اخبار | تکنولوژی | آموزش | طراحی سایت و سئو

منبع: روزنامه الحیات چاپ لندن
برگردان: فرزان شهیدی
اختلافات آمریکا وعربستان سعودی بر سر عراق بیش از گذشته آشکار شده است. عربستان از ابتدا معتقد بود حمله به عراق موجب تقویت ایران و وابستگی بغداد به تهران خواهد شد. یکی از مقامات سفارت عربستان در واشنگتن چند ماه پیش فاش کرد اگر آمریکا سیاست های خود را در عراق تغییر ندهد عربستان به حمایت تسلیحاتی از اهل سنت عراق خواهد پرداخت. البته این مقام به خاطر این اظهارات ـ که غیرمسئولانه خوانده شد ـ به ریاض فراخوان شد، اما دیری نپایید که ملک عبدالله پادشاه عربستان در نشست سران عرب از غیرقانونی بودن اشغال عراق سخن گفت.پس از آن نوبت به آمریکا رسید تا اسرار ومواضع خود را فاش سازد. زلمای خلیل زاد سفیر واشنگتن در سازمان ملل که قبلا در کسوت سفارت بغداد بود، اعلام کرد: نه تنها ایران وسوریه به ناامنی های عراق دامن می زنند، بلکه برخی از همسایگان عراق که هم پیمان آمریکا هستند به تخریب دولت نوری مالکی می پردازند. تردیدی نیست که مقصود خلیل زاد از این سخنان عربستان بوده است. روزنامه نیویورک تایمز نیز در همین راستا اخباری درباره خشم دولتمردان آمریکایی نسبت به هم پیمانان سعودی خود منتشر ساخت. روزنامه گاردین چاپ انگلیس هم اعلام کرد آمریکا وانگلیس از ابتدا از عربستان خواسته بودند از دولت مالکی حمایت کند وتاکید کرده اند که سقوط مالکی حتی بر عربستان آثار منفی برجای خواهد گذارد. اما به نظر می رسد ریاض بر خلاف این توصیه ها عمل کرده است، تا جایی که طبق گزارش دستگاه های اطلاعاتی آمریکا اکثر افراد انتحاری در داخل عراق سعودی هستند ودولت عربستان مانع خروج آن ها به سوی عراق نمی شود. سوال آن است که عربستان با آن که هم پیمان دیرین واشنگتن است، چرا درباره عراق تا این حد با آمریکا اختلاف دارد؟ برای پاسخ به این سوال باید به تبیین مواضع واقعی دو طرف پرداخت. موضع عربستان را می توان در این عبارت خلاصه کرد: آمریکا با ایران درگیر است، اما در واقع عراق را به ایران تسلیم کرده است که در صدد بسط هلال شیعی در خاورمیانه است. سوال مقامات ریاض آن است که آیا از طریق دولت مالکی که هم پیمان وبلکه عامل جمهوری اسلامی ایران است می توان به مقابله با تهران برخاست؟