پی تنوع بخشیدن به راههای انتقال گاز به بازارهای مصرف است حاضرنیست سرنوشت این استراتژی بلند مدت خود رابا اهداف بلند پروازانه و انحصارگرای شرکت گاز پروم روسیه پیوند بزند.

طرحهای انتقال گاز از ترکمنستان به شرق و جنوب اسیا / اروپا و بازار مصرف برخی کشورهای منطقه،برقدرت مانور و میزان سرسختی عشق آباد در قبال سیاست انحصارگرای گاز پروم روسیه افزوده است.

از طرفی مسکو نیز با هدف حفظ میزان ذخایر انرژی خود،به دنبال ایفای نقش تامین کننده برتر انرژی اروپا است و برای نیل به این مقصود چشم به گسترش همکاریهای انرژی باجمهوریهای منطقه اسیای مرکزی و قفقاز و از جمله ترکمنستان دوخته است.

از این روست که مقامهای دولت مسکو در برابر طرحهای سیاسی انتقال انرژی منطقه به بازارهای مصرف، نظیر طرح نابوکو، همچنان به دنبال اجرای طرحهای مورد نظر خود برای خرید انرژی از جهوریهای منطقه وانتقال آن به بازارهای اروپا هستند.پی گیری پروژه احداث خط لوله جدید از ساحل دریای سیاه روسیه تا کشورهای اروپای جنوبی و مرکزی موسوم به "جریان جنوب" توسط مسکو نیز در همین راستا قابل ارزیابی است.

سفر جاری ایگور سچین به ترکمنستان و نیز سفر آتی وزیر نیروی روسیه به عشق آباد نیز به تقویت این گمانه کمک می کند که مسکو برغم کاهش قیمت گاز و نیز کاهش میزان تقاضا در بازارهای جهانی،‌در پی تقویت جایگاه خود درمعاملات انرژی منطقه آسیای مرکزی و جهان است.برخی محافل روسی براین باورند موضوع کاهش تقاضادرخصوص گاز ترکمنستان نیز صادق است و مسکو قصد دارد با فرصت طلبی، خود را به جمهوریهای دارای ذخایر انرژی منطقه تحمیل کند.

از طرفی ترکمنستان در پی تضعیف موقعیت گاز پروم در این کشور ومعادلات انرژی منطقه است. امضای یادداشت تفاهم همکاری میان عشق اباد و شرکت آلمانی RWE که به بهره برداری از میادین واقع در آبهای ساحلی دریای خزر در بخش ترکمنی آن تاکید دارد، درهمین راستا قابل ارزیابی است.

شاید در واکنش به امضای همین توافقنامه است که رئیس انجمن گاز روسیه اعلام کرده است به رغم نقش کلیدی و بسیار مهم دریای خزر درتامین امنیت انرژی قاره اروپا و منطقه اوراسیا، برای استفاده از منابع انرژی خزر باید مواضع پنج کشور ساحلی این دریا مورد توجه قرار گیرد. موضعی که پیش از این از سوی جمهوری اسلامی ایران در خصوص بهره برداری از منابع انرژی خزر طرح می شد اما بدلیل سیاستهای روسیه چندان مورد توجه این کشور قرار نمی گرفت،اما اکنون همکاری ترکمنستان با شرکتهای غربی،موضع گیری تهران در زمینه بهره برداری از منابع خزر را به یاد مقامهای روسی انداخته است.

انتخاب عنوان " انرژی خزر - انرژی دنیا " برای کنفرانس بین المللی انرژی خزر در مسکو و با حضور نمایندگان 24 کشور و مقامهای ارشد سازمانهای بین المللی و سفرای کشورهای ساحلی دریای خزر در حال برگزاری است، تائیدی بر این فرضیه است که روسیه از رهگذر کنترل انرژی حوزه خزر رویای انحصار انرژی در جهان را در سرمی پروراند و مخالفت صوری رئیس جمهور ترکمنستان در اجلاس عشق آباد با تبدیل شدن منابع انرژی به ابزاری سیاسی، در شرایط کنونی بین المللی، صرفاً رویارویی دست نیافتنی است.چرا که ترکمنستان در مقاطع مختلفی از انرژی بعنوان اهرمی اقتصادی و سیاسی علیه خریداران گاز استفاده کرده است.

روسیه و ترکمنستان تلاش برای ادامه همکاریها در زمینه انرژی

در همین حال معاون نخست وزیر روسیه که به ترکمنستان سفر کرده است با قربان قلی بردی محمداف، رئیس جمهور این کشور دیدار و گفتگو کرد.بررسی راههای ادامه همکاریهای مسکو و عشق آباد در بخش انرژی بویژه گاز طبیعی از محورهای اصلی گفتگوهای دو طرف بوده است.

سفر ایگور سچین معاون نخست وزیر روسیه به عشق آباد پس ازبالا گرفتن اختلاف نظر روسیه و ترکمنستان برای ساخت خط لوله شرق - غرب و نیز وقوع انفجاردرخط لوله انتقال گاز ترکمنستان به روسیه که به سردی روابط دو کشور منتهی شد، اولین گام دو طرف برای حل اختلافات دوطرف به شمار می رود.

ترکمنستان و شرکت گازپروم روسیه که سعی دارد به کارتلی قدرتمند در عرصه انرژی گاز تبدیل شود، در خصوص سرمایه گذاری و چگونگی احداث خط لوله شرق به غرب اختلاف نظر دارند.

برخی محافل سیاسی و اقتصادی اختلاف نظر عشق آباد و گازپروم را ناشی از وقوع بحران اقتصادی جهانی و به تبع آن کاهش قیمت انرژی از جمله گاز می دانند.

از طرفی ترکمنستان که در پی تنوع بخشیدن به راههای انتقال گاز به بازارهای مصرف است حاضرنیست سرنوشت این استراتژی بلند مدت خود رابا اهداف بلند پروازانه و انحصارگرای شرکت گاز پروم روسیه پیوند بزند.

طرحهای انتقال گاز از ترکمنستان به شرق و جنوب اسیا / اروپا و بازار مصرف برخی کشورهای منطقه،برقدرت مانور و میزان سرسختی عشق آباد در قبال سیاست انحصارگرای گاز پروم روسیه افزوده است.

از طرفی مسکو نیز با هدف حفظ میزان ذخایر انرژی خود،به دنبال ایفای نقش تامین کننده برتر انرژی اروپا است و برای نیل به این مقصود چشم به گسترش همکاریهای انرژی باجمهوریهای منطقه اسیای مرکزی و قفقاز و از جمله ترکمنستان دوخته است.