در واقع آمریکایی ها با نوعی پارادوکس مواجه شده اند که برای حل آن چاره ای جز بازی سیاسی واتخاذ مواضع دوگانه ندارند. از یک سو اشغالگران آمریکایی قادر به گسست پیمان خود با شیعیان عراق نیستند ونمی توانند با اهل سنت عراق هم پیمان شوند. لذا روی گرداندن از شیعیان واقبال به اهل سنت به معنای رویارویی با شیعیان عراق خواهد بود وبه اعتقاد ناظران این رویارویی، آمریکا را وارد دوزخی هولناک در عراق خواهد کرد که چه بسا فرجام آن درگیری مستقیم با ایران باشد.بنابراین آمریکا چاره ای جز هم پیمانی با اکثریت شیعه عراق ندارد، هر چند این شیعیان از آن سو هم پیمان ایران باشند. به اعتقاد عربستان این تناقض موجب ضعف آمریکا وتقویت جمهوری اسلامی ایران نه تنها در عراق بلکه در سطح منطقه شده است. عربستان از آمریکا می پرسد چگونه با جنبش حماس که سنی است به این بهانه که هم پیمان ایران است مقابله می کنید، اما با نوری مالکی که شیعه و وابسته به ایران است هیچ برخوردی نمی کنید؟ برخی گزارش ها حاکی است که عربستان اسنادی به دست آورده است که نشان می دهد مالکی عامل ایران است و عجیب اینکه این اسناد در سطح وسیعی در بغداد پخش شده است، اما آمریکایی ها اعلام کرده اند این اسناد جعلی است و مالکی عامل ایران نیست.اما انگیزه واستدلال آمریکا در حمایت از دولت مالکی چیست؟ سران واشنگتن قائل به آنند که تخریب مالکی موجب می شود رویای ثبات وامنیت عراق برباد رفته وآشوب وجنگ داخلی این کشور را فراخواهد گیرد و زبانه های این جنگ طبعا به کشورهای منطقه واز جمله عربستان سرایت خواهد کرد. اما به نظر می رسد موضع عربستان بر این اصل مبتنی است که جنگ داخلی در عراق بهتر از سیطره ایران بر این کشور به نام دولت مالکی است.در هر حال، دو هم پیمان قدیمی یعنی آمریکا وعربستان دچار اختلافات عمیقی شده اند وهر دو آینده عراق را برای خود فاجعه بار می دانند. بوش از تقابل با اکثریت شیعه در عراق واهمه دارد وملک عبدالله نگران سیطره کامل ایران بر عراق است. بوش اکنون ناچار به مقابله با مثلث سنی در عراق است وباید هلال شیعی را به فراموشی بسپارد و در مقابل ملک عبدالله معتقد است باید به حمایت از اهل سنت عراق در برابر شیعیان وحامی منطقه ای آنان یعنی جمهوری اسلامی ایران پرداخت.ظاهرا برای این اختلافات دورنمای روشنی متصور نیست، اما سوال عراقی ها آن است که عراق تا کی قربانی سیاست ها واهداف قدرت های منطقه ای وفرامنطقه ای خواهد بود؟ وآیا ملت ستمدیده عراق در آینده نزدیک شاهد ثبات واستقلال کشورش خواهد بود؟