از این روست که مقامهای دولت مسکو در برابر طرحهای سیاسی انتقال انرژی منطقه به بازارهای مصرف، نظیر طرح نابوکو، همچنان به دنبال اجرای طرحهای مورد نظر خود برای خرید انرژی از جهوریهای منطقه وانتقال آن به بازارهای اروپا هستند.پی گیری پروژه احداث خط لوله جدید از ساحل دریای سیاه روسیه تا کشورهای اروپای جنوبی و مرکزی موسوم به "جریان جنوب" توسط مسکو نیز در همین راستا قابل ارزیابی است.

سفر جاری ایگور سچین به ترکمنستان و نیز سفر آتی وزیر نیروی روسیه به عشق آباد نیز به تقویت این گمانه کمک می کند که مسکو برغم کاهش قیمت گاز و نیز کاهش میزان تقاضا در بازارهای جهانی،‌در پی تقویت جایگاه خود درمعاملات انرژی منطقه آسیای مرکزی و جهان است.برخی محافل روسی براین باورند موضوع کاهش تقاضادرخصوص گاز ترکمنستان نیز صادق است و مسکو قصد دارد با فرصت طلبی، خود را به جمهوریهای دارای ذخایر انرژی منطقه تحمیل کند.

از طرفی ترکمنستان در پی تضعیف موقعیت گاز پروم در این کشور ومعادلات انرژی منطقه است. امضای یادداشت تفاهم همکاری میان عشق اباد و شرکت آلمانی RWE که به بهره برداری از میادین واقع در آبهای ساحلی دریای خزر در بخش ترکمنی آن تاکید دارد، درهمین راستا قابل ارزیابی است.

 شاید در واکنش به امضای همین توافقنامه است که رئیس انجمن گاز روسیه اعلام کرده است به رغم نقش کلیدی و بسیار مهم دریای خزر درتامین امنیت انرژی قاره اروپا و منطقه اوراسیا، برای استفاده از منابع انرژی خزر باید مواضع پنج کشور ساحلی این دریا مورد توجه قرار گیرد. موضعی که پیش از این از سوی جمهوری اسلامی ایران در خصوص بهره برداری از منابع انرژی خزر طرح می شد اما بدلیل سیاستهای روسیه چندان مورد توجه این کشور قرار نمی گرفت،اما اکنون همکاری ترکمنستان با شرکتهای غربی،موضع گیری تهران در زمینه بهره برداری از منابع خزر را به یاد مقامهای روسی انداخته است.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

وی در ادامه مقاله خود در واشنگتن‌پست تاکید کرد: اوباما مذاکرات را در دامنه غیرعادی از موضوعات آغاز کرده است. هر کدام از آنها دارای ترکیبات استراتژیکی و سیاسی مخصوص به خود است. هر کدام از آنها برای خود موضوعات ویژه‌ای دارند. هر کدام ریسک‌های خود را دارند که موانع ذاتی آنها می‌تواند هدف نهایی را مبهم کند و یا تاکتیک‌های مذاکره ممکن است اصل ماجرا را منحرف کند. اما چالش‌ها به طور تنگاتنگی به یکدیگر وابسته‌اند برای مثال مذاکرات کنترل تسلیحات با روسیه روی نقش این کشور در تلاش‌ها برای جلوگیری از برنامه هسته‌ای ایران تاثیر گذار خواهد بود. گفت‌وگوهای راهبردی با چین به شکل‌گیری مذاکرات با کره شمالی کمک خواهد کرد. این مذاکرات همچنین با ادراک موازنه‌های منطقه‌ای تحت تاثیر قرار خواهد گرفت. برای روسیه این موضوع به خصوص برای منطقه شوروی سابق در آسیای مرکزی کاربرد خواهد داشت و برای چین و آمریکا برای ایجاد یک ساختار سیاسی در منطقه آسیای جنوب شرقی و حاشیه اقیانوس آرام کاربرد دارد. این واقعیت باید به برخی مفاهیم کاربردی نظم جهانی ترجمه شود.

وی در ادامه این مقاله نوشت: وظیفه دولتمردان به خصوص درباره کره شمالی و ایران این است که باید مذاکرات گسترده بوسیله اشخاص پرانرژی رهبری شود تا به سمت هدفی موافقت شده هدایت شود. در این روند می‌بایست فشار عمومی به سمت گرایش آمریکا در دیپلماسی بومی خود هدایت شود که این شیوه به برتری رسیدن دیپلماسی قدیمی "داد و ستد " منجر خواهد شد. اولین انعکاس این عملکرد بیزاری از مذاکره با جوامعی است که با ارزش‌ها و دیدگاه‌های عمومی ما همخوانی ندارند. این تلاش برای تغییر رفتار طرف‌های مذاکره در جریان گفتگوها رد می‌شود. این امر به عنوان یک مصالحه عمل کرده و به دنبال تبدیل یا براندازی دشمن خواهد بود. انتقادها از این شیوه که نشانگر دومین نوع از فشارها است بر روی روانشناسی تاکید دارد. آنها به آغاز مذاکرات به عنوان یک تغییر ذاتی توجه می‌کنند. برای آنها نماد و اشاره نشانگر ماهیت اصلی است.

وزیر امور خارجه سابق آمریکا در ادامه مقاله خود تاکید کرد: تکثیر تسلیحات هسته‌ای شاید فوری‌ترین تصویر از روابط بین نظم جهانی و دیپلماسی است. در صورتی که کره شمالی و ایران به زرادخانه تسلیحاتی دست یابند و با وجود آنکه آمریکا بوسیله شورای امنیت سازمان ملل و سایر قدرت‌ها با این موضوع مخالفت کرده، در این صورت منظره هماهنگ نظم جهانی به طور جدی تخریب خواهد شد. در جهانی که کشورهای مجهز به سلاح هسته‌ای در حال افزایش است این نامعقول است که انتظار داشته باشیم این تسلیحات هرگز استفاده نخواهند شد و یا هرگز به دست سازمان‌های تروریستی نخواهد افتاد. هم اکنون رویکرد فراگیر کمتری برای نظم جهانی نیاز خواهد بود. سال‌های آینده آخرین فرصت برای دستیابی به یک ممانعت قابل اجرا خواهد بود. اگر آمریکا، چین، ژاپن، کره جنوبی و روسیه نتوانند این تقابل را بدست آورند در آینده با کشوری مواجه خواهند شد که هیچ تاثیری بر تجارت بین‌المللی نخواهد داشت و در آن زمان عبارت "جامعه جهانی " تهی خواهد شد.

کسینجر در این مقاله تصریح کرد: کره شمالی اخیرا تمام امتیازاتی که طی شش سال به دست آورده بود را بی اعتبار ساخت. نباید اجازه داده شود که همین امتیازات چندین بار فروخته شود. مذاکرات شش قدرت تنها هنگامی باید از سر گرفته شود که "پیونگ یانگ " تمامی شرایط را به حالتی که قبلا توافق کرده بود بازگرداند و راکتورهای پلوتونیوم خود را غیر فعال ساخته و بازرسان بین المللی را به سایت هسته‌ای خود بازگرداند. هنگامی که این مذاکرات از سر گرفته شد در قبال عادی سازی روابط در انتهای فرایند مذاکرات باید برنامه تسلیحات هسته‌ای کره شمالی تعلیق شده و تمامی ذخایر بوجود آمده منهدم گردد. این نباید فراموش شود که کره شمالی بیش از آنکه تهدیدی برای آمریکا بشمار آید برای همسایگان خود تهدید است و تاکید بر مذاکره کره شمالی-آمریکا به منزوی کردن آمریکا منتهی می‌شود.

وی در ادامه مقاله خود نوشت: ایران البته کشوری پیچیده‌تر با تاثیرات مستقیم بزرگتر بر منطقه‌ خود است. روند دیپلماسی با ایران به تازگی آغاز شده است. نتیجه این دیپلماسی به این بستگی دارد که آیا ممکن است یک تعادل ژئواستراتژیک در منطقه ایجاد کرد که همه کشورها از جمله ایران بتوانند امنیت خود را بدون تسلط کشور دیگری بدست آورند. برای دستیابی به این هدف مذاکرات دو جانبه با ایران اجتناب ناپذیر است. هر گونه مذاکرات با ایران به شکل زیادی از تداوم ثبات در عراق و یا ماجراجویی تازه‌ای از سوی ایرانیان تاثیر پذیر خواهد بود.

کسینجر تاکید کرد: من به طور کلی فهمیده‌ام که قبل از آنکه به مسائلی دیگر پرداخته شود بهترین شیوه مذاکره است. معامله‌ای تاکتیکی_با مجموعه‌ای از کمترین امتیازات به جلو حرکت کند- که پایداری آن بوسیله موضوعات جانبی آزموده شود. اما این ریسک باعث ایجاد سوء تفاهماتی درباره هدف نهایی خواهد شد. دیر یا زود مسایل اساسی باید مورد توجه قرار گیرد. اما این برای کشوری که برای سه دهه هیچ تماس موثری با آن وجود نداشته ضروری به نظر می‌رسد.

این سیاستمدار کهنه‌کار آمریکایی افزود: در مقابل، موضوع تکثیر تسلیحات هسته‌ای به طور ویژه‌ای چندجانبه است. تاکنون انگلیس، فرانسه، آلمان و روسیه و هم اکنون آمریکا به اتفاق آرا هماهنگ بوده‌اند. هزینه‌ای که آنها پرداخت کردند این است که مسایل کلیدی هنوز حل نشده و مورد توجه قرار نگرفته است.

کسینجر در ادامه این مقاله نوشت: اما برخی سوالات این است: ایران تا چه اندازه از توسعه مواد غنی سازی شده کافی برای یک کلاهک هسته‌ای فاصله دارد و ایران چه فاصله‌ای از ساخت کلاهک برای موشک‌ها دارد، میزان بازرسی‌های بین‌المللی تا چه اندازه می‌تواند یک برنامه غنی سازی صلح آمیز را راستی آزمایی کند؛ و در صورتی که ایران برنامه‌های اعلام شده خود عدول کند تا چه حد هشدارها قابل اعتماد خواهد بود.

وی افزود: در حالیکه دولت آمریکا به دنبال ترغیب ایران برای ورود به گفت‌وگو است باید به طور پر انرژی بدنبال حل سوالات مطرح شده فوق در میان شرکای مذاکره‌ای باشد. این تنها راهی است که بتوان دیپلماسی چند جانبه را حمایت کرد. اگر هیچ توافقی در این مسایل بدست نیاید، مذاکرات بلند مدت در بن بست پایان خواهد یافت و با کمترین عزمی وتو می‌شود و در نتیجه برنامه هسته‌ای ایران وجهه قانونی خواهد یافت.

کسینجر در پایان مقاله خود در واشنگتن‌پست نوشت: مقامات آمریکا کشور را در یک اقدام دیپلماتیک مهمی وارد کرده‌اند. هم اکنون این موضوع نیازمند آنست که دولت دیدگاه خود را با برنامه‌ای دیپلماتیکی محقق کند.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