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

رولا خلف ـ فاینانشال تایمز

شلیک اولین ماهواره ایرانی، بعد از دو هفته از روی کار آمدن اوباما در کاخ سفید، پیام کاملا واضحی از ایران به ایالات متحده است که ایران کاملا مصمم است اگر بخواهد مذاکره و گفتگو نماید، تنها از موضع قوی با ایالات متحده خواهد بود.
در این راستا شلیک این موشک واضح‌ترین پیام در این سلسله پیام‌ها بود که موجب نگرانی شدیدی در غرب شد، ولی پیام‌های دیگری نیز وجود داشت مانند ممانعت ایران از ورود تیم آمریکائی بدمینتون به مسابقات ورزشی در ایران. همچنین اعمال فشار بر شورای فرهنگی بریتانیا که هفته گذشته تصمیم گرفت فعالیت‌های خود را در تهران متوقف کند.
البته این رویدادها، حاکی از آن نیست که گفتگو و مذاکره ایران و آمریکا که جهان منتظر آن است، آغاز نشود؛ بلکه به این معنی است که هر قدم این مذاکره همراه با درگیری خواهد بود. همچنین در این اثنا ممکن است احتمال عصبانیت و سوء تفاهم از دو طرف وجود داشته باشد.
من ده روز در ایران بودم و از شهرهای مختلف بازدید کردم، ولی آنچه که مرا واقعا شوکه نمود، شک و تردیدی بود که در ذهن ایرانیان نسبت به آمریکائی‌ها وجود دارد. علیرغم اینکه بسیاری از ایرانی‌هایی که با آنها دیدار کردم از اهمیت بهبود روابط بین ایران و ایالات متحده خبر می‌داند ولی تعداد اندکی از آنها امیدوار بودند که آمریکائی‌ها حاضر شوند امتیازهای کافی بدهد که این گفتگو و مذاکره امر ممکنی گردد.
احساس دشمنی که در ایران نسبت به آمریکائی‌ها وجود دارد به مراتب بیشتر از دشمنی است که در کشورهای عربی وجود دارد، شاید این امر ناشی از نظام مستقلی است که بعد از انقلاب اسلامی ایران در سال 1979 بوجود آمد، هر چند که سیاست‌های بوش اخیرا این اختلاف بین ایران و کشورهای عربی در دشمنی با آمریکا را کاهش داده است.
در داخل ایران اصلاح‌طلبان، علاقه و امید بیشتری نسبت به سیاست‌های اوباما از خود نشان می‌دهند، ولی خارج از محیط اصلاح‌طلب‌ها، هر بار سخنرانی بلندبالا از افراد مختلف در مورد اذیت و آزارهای ایالات متحده به جهان و بخصوص به ایران سخن به میان می‌آید.
از طرف دیگر ایران نیز باید به سؤال‌های بسیاری پاسخ بدهد. ایران تاکنون نتوانسته اعتماد جهانیان را نسبت به اهداف فعالیت‌های هسته‌ای خود جلب کند. همچنین مشکلات فراوانی را در جاهای دیگر ایجاد کرده است. ایرانیان این موضوعات را موضوعاتی ساده می‌دانند و در مقابل توقعات و انتظارات بسیاری از ایالات متحده دارند. علاوه بر این لحن حاکم بر روابط این دو کشور بسیار تند است و زمینه‌ای برای گفتگو در مورد آینده روابط ایجاد نمی‌کند.
در سفرم به ایران، یکی از صریح‌ترین گفتگوها را با هیات تحریره روزنامه مستقل خبر در شیراز داشتم که یکی از استان‌های جنوبی ایران است. آنها علاقه زیادی برای دیدن خبرنگاران بریتانیایی از خود نشان دادند، تا آنجا که سه ساعت تاخیر ما را تحمل کرده و با سینی‌های پر از میوه و شیرینی منتظر ما ماندند.
در این گفتگو، مسائلی که آنها اصرار داشتند توضیح دهند، این بود که ایالات متحده واقعا باید از نیت‌های بد خود برگشته باشد و این را قبول کند که ایران یک کشور قوی و دارای تکنولوژی علمی است که بدون کمک غرب به این پیشرفت رسیده است.
ولی از طرف دیگر پرتاب ماهواره صنعتی تولید داخل، برنامه هسته‌ای ایران که جهان را نگران ساخته از دید آنها مایه عزت و افتخار آنها است و در مورد مجازات بین‌المللی که بر ایران اعمال شده تا بلندپروازی‌های هسته‌ای ایران را محدود نمایند، می گویند که تلاش‌های ایران برای پیشرفت هزینه‌های زیادی دارد، مانند اقتصاد درونگرا و پر از مانع، عدم استفاده از سرمایه‌های خارجی برای استفاده در صنعت نفت و گاز و ارتش بزرگی از بیکارانی که تحصیلکرده دانشگاه نیز هستند. آنها تاکید می‌کنند که حاضر هستند هزینه این پیشرفت‌ها را بپردازند.
البته در این میان ایرانیانی هستند که می‌توانند بین ارزش‌ها و واقعیت‌ها، حکیمانه و با دور اندیشی قضاوت کنند. آنها توقع دارند که در نهایت واقع‌گرایی بر امور حاکم شود و هم ایران و هم ایالات متحده برای ایجاد روابط بهتر حاضر به امتیازدهی شوند.
در این راستا شاید بزرگ‌ترین مانعی که ایالات متحده در مسیر خود برای آغاز مذاکره با ایران این است که به صورت مصنوعی و یا به صورت واقعی برای خود ارزش بسیاری قائل هستند که در واقع ایالات متحده نمی‌تواند نسبت به این امر بی‌تفاوت باشد. آمریکا در نهایت مجبور است این ارزشی که ایران برای خود قائل است را مورد توجه قرار داده و علاوه بر این ایالات متحده باید چندین دهه دشمنی و سوء تفاهم بین ایران و خود را هم مورد ملاحظه قرار دهد.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

یادداشتی از عبدالله گل،‌رییس جمهور ترکیه

روابط بین ترکیه و روسیه به خوبی پایه ریزی شده است و به 500 سال قبل بازمی گردد. روسیه یکی از همسایگان بسیار مهم برای ترکیه در زمان اتحادیه جماهیر شوروی بود و اولین کشوری بود که طی جنگ استقلال دولت آنکارا را به رسمیت شناخت.
از زمان ظهور روسیه فدرال به عنوان یک بازی کن مستقل بین المللی در اوایل دهه 1990، روابط ترکیه و روسیه وارد مرحله جدیدی شد. در این فضای جدید، اقتصاد ما و شرکای تجاری ما در واقع به یک پشتوانه برای روابط ما، به ویژه در سال های اخیر تبدیل شده است. با در نظر داشتن این موضوع، من بر این باورم که در حال حاضر هیچ مشکل سیاسی بین دو کشور وجود ندارد.
روابط اقتصادی و تجاری ما به طرز بسیار قابل ملاحظه ای توسعه پیدا کرده است. در این چارچوب، روسیه به بزرگترین شریک تجاری ترکیه با ارزش تبادل تجاری کلی حدود 35 میلیارد دلار در سال 2008 تبدیل شده است.
در این راستا باید قدردان پروژه جریان آبی بود که در سال 2003 آغاز شده است. چرا که همکاری ما در این زمینه در واقع از بعد استراتژیک اهمیت دارد و در حال حاضر ما 3/2 نیازهای گاز طبیعی و 25 درصد از خواسته های نفتی خود را از این پروژه به دست می آوریم. ارزش کلی این پروژه که توسط شرکت های ترک در روسیه به بهره برداری رسیده است به 30 میلیارد دلار رسیده است که در واقع این مبلغ برابر است با 4/1 از تمام پروژه هایی که توسط پیمانکاران ترک در سراسر جهان برعهده دارند. از اینها گذشته، تعداد توریست های روسی که در سال 2008 از ترکیه دیدن کردند به مرز 3 میلیون نفر رسید. همه این آمارها به اندازه کافی نشان دهنده میزان روابط تجاری و اقتصادی ما است. از طرفی، به عنوان بخشی از حوادث سال 2007، ترکیه سال فرهنگی روسیه را جشن گرفت و در سال 2008، سال فرهنگی ترکیه در روسیه بود که با برنامه های موفق این دو کشور توانستند همکاری های نزدیکی را در زمنیه گسترش توریسم با یکدیگر داشتند.
هدف اعلامیه بر روی توسعه روابط دوستانه و هم پیمانی بین جمهوری ترکیه و روسیه فدرال که طی سفر ولادیمیر پوتین، رییس جمهور سابق روسیه به ترکیه در دسامبر سال 2004 اعلام کرد، بر روی داشتن روابط بهتر و محکم تر است. از سال 2004، سفرهای مقامات ارشد دو کشور، روابط دو کشور را بیش از پیش محکم تر کرد.
با توجه به این مسئله است که من نیز در تاریخ 12 تا 15 فوریه سال 2009، به مسکو سفر می کنم. طی این سفر، با دیمتری مدودف، رییس جمهور روسیه در خصوص مسیر روابطمان گفت و گو خواهم کرد و پیش بینی می شود که روابط دو کشور در آینده افزایش خواهد یافت.
همچنین قصد داریم که در مورد مسائل بین المللی و منطقه ای با آقای مدودف مذاکره کنم. من بر این باورم که این سفر به روابط دو کشور و همکاری های دوجانبه سرعت بخشد. در واقع دیدارهای پیشین مقامات عالی رتبه دو کشور فضایی را به وجود آورده است که موجب تسریع روند همکاری بین دو کشور شده است و مشکلات تکنیکی و بروکراتیک را برطرف کرده است.
در بخشی از این سفر به جمهوری تاتارستان خواهم رفت که بخشی از روسیه فدرال است و ترکیه روابط خاصی با آن دارد. طی این سفر نیز با مینتیمر شامیف، رییس جمهور تاتار دیدار خواهم کرد. این عقیده من است که حفظ و توسعه روابطمان با روسیه فدرال موجب تقویت احساسات ملت های ما نسبت به یکدیگر خواهد بود که سبب می شود روابط ترکیه و روسیه و همکاری های دوجانبه بین دو کشور به صلح و ثبات در منطقه منجر شود.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