دزدان دریایی سومالیایی‌ یکی از آب راه‌های راهبردی دنیا را تهدید می‌کنند. ظرف هر سال 20 هزار فروند انواع کشتی‌ها از دریای شرق سومالی معروف به خلیج عدن عبور می‌کنند. در سال 2008 دزدان دریایی 40 کشتی را ربودند و بالغ بر یک صد میلیون دلار باج گرفتند. این بزرگ‌ترین جریان کشتی‌ربایی در روزگار حاضر بود.من ظرف دو سال و نیم گذشته بیش از 12 بار به سومالی سفر کرده‌ام و حاصل مشاهداتم از آشوبی که در آن کشور جاری است را به رشته تحریر در آورده‌ام. من در فلوجه عراق شاهد خشونت و مرگ بوده‌ام. شب‌هایی بی‌پایان را در افغانستان در غارها گذرانده‌ام تا نبردها در آن کشور را گزارش کنم، اما در هیچ کجا به اندازه سومالی وحشت را تجربه نکرده‌ام. در سومالی هر آن ممکن است دزدیده شوی و یا پیش از آن که فرصت پلک زدن بکنی سرت را از دست بدهی. سومالی از شمال تا جنوب و از شرق تا غربش مخوف‌ترین نقطه دنیاست.سومالی سرتاسر مهد جنگ‌سالاران، دزدان دریایی، آدم‌ربایان، بمب‌سازان، تندروها، مردان مسلح مزدبگیر و جوانان خشمگینی است که جز سلاح وسیله‌ای برای فرو نشاندن خشم خود ندارد در سومالی هیچ کجا منطقه سبز نیست تا بتوان آنجا را سرپناه به حساب آورد و چنان‌چه کسی (خدای نکرده) جراحتی برداشت، بداند که اگر پا به آن‌جا بگذارد، دست‌کم جایی برای نفس کشیدن خواهد داشت. هر کس وارد سومالی شد، جانش به عهده خود اوست. حتی بیمارستان‌ها باند و گاز برای بستن زخم مجروحان ندارند.‌آشوب سومالی کم‌کم از مرزهای این کشور رد می‌شود و پا به کشورهای کنیا، اتیوپی و اریتره گذاشته است، اما صدور آشوب در آغاز راه است. افراطیون هم به تازگی در کشور قد علم کرده و دست در دست طالبان، کاری کرده‌اند که سومالی به یکی از جاذبه‌های برتر جهانی برای تروریست‌ها تبدیل شده است. دولت انتقالی سومالی که مخلوق سازمان ملل متحد بود و از بدو ولادتش حال نابسامان و ناخوشی داشت، در شرف فروپاشی است. رئیس جمهوری این دولت در آذرماه گذشته استعفا داد. ظرف چهار سالی که او به ظاهر رئیس جمهوری سومالی بود هم قلمرو قدرت و حکومتش از چند بلوک از ساختمان‌های واقع در پایتخت بیشتر نبود.‌ در سومالی درست وقتی تصور شود که دیگر بدتر از این امکان ندارد، اوضاع رو به وخامت بیشتر می‌گذارد. از بحران سیاسی که بگذری، همه عوامل لازم برای نابودی و انحطاط مهیاست: جنگ، آوارگی، قحطی، موشکباران یا فرار کارگران از کشور.در اوایل دهه 1990 هم صدها هزار تن از مردم سومالی دچار قحطی شدند و جان خود را از دست دادند. اوضاع فعلی هم دوباره به همان منوال درآمده است. چند ماه پیش شاهد بودم که کودکی در آستانه در کلبه‌ای که مثلا محل زندگی او بود از گرسنگی به خود می‌پیچد. مادرش هم در حال مرگ بود. یک نفر دیگر از کلبه بیرون آمد و گفت: محل نگذار. این بچه باید بمیرد.احساس می‌کردم این بچه تمام سومالی است، و من تمام دنیا. انگار دنیا به سومالی نگاه می‌کند، سومالی در حال جان کندن است و دنیا نمی‌داند چه باید بکند. نمی‌داند که چه کاری اصلا به حال این موجود محتضر مفید است؟در گذشته هر بار که شخصیتی یا دولتی قصد مداخله در امور سومالی کرده با نتایجی روبه‌رو شده که از ورود به ماجرا پشیمان شده است. اکنون دیگر کسی یا دولتی نیست که حاضر باشد دهانش از آش نخورده بسوزد. ایالات متحده بیشترین لطمه‌ها را از سومالی دیده است: ارتش آمریکا در سومالی در بدترین موقع دخالت کرده است. ارتش آمریکا از شورشیان و جنگ‌سالاران در بدترین موقع پشتیبانی کرده است، در بدترین موقع با بعضی از آنها جنگیده است، و هر بار که وارد کار سیاسی میان جنگ‌‌سالاران، دولت، و تندروهای مذهبی شده هم نتیجه محاسباتش غلط از کار درآمده است. پس از این همه، حالا می‌توان وضع را چنین دید: سومالی گورستان سیاست‌های اشتباه آمریکا شده و این سیاست‌های اشتباه اهالی سومالی را آواره، مفقود و مجروح کرده و بقیه زندگان را به افراط و یا استقبال از جریان‌های افراطی کشیده، ناامنی را تشدید و میلیون‌ها نفر را به آستانه گرسنگی و مرگ رانده است.همگنی سومالی‌سومالی گرفتاری سیاسی مهیبی است با ظاهری آراسته و منسجم و باطنی پریشان. سومالی یکی از همگن‌ترین دولت ملت‌ها در دنیاست. جمعیت 9 تا 10 میلیون نفری آن همگی به یک زبان صحبت می‌کنند (زبان سومالیایی)، دین واحدی دارند (اسلام سنی)، و فرهنگ و نژاد آنان هم یکی است. اما در سومالی قبیله است که تصمیم می‌گیرد. مردم سومالی در تعداد بی‌شماری از قبیله‌ها زندگی می‌کنند که آن هم به طایفه و تیره و ... تقسیم می‌شود. وابستگی هر کس به تیره و طایفه و قبیله ثابت نیست و تغییر می‌کند و در این وابستگی‌ها و گسستن‌ها جریان‌ها و حکایت‌هاست که هر ناظر خارجی را سردرگم می‌سازد.‌ایتالیایی‌ها و انگلیسی‌ها در پایان قرن نوزدهم بیشتر مردم سومالی را متفرق کردند، اما هرچه کردند، نتوانستند مقررات و قوانین غربی را در آن کشور به اجرا گذارند. اختلافات میان مردم را سران قبیله‌ها حل می‌کردند. هشدارهای عقلانی مانع ادامه اختلافات می‌شد: اگر مرا بکشی خودت را با تمام قبیله‌ام طرف کرده‌ای. هر آن جایی که مقررات قبیله‌ای در اثر مداخلات خارجی به هم نریخته بود، اختلافات مردم کمتر بود. و برعکس.