نتانیاهو در چندین جنگ شرکت داشته است، از جمله در عملیات فرودگاه بیروت در سال 1970 که به هنگام ربوده شدن هواپیمای "سابانا " مجروح شد. وی در سال 1972 ارتش را رها کرد. اما در سال 1973 به علت جنگ و شکست رژیم صهیونیستی به ارتش بازگشت و به درجه ژنرالی رسید.
در سال 1982 به درخواست "موشه آرنز " وزیر جنگ سابق رژیم صهیونیستی به عنوان نایب ‌رئیس هیأت اعزامی این رژیم به واشنگتن رفت. این هیأت وظیفه بررسی نحوه همکاری استراتژیک میان آمریکا و اسرائیل را به عهده داشت. از سال 1984 تا 1988 سفیر رژیم صهیونیستی در سازمان ملل شد. در سال 1988 نتانیاهو معاون وزیر امور خارجه و از سال 1991 نیز معاون "اسحاق شامیر " نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی بود. از سال 1996 تا 1999 به عنوان نهمین نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی انتخاب شد و همزمان مسئولیت وزارت اسکان را نیز در دست داشت.
نتانیاهو در انتخابات سال 1999 رقابت را به حریف اصلی خود یعنی "ایهود باراک " رئیس حزب کار رژیم صهیونیستی واگذار کرد، اما همچنان به عنوان یک بازیکن فرعی در صحنه سیاسی رژیم صهیونیستی خود را نگه داشت.
وی در سال 2002 و هنگامی که "آریل شارون " یکی از سران راستگرای رژیم صهیونیستی قدرت را در دست گرفت و بعد از استعفای "دیوید لوی " به منصب وزارت خارجه این رژیم منصوب شد، بعد از آن نیز از سال 2003 تا 2005 وزیر دارایی رژیم صهیونیستی شد. در سال 2005 بعد از اینکه نخست‌وزیر وقت رژیم صهیونیستی که خود یکی از افراطی‌ترین سران اسرائیل بود و به علت کشتار مردم فلسطین به "قصاب صبرا و شتیلا " معروف شده بود، طرح خروج از نوار غزه را مطرح کرد، نتانیاهو به عنوان اعتراض به این طرح از کابینه شارون کناره‌گیری کرد.
بعد از اینکه شارون در پی تشدید اختلافات با حزب لیکود در پی تصمیم به عقب‌نشینی یک‌جانبه از غزه از لیکود خارج شد و حزب به اصطلاح میانه‌رو "کادیما " را تاسیس نمود، نتانیاهو بار دیگر به ریاست لیکود برگزیده شد تا این حزب همچنان در مواضع افراطی خود باقی بماند.
برنامه سیاسی حزب لیکود در زمان ریاست نتانیاهو به این صورت طراحی شد، در زمانی که بحث تشکیل دو دولت فلسطینی و اسرائیلی در سرزمینهای اشغالی مطرح شده بود، این حزب به شدت با برپایی دولت فلسطینی مخالفت می‌کرد، آنها همچنین با انتقال اموال دولت منتخب فلسطین به ریاست‌ "اسماعیل هنیه " به غزه نیز مخالف بودند.
افراط گرایی لیکود تا حدی بود که آنها با به کارگیری کارگران فلسطینی از کرانه باختری و نوار غزه در بخش صهیونیست‌نشین فلسطین اشغالی نیز به شدت مخالف بودند. آنها همچنین طرح "نقشه راه " را به علت آنچه آن را نبود شریک فلسطینی قانونی می‌نامیدند، رد کرده و آن را فرسوده خواندند.
بعد از این مواضع‌ افراطی بود که جنبش مقاومت فلسطین (حماس) این موضع‌گیری‌ها را جنگ علیه ملت فلسطین قلمداد کرد،
"سامی ابوزهری " سخنگوی این جنبش گفت: این "نه "ها در راستای ادامه تجاوزات اسرائیل علیه ملت فلسطین است و به معنی واقعی برنامه جنگی علیه ملت فلسطین را نشان می‌دهد.
ابوزهری در پاسخ به این مواضع تاکید کرد که ملت فلسطین سازوکار مقاومت را ادامه خواهد داد و به حقوق و آرمانهای فلسطینی خود پایبند است و اشغالگران را به رسمیت نخواهد شناخت.
رئیس لیکود در آستانه انتخابات پارلمانی نیز تاکید بر مواضع تند خود را به عنوان یکی از مهم‌ترین عناصر تبلیغاتی تکیه کرد، او در اظهاراتی رد عقب‌نشینی از بلندیهای جولان و قدس شرقی را که "ایهود اولمرت " نخست‌وزیر مستعفی رژیم صهیونیستی به دنبال آن بود را اعلام کرد.
نتانیاهو همچنین تهدید کرده است که به ایران حمله خواهد کرد و برای نابود کردن حماس بار دیگر غزه را به اشغال نیروهای صهیونیست درخواهد آورد.
کارشناسان مسایل سیاسی این اظهارات نتانیاهو را به دور از واقعیت‌های موجود می‌دانند و معتقدند که این اظهارات تنها برای جلب آراء محافل تندروی صهیونیستی که بیشترین قدرت را در سرزمینهای اشغالی در دست دارند صورت می‌گیرد.
نگاهی به ناتوانی رژیم صهیونیستی در تجاوز 22 روزه اخیر به نوار غزه نیز این موضوع را به اثبات می‌رساند، نتانیاهو در حالی از حمله به ایران و از بین بردن نیروهای مقاومت سخن می‌راند که نظامیان ارتش صهیونیستی حتی موفق نشدند با تمام امکانات و تجهیزات خود موشک‌های مقاومت فلسطینی به سرزمینهای اشغالی را که جزو مراحل اولیه اهداف خود از حمله به غزه تعریف کرده بودند، متوقف کنند.
نتانیاهو همچنین مدعی شده است که کابینه به رهبری وی تنها کابینه رژیم صهیونیستی خواهد بود که می‌تواند ابقای بلندی‌های جولان در دستان اسرائیل را تضمین کند و نخواهد گذاشت که قدس اشغالی تقسیم شود.
نتانیاهو در اظهارات تبلیغاتی خود گفته بود: قدس هرگز بار دیگر تقسیم نخواهد شد، جاملا ( نام عبری جولان) نیز هرگز سقوط نخواهد کرد و در صورت پیروزی لیکود همچنان در دستان ما خواهد بود.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