سومالی در سال 1960 به استقلال دست یافت، اما به خاطر موقعیت ممتاز جغرافیایی و وقوع در نقطه‌ای بس حساس مثل شاخ آفریقا، جایی که آسیا و آفریقا به هم می‌رسند، بلافاصله وارد قطب‌بندی‌های دوران جنگ سرد شد. در ابتدا سومالی در اردوی شوروی بود و شوروی‌ها سیل سلاح را به آن سرازیر کردند. سپس وارد اردوی آمریکا شد. کشوری فقیر، عمدتا بی‌سواد، با مردمی که بیشتر بدوی هستند انبار اسلحه و مهمات شد و در آستانه انفجار قرار گرفت. دولت مرکزی قادر به حفظ مملکت نبود. که از سال 1969 تا 1991 بر سومالی حکومت کرد در اواخر حکومتش لقب شهردار موگادیشو گرفته بود، زیرا جز پایتخت، بقیه نقاط کشور در زیر اداره او قرار نداشت.در سال 1991 شورشیان حکومت او را سرنگون کردند. بعد از آن اتفاقاتی افتاد که چندان دور از ذهن نبود: پادگان‌ها و انبارهای سلاح و مهمات غارت شد. بندرها، فرودگاه‌ها، اسکله‌ها، حتی تیرهای مخابراتی، و هر چیزی که قیمتی داشت خرج جنگ شد. گاه فردی به خاطر چند پول سیاه به قتل می‌رسید. به زنان تجاوز می‌شد. از بطن آشوب‌ها طبقه جدیدی شکل گرفت که انگل‌وار از جنگ و کشتار سود می‌برد قاچاق‌چیان اسلحه، قاچاق‌چیان انسان این طبقه وجود و دوام منافع را در ادامه جنگ می‌بیند.سومالی چیست ‌سومالی نزدیک‌ترین و شبیه‌ترین نمونه دنیای امروز به هابز است، جایی که زندگی در آن بیهوده، سبعانه، و کوتاه است. اگر سومالی را مملکتی فروپاشیده بنامیم باز هم در حق آن لطف کرده‌ایم. مملکت فرو پاشیده را می‌توان به جمهوری دموکراتیک کنگو اطلاق کرد. زیمبابوه مملکتی فروپاشیده است این هر دو کشور دست‌کم ارتش ملی و دستگاه اداری دارند، گو این که فساد و تباهی در هردو، حد و اندازه ندارد. اما سومالی از سال 1991 تاکنون بیش از آن که به مملکتی شبیه باشد، قلمروی بی‌قانون و بی‌حاکمیت در نقشه زمین شده که جایی در میان همسایگان خود و دریا واقع شده است.‌جورج بوش، رئیس جمهوری وقت آمریکا در سال 1992 چندین هزار تن از تفنگداران دریایی آمریکا را به سومالی گسیل داشت تا بر انتقال مواد غذایی نظارت کنند. زمان، زمان آغاز بعد از پایان جنگ سرد بود و بسیاری گمان داشتند که ایالات متحده در دنیای عاری از ابرقدرتی رقیب، از پس اداره رویدادهای دنیا به طرز جدید و منصفانه برخواهد آمد، اما سومالی سرآغاز شومی برای این گمان بود. بوش و مشاورانش کتاب سومالی را به نادرست خواندند و ندانستند که مردم آن کشور در بافتار قبایلی خود چه کنش‌ها وواکنش‌هایی دارند. جامعه سومالی در موارد رویارویی با مناقشات داخلی چندپاره شده و هر پاره هم باز چند پاره دیگر می‌شود، اما همه این پاره‌های بزرگ و کوچک در موقع بروز مشکل خارجی، در آن واحد به هم می‌پیوندند. آمریکا وقتی خواست جنگسالار وقت سومالی، را بشناسد به این نکته پی برد. نتیجه، فاجعه اکتبر 1993 بود. هزاران شبه‌نظامی با نارنجک‌انداز به خیابان‌ها ریختند. دو هلی‌کوپتر آمریکایی را سرنگون کردند، 18 سرباز آمریکایی را کشته و جنازه‌های آنان را پیروزمندانه‌درخیابان‌ها کشیدند.این نخستین ضربت برپیکرآمریکادر سومالی بود.آمریکایی‌ها به حال تحقیر و شکست، سومالی را ترک گفته آن را به حال خود رها کردند. در خلال 10 سال بعد از آن، غرب عمدتا از سومالی فاصله گرفت، اما در همان حال سازمان‌های عرب که بیشتر آنها از عربستان سعودی و از پیروان مسلک متعصب وهابی بودند، بی‌سروصدا وارد سومالی شدند. مسجدها ساختند، مکتب‌ها را تامین کردند، و سازمان‌های خدمات اجتماعی برپا کردند و بنای احیای افراط‌گرایی را گذاشتند. تا سال 2000 بر سر، سران قبایل موگادیشو شبکه محکمه‌هایی را برپا کرده بودند که در هر گوشه و کنار مستقر و درصدد برقراری نظم و انضباط برآمده بودند. در ابتدا به سراغ دزدها و آدم‌کش‌ها رفتند. آنان را در قفس‌های آهنی حبس کرده و به محاکمه کشیدند. شرع افراط گرایان تنها قانونی بود که مورد توافق قبیله‌های گوناگون قرار گرفت. سران قبیله‌ها، این شبکه‌های محکمه‌های خود را اتحادیه دادگاه‌های مذهبی نامیدند و این نام به سرعت در دنیا پیچید.جامعه تجار موگادیشو فرصتی به دست آورده بود. در موگادیشو علاوه بر جنگ‌سالاران ، پول سالاران هم روزگار خود را دارند. وقتی جنگ‌سالاران کشور را به سوی تجزیه سوق می‌دهند، پول سالاران راه انسجام را طی می‌کنند. پول‌سالاران، بهداشت، مدرسه، نیروگاه، و حتی شبکه پست تاسیس می‌کنند و این کارهایی است که در واقع باید به دست دولت انجام شود. پول سالاران حتی تا آنجا رفتند که نظام پولی کشور را سامان داده و تثبیت کردند. در نتیجه اقدامات آنها بود که در دهه 1990 که نه دولتی در سومالی برقرار بود ونه بانک مرکزی وجود داشت، واحد پول سومالی از دهه 1980 که دولت در کشور مستقر بود و حکم می‌راند، محکم تر و باثبات‌تر بود. مشکل کشور، وجود ناامنی و آشوب بود. افراط‌گرایان از این جا به بعد، به کمک آمدند.

سومالی؛ قربانی اشتباهات تاکتیکی آمریکا

از سومالی بسیار شنیده‌ایم، اما شاید به درستی ندانیم که در این کشور که در منطقه بسیار حساس شاخ آفریقا واقع شده، چه می‌گذرد. موج اخباری که از دزدی‌های دریایی در چند هفته گذشته به سراسر جهان مخابره می‌شود، در افکار عمومی کنجکاوی ایجاد کرده و این سوال را پدید آورده که چگونه یک کشور می‌تواند تا این حد بدون کنترل باشد.این مطلب درصدد پاسخگویی به ابتدایی‌ترین پرسش‌ها در مورد فضای حاکم بر سومالی به عنوان یک کشور از هم گسیخته است.آنها امنیت را با روش‌های خاص خود و بدون اخذ مالیات از مردم برقرار کردند، حکومتی برقرار شد در حالی که دولتی بر سرکار نبود. پول سالاران هم مبادرت به خرید سلاح برای افراط‌گرایان کردند تا چیزی کم‌و کسر نباشد.سال 2005 شده بود که سازمان سیا اوضاع سومالی را نظاره می‌کرد اما باز هم نتوانست کتاب سومالی را درست بخواند و ضربت دوم نصیب آمریکا گشت.‌سومالی در دنیای پس از 11 سپتامبر مهد بزرگ تروریسم شد، تا جایی که گمان می‌رفت این کشور هم مثل افغانستان کارخانه تولید عوامل انتحاری شود. اما پاره‌ای از تحلیلگران نظامی به سیاستگزاران می‌گفتند سومالی آشوب‌زده‌تر از آن است که مثلا پایگاه القاعده شود، چون در سومالی امکان ندارد که کسی به دیگری اعتماد کند. با این وجود، حکومت بوش عزم خود را برای سرکوب مذهب گرایان سومالی جزم کرد. عوامل سیا جنگ‌سالاران را در سومالی تقویت کردند. یکی از همین جنگ‌سالاران در مارس 2008 به من گفت: به گفته او، این وجوه نقد برای خرید سلاح و استخدام آدم خرج شد.‌وی اضافه کرد: این دو آمریکایی نشانی پست الکترونیکی را هم به من دادند و گفتند در صورتی که سوال یا مشکلی داشتید به این نشانی ای‌میل بفرستید:‌no-email yahoo. Com‌اما این طرح هم نتایج معکوس داد. در سومالی مردم تشنه حرف زدن هستند. و در این کشور از قضا یکی از بهترین و ارزان‌ترین سامانه‌های موبایل قاره آفریقا دایر شده است. سخنی در سومالی به سرعت پخش شد که جنگ‌سالاران در خدمت آمریکا قرار گرفته‌اند. این سخن موجب شد که مذهب‌گرایان محبوب مردم شوند. مذهب‌گرایان موقعیتی کسب کردند که تا ژوئن 2006 توانستند آخرین جنگ‌سالار را از موگادیشو بیرون برانند. در این زمان بود که اتفاق غیر منتظره‌ای افتاد: مذهب‌گرایان درصدد قبضه قدرت برآمدند.من با چشم خود اوضاع را دیدم. در سپتامبر 2006 با هواپیما وارد موگادیشو شدم و مشاهده کردم که کارگران سرگرم جمع کردن زباله‌اند و بچه‌ها در ساحل شنا می‌کنند. اولین باری بود که در شب موگادیشو صدای شلیک گلوله نپیچید. مذهب‌گرایان توانسته بودند با حمایت سران قبایل، همه افراد و قبیله‌ها را با هم متحد ساخته و اکثر مردم را خلع‌سلاح کنند. آنها با همین پشتیبانی سران قبایل، راهزنی دریایی را متوقف و ارتباط اهالی شهرهای ساحلی را با دزدان دریایی قطع کردند. در مواردی هم که بر خلاف سیاست‌های آنها، دزدی‌های دریایی صورت گرفت، عوامل مذهب‌گرایان به کشتی‌های ربوده شده حمله‌ور شدند و آن را آزاد ساختند. گزارش اداره بحریه بین‌المللی مستقر در لندن حاکی است که در سال 2006، ده مورد حمله و راهزنی دریایی صورت گرفته که کم‌ترین آمار در 10 ساله گذشته است.‌‌ دوره کوتاه آرامش‌دوره کوتاه حاکمیت مذهب‌گراها که شش ماه بیشتر نپایید از سال 1991 تاکنون تنها دوره‌ای بود که سومالی در صلح و آرامش گذراند، اما آنان ناچار بودند که در آن واحد هم از پس جنگ‌سالاران برآیند و هم درباره دیگر امور تصمیم‌گیری و عمل کنند.طولی نکشید که مذهب‌گرایان میانه‌رو، راه خود را از تندروها جدا کردند. تندروها در پی اعلام جهاد بودند،. یکی از تندترین شاخه‌ها، گروه بود. گروهی نظامی مرکب از چند قبیله که پیرو اندیشه وهابی بودند. افراد گروه شباب سوار بر وانت های بزرگ سیاه‌رنگ در موگادیشو گشت می‌زدند و هرگاه زنی را مشاهده می‌کردند که مچ دست یا پای او پیداست او را تنبیه می‌کردند. ‌ها افرادی بودند که حتی اعضای دیگر گروه‌های مسلح مذهب‌گرا از آنان حساب می‌بردند و هراس داشتند، اما از حوالی پایان سال 2006 بخش‌هایی از مردم علیه شبابی‌ها شوریدند، چرا که آنها حتی دست به جمع‌آوری برگ‌های گیاه زده بودند که مردم بنا به عادت قدیم این برگ‌های تخدیری را می‌جویدند و برایشان حکم نوعی آدامس داشت. شایع‌ شده بود که سران شبابی‌ها با افراطی‌های کشورهای دیگر از جمله با القاعده‌ای‌ها روابطی دارند و بر همین اساس بود که وزارت امور خارجه آمریکا گروه شباب را در فهرست گروه‌های حامی تروریسم قرار داد. مقامات آمریکایی اظهار می‌کردند که گروه شباب،‌ عوامل انفجار سفارتخانه‌های آمریکا در کنیا و تانزانیا در سال 1998 را پناه داده است.‌سومالی شاید کمابیش به برخی عناصر نامطلوب پناه داده باشد، اما چنین نبود که مهد تروریست‌ها باشد. در سال 2006 حتی کورسوی امیدی بود که مذهب‌گراهای میانه‌رو از گروه‌های امثال شباب جدا شوند و برخی مسئولان آمریکایی از قبیل ، نایب رئیس کمیته امور آفریقا در مجلس نمایندگان ایالات متحده، درست در همین مسیرگام برمی‌داشتند. پاین به همراه تنی چند از دیگر مسئولان آمریکایی با مذهب‌گرایان میانه‌ تماس‌هایی گرفتند و آنان را به عقد پیمان تقسیم قدرت با دولت انتقالی ترغیب کردند.اما در این مرحله هم دولت بوش وارد معرکه شد و کار را بدتر کرد. آمریکا نمی‌خواست نقشی در جنگ سومالی هم برعهده بگیرد، زیرا اعزام نیروی زمینی به سومالی در احوالی که آمریکا در عراق و افغانستان گرفتار بود، به جنون شباهت داشت. آمریکا دست به اقدام دیگری زد و ارتش اتیوپی را وارد کارزار سومالی کرد. این اقدام، ضربت سوم را بر آمریکا زد.‌حضور نظامی اتیوپی‌اتیوپی از صمیمی‌ترین دوستان آمریکا در آفریقاست. دولت اتیوپی در منطقه‌ای که با تندروی مذهب‌گرایان در آمیخته، سیمایی مسیحی از خود به نمایش گذاشته است. رهبری اتیوپی سخنی را در گوش آمریکا گفت که آمریکاییان منتظر شنیدن آن بودند: ‌اتیوپیایی‌ها البته حساب و کتاب خاص خود را داشتند. اتیوپی کشوری است که رهبری آن عمدتا در قبضه مسیحیان است، اما بیش از نصف مردمش مسلمانند. چنان که برمی‌آید، کوتاه زمانی که بگذرد، امواج بیداری اسلامی به اتیوپی هم سرایت خواهد کرد. دولت اتیوپی از هم اکنون با مذهب‌گرایان در نبرد است. در صدر همه آنها گروه قدرتمندی قرار دارد که مخالف دولت اتیوپی بوده و تبار سومالیایی دارد. دولت اتیوپی از این که همسایه دیوار به دیوارش پناهگاه دشمنانش شود واهمه زیادی داشت. مقامات اتیوپی حساب این را هم می‌کردند که مذهب‌گرایان ضد دولتی با اریتره پیوند بخورند که دشمن خونی اتیوپی است. از قضا هرآن چه که اتیوپی از آن می‌ترسید بر سرش آمد.‌

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

جالب توجه اینکه رئیس‌جمهور اوکراین تصریح کرده‌است که که سرگرم بررسی امکان کاندیداتوری‌اش درهر دو انتخابات ریاست جمهوری و پارلمانی است. به قوانین انتخاباتی اوکراین به یک کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری اجازه نمی‌دهد هم‌زمان در انتخابات پارلمانی نیز کاندیدا شود. این ممنوعیت در قانون اساسی اوکراین تعیین نشده است. یوشچنکو در سوم آوریل اعلام کرد که با برگزاری انتخابات ریاست جمهوری زودهنگام در صورتی که انتخابات پارلمانی همزمان با آن برگزار شود، موافقت خواهد کرد. در اول آوریل، پارلمان اوکراین با اکثریت آرا به برگزاری انتخابات در 25 اکتبر(3 آبان) رای مثبت داد. یکی از مواردی که یوشچنکو نسبت به آن اصرار می ورزد پیوستن اوکراین به ناتو است.این درحالی استکه اوکراینی ها به شدت مخالف پیوستن کشورشان به ناتو هستند. رئیس جمهور اوکراین ادعا نموده است که مردم اوکراین دیر یا زود ضرورت الحاق این کشور را به سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) درک خواهند کرد. یوشچنکو در اینخصوص می گوید:“همه باید این مسئله را درک کنند که سیاستهای ناتو بر علیه کسی نیست بلکه رهبران این سازمان در جهت حفظ منافع دیگران تلاش میکنند، من در این مورد بسیار خوشبین هستم زیرا پویایی زیادی در این جهت می بینم، چهار سال پیش، میزان علاقه مندی اوکراینی ها به الحاق به ناتو تنها دوازده درصد بود ولی در حال حاضر این میزان به سی و سه درصد رسیده است و ما باید مردم را متقاعد کنیم که ناتو یک سراب نیست، بلکه راهی برای رسیدن به استقلال و مصونیت از تعرض دیگران به مرزهااست که در قالب میراثی گرانبها به فرزندان ما به یادگار خواهد رسید!” وزرای خارجه کشورهای عضو ناتو در دسامبر گذشته تصمیم گرفتند گرجستان و اوکراین به این سازمان ملحق نشوند مگر اینکه این کشورها شروط لازم را برای این الحاق رعایت کنند.از سوی دیگر،پیوستن گرجستان و اوکراین به ناتو سبب ایجاد تنشهایی پایدار میان این دو کشور و روسیه خواهد شد و این مسئله ای است که اوکراینی ها و گرجی ها خواهان آن نیستند.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

اقتصاددانان چینی نیز معضل بیکاری را نسبت به معضل صادرات و واردات دارای اولویت می دانند.تحلیلگران پیش بینی کرده اند بیکاری روزافزون به بزرگترین مشکل برای اقتصاد چین در سال 2009 تبدیل خواهد شد،چنانچه در قالب یک نظر سنجی نزدیک به 90درصد از 100 اقتصاددان چین از این مساله ابراز نگرانی کرده اند. نزدیک به20میلیون کارگر مهاجر در ماه‌های گذشته شغل خود را از دست داده‌اند که معادل ?15 ?درصد از نیروی کار روستایی در شهرها محسوب می‌شود . آنان بدون آنکه شغلی داشته باشند به روستاهایشان بازگشته اند. نرخ بیکاری در شهرها نیز غیر از محاسبه کارگران مهاجر به چهار ممیز شش درصد رسیده است که بالاتر از 4 ?/?2درصد سال گذشته میلادی است. بحران مالی جهانی بر مشکلات دولت چین افزوده است و پیوستن هفت میلیون دانشجو به بازار کار نیز دستیابی به فرصت‌های شغلی را سخت تر خواهد کرد . هم اکنون هوجین تائو و ون جیا بائو سعی دارند ضمن تحلیل اوضاع اقتصادی پکن،از دامنه دار شدن آن ممانعت به عمل آورند.مقامات حزب کمونیست چین به خوبی می دانند که از دست رفتن زمان و ایجاد افسار گسیختگی بیشتر در ساختار اقتصادی پکن به سود آنها نخواهد بود.اخیرا نخست وزیر چین تاکید کرده است که بسته محرک اقتصادی این کشور در حال نتیجهدادن است و اوضاع اقتصاد در این کشور بهتر از پیش بینی‌ها می باشد . در عین حال نخست وزیر چین هشدار داد ه است که رشد و توسعه کامل اقتصادی این کشور ، به دلیل گسترش بحران مالی جهانی ، به زمان بیشتری نیاز دارد. هوجین تائو تعهد داده است که کشورش را از بحران اقتصادی خارج سازد و این کار را از طریق گسترش تقاضای داخلی ، ساختن پروژه های زیربنایی پایه، مهیا کردن اشتغال برای دانشجویان دانشگاهها و بهبود شبکه امنیت اجتماعی ، انجام دهد. توضیحات نخست وزیر چین درست زمانی مطرح شد ه است که چند روز قبل از آن ، چین اعلام کرده بود که رشد اقتصادی این کشور طی سه ماه نخست 2009 به کمتر از 6/1 درصد رسید که این رقم طی 10 سال اخیر بی سابقه است . برخی کارشناسان اقتصادی پکن معتقدند که که بسته 4 تریلیون یوانی دولت چین (586 میلیارد دلار ) در تشویق مصرف ، در حال جواب دادن است. اما بقیه کارشناسان در اینخصوص تردید داشته و اظهار می نمایند که رشد بادوام و ماندگار ، تا زمانیکه تقاضای مصرف در آمریکا و سایر بازار های غربی ، باز نگردد ، غیر ممکن به نظر می رسد. چین اخیرا اقدام به فراخوانی یک ارز جهانی جدید برای جایگزینی دلار حاکم در بازار کرده است.چین ادعا نموده است که این اقدام را برای راه اندازی مجدد اقتصاد جهانی صورت داده است. این کار ، همچنین نشان می دهد که چین در مورد مالکیت گسترده آمریکا در جهان ، آرام ننشسته است. فراموش نکنیم که چین در عرصه اقتصاد بین الملل نیز نیاز به اعمال تعریفی دوباره دارد اما چنین بازتعریفی توسط سران این کشور صورت نپذیرفته است.از سوی دیگر، رفتار نسل چهارم کمونیستهای پکن در معادلات بین المللی چندان غیر قابل پیش بینی نبوده است.استناد به سیاست درهای باز در جهانی که نمی توان با آن به صورتی باز برخورد نمود اصلی ترین اشتباه هوجین تائو و ون جیا بائو محسوب می شود.از ابتدای هزاره سوم تاکنون،پکن از سوی ایالات متحده آمریکا و غرب با تهدیدات متعددی مواجه بوده است.حمایت تسلیحاتی واشنگتن از تایوان در حالی صورت می گیرد که چین در شورای امنیت سازمان ملل متحد نقشی منفعلانه ایفا نموده و غالبا در برابر خواسته های آمریکا و انگلستان تسلیم بوده است.صورت مسئله کاملامشخص است.اینکه پکن قصد ندارد خود را وارد چالش سیاسی با غرب نماید تا از این طریق قطبیت خود در نظام بین الملل را تضمین نماید.به نظر می رسد چین سرمایه گذاری زیادی بر روی اقتصاد خود انجام داده است و.مطابق نظر استراتژیستهای وابسته به حزب کمونیست چین،اقتصاد بر هر مسئله دیگری اولویت دارد .گویا هنوز نظریه زیربنا و روبنای کارل مارکس در رگهای حزب کمونیست چین جریان دارد !مقامات چینی تصور می کنند که تسخیر بازار اروپا مهم ترین برگ برنده اقتصادی-سیاسی آنها در نظام بین الملل محسوب می شود.این در حالی است که گزارشات اخیر در خصوص کسری تجارت پکن و اروپا زنگ خطر را برای چینی ها به صدا در آورده است. واقعیت امر این است که ایالات متحده آمریکا منبع صدور تهدیدات مکرر علیه پکن محسوب می شود. گزارشات سال گذشته در خصوص کسری تجارت پکن و اروپا زنگ خطر را برای نسل چهارم کمونیستها به صدا در آورده است. کمیسیون اروپا در یکی از این گزارشها گزارش خود اعلام کرده است که کسری تجاری کشورهای اروپایی با چین هر ساعت بیش از 15 تا 20 میلیون دلار افزایش می یابد . کسری تجاری اروپا با چین تا پایان سال 2007 به بیش از 200 میلیارد دلار رسید و مقامهای تجاری اروپا باید هر چه زودتر برای کاهش کسری تجاری با چین چاره اندیشی کنند . اتحادیه اروپا در حال بررسی راهکارهایی برای اعمال محدودیت واردات کالاهای چینی است . کسری تجاری اروپا با چین سال گذشته بیش از 20 درصد افزایش یافت . اقتصاد 12 تریلیون دلاری اروپا با 450 میلیون نفر جمعیت ، بزرگترین وارد کننده کالاهای چینی به شمار می رود .چنین مسئله‌ای به طور خودکار باید سبب تغییر رویکرد سیاسی و حتی اقتصادی کمونیستهای پکن در دوران جدید ریاست جمهوری هو جین تائو شود.در نهایت اینکه چین باید در مواجه با بحران اقتصادی مولفه های اقتصاد داخلی و بین الملل را به صورتی توامان مدنظر قراردهد زیرا در غیر این صورت بر حجم معضلات پیش روی نسل چهارم کمونیستهای پکن افزوده خواهد شد.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

از این رو ما معتقدیم استراتژی حرکت بر روی دو مسیر موازی گفتگو و تحریم بطور همزمان و کاملا مرتبط با هم باید دنبال شود.کی گرنجر، قانونگذار دموکرات عضو کمیته، مساله ی تاثیر قدرت گرفتن دولت بنیامین نتانیاهو در اسرائیل را بر سیاست تشویق دولت های عرب به تشکیل جبهه ای واحد در برابر ایران با وزیر خارجه در میان گذاشت.هیلری کلینتون ضمن اشاره به سفر ماه مه نتانیاهو به واشنگتن ضمن نقل اظهارات ملک عبدالله، پادشاه اردن، گفت اسرائیل برای جلب حمایت قوی کشورهای عرب در برابر ایران نمی تواند مذاکرات صلح با فلسطینیان را به حاشیه براند.آویگدور لیبرمن، وزیر خارجه ی جدید اسرائیل، روز جمعه در مصاحبه ای ایران را سد راه صلح در خاورمیانه عنوان کرد و گفت بدون رسیدگی به برنامه ی هسته ای ایران و حمایت هایش از حزب الله و حماس حل هر مشکلی غیرممکن خواهد بود.هیلری کلینتون به قانونگذاران آمریکایی گفت بسیاری از رهبران عرب معتقدند عملکرد دولت نتانیاهو در مذاکرات صلح خاورمیانه تاثیری مستقیم بر تقویت حمایت آنها در برابر ایران دارد و تابعی از یکدیگر است.در بودجه ی درخواستی وزارت خارجه دو میلیارد و چهار صد میلیون دلار کمک امنیتی ده ساله برای اسرائیل، یک و نیم میلیارد دلار کمک های امنیتی و اقتصادی برای مصر، و نیم میلیون دلار کمک امنیتی برای اردن درنظر گرفته شده است.بودجه ی درخواستی وزارت خارجه همچنین شامل نهصد میلیون دلار کمک به دولت فلسطینی است.مارک کرک، قانونگذار جمهوریخواه تنظیم کننده ی لایحه ی دو حزبی تحریم فروش بنزین به ایران، به وزیر خارجه گفت تلاش خواهد کرد با افزودن متممی اطمینان حاصل کند کمک ها به فلسطینیان به هیچ شکل در اختیار حماس یا دولت ائتلافی با حضور وزیرانی از حماس قرار نگیرد. کرک گفت ملک عبدالله، پادشاه اردن، در نشستی با قانونگذاران در کنگره، علنا صحبت از این می کرد که وزیران دولت حماس از اطلاعات جمهوری اسلامی ایران دستور می گیرند.وزیر خارجه گفت اختلافاتی میان رهبری حماس در غزه و دمشق وجود دارد اما، گفت تردیدی ندارد که رهبری دمشق بطور مستقیم از ایران دستور می گیرد. وزیر خارجه ایجاد دولتی ائتلافی میان فتح و حماس را بعید دانست.استیو راتمن، عضو دموکرات کمیته، ابراز تردید کرد با توجه به نقشی که ایران در حمایت از حماس و حزب الله ایفا می کند، پرخاشگری های ضد اسرائیلی احمدی نژاد، و عدم توقف برنامه ی هسته ای اش رویکرد گفتگوی دولت اوباما با ایران بزودی نتیجه دهد. راتمن این پرسش را مطرح کرد که آیا امکانی برای حل صلح آمیز چالش ها با ایران دیده می شود؟وزیر خارجه گفت هنوز تماس جدی با ایران صورت نگرفته و فعلا در مرحله ی آزمودن تمایل ایران به گفتگو هستیم اما، تاکید کرد گفتگوها با هم پیمانان مان بر سر ایجاد تعادلی مناسب میان مشوق ها و مجازات ها در جریان است و این مهم بستگی بسیار به دستاورد هر گونه مذاکره ای دارد. وزیر خارجه تاکید کرد پاسخ ساده ای برای این پرسش وجود ندارد که گفتگو و تحریم با چه تناوبی به پیش خواهند رفت و این یک ارزیابی متناوب ناشی از توفیق یا عدم توفیق در گفتگوها خواهد بود.وزیر خارجه ی آمریکا با اشاره به دنیس راس، مشاور خود در امور ایران، گفت او فردی است که می داند این تناوب بین مشوق و مجازات در برابر ایران باید چگونه تنظیم شود.وزیر خارجه ی آمریکا یادآوری کرد یکی از پیشنهادهای مطرح تعلیق تحریم ها در برابر تعلیق غنی سازی است.منوچهر متکی، وزیر امور خارجه ی ایران، طی سفر خود به بروکسل، گفت ایران غنی سازی اورانیوم را متوقف نخواهد کرد اما، از آمادگی تهران برای ارائه ی یک بسته ی پیشنهادی و پیوستن به مذاکرات هسته ای با پنج عضو دائمی شورای امنیت و آلمان خبر داد.هیلری کلینتون با اشاره به سفر هفتم ماه مه سرگی لاوروف، وزیر خارجه ی روسیه، به واشنگتن، به قانونگذاران گفت تلاش ها برای جلب حمایت روسیه در برابر ایران ادامه دارد.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،