نگاهی به گذشته

ترکیب و اختیارات شورای امنیت از ۶۳ سال پیش تا امروز هیچ تغییری نکرده است. نخستین نشست مشورتی این شورا روز ۱۷ ژانویه سال ۱۹۴۶ در لندن تشکیل شد و محل آن، از سال ۱۹۵۱ به مانهاتان انتقال یافت. هدف از تشکیل شورای امنیت براساس ماده ۲۴۱ منشور سازمان ملل متحد، حفظ صلح و امنیت در جهان بود. اما از میان اعضای سازمان ملل، همواره تنها پنج عضو دائمی و ده عضو غیردائمی در این شورا حضور داشته‌اند. آمریکا، فرانسه، بریتانیا، روسیه و چین، به عنوان اعضای دائمی از حق وتو برخوردار هستند.

ده عضو غیردائمی، هر‌سال در مجمع عمومی سازمان ملل متحد برای مدت دو سال برگزیده می‌شوند. با استناد به الگوهای ۶۰ سال پیش، همچنان قاره‌های آفریقا و آسیا به ترتیب سه و دو عضو غیردائمی به شورای امنیت می‌فرستند. نمایندگان آمریکای لاتین دو نفر، اروپای شرقی یک نفر و اروپای غربی دو نفر هستند.

نامزدهای عضویت دائمی

بحث ضرورت اصلاح ترکیب و اختیارات شورای امنیت، با توجه به تغییر اوضاع سیاسی جهان، از آستانه هزاره سوم در نشست‌های سازمان ملل متحد آغاز شد. آلمان، ژاپن، هند و برزیل خواستار عضویت دائمی شورا شدند. اما همراه با آن، بسیاری از کشورها برخواست گسترش ترکیب شورا تاکید ورزیدند. برخی از اعضای سازمان ملل نیز، به حق وتوی پنج عضو دائمی اعتراض دارند و آن را نشانه نفوذ قدرت‌های بزرگ بر تصمیمات شورا می‌دانند. اما تا امروز رقابت‌های سیاسی ملی و منطقه‌ای، سبب جلوگیری از آغاز رسمی مذاکرات مربوط به اصلاح شورای امنیت شده بود.

یک حرکت مهم تاریخی؟

روز پنجشنبه این هفته، پس از آن که ۱۹۲ عضو مجمع عمومی به آغاز مذاکرات رای دادند، رئیس مجمع عمومی به خبرنگاران گفت: «این، برای سازمان ملل متحد یک روز تاریخی مهم است. ما بالاخره توانستیم روند اصلاح ساختارهای شورای امنیت را به جریان بیاندازیم».

کشورهای عضو سازمان ملل متحد، در مصوبه نشست سپتامبر سال ۲۰۰۸ خود ماموریت آغاز بررسی‌های مربوط به اصلاح ساختارهای شورای امنیت را به مجمع عمومی این سازمان دادند. مجمع عمومی بر اساس این مصوبه ماموریت یافت که مذاکرات را از روز ۲۸ فوریه ۲۰۰۹ آغاز کند.

سفیر آلمان در سازمان ملل، روز پنجشنبه گفت: «چشم انداز توافق بر سر اصلاح شورای امنیت بهتر از همیشه است». با توجه به بحران مالی جهانی، در همه جا از ضرورت تحکیم یک نظم جهانی سخن در میان است. اما به نظر سفیر چین در سازمان ملل، مذاکرات دنباله همان بحث‌هائی است که گروه‌های کاری مجمع عمومی مدتی است آغاز کرده‌اند. وی به خبرنگاران گفت: «مشکلات، همچنان وجود دارند. باید دید که کشورهای عضو، از مواضع خودشان چگونه دفاع می‌کنند.

در مذاکراتی که از چهارم ماه آینده آغاز می‌شود، ابتدا بحث بر سر شکل‌های عضویت در شورای امنیت است. در این دوره، باید بر سر نمایندگی مناطق مختلف جهان و حق وتو مذاکره شود. تعداد نهائی اعضا و روش کار شورای امنیت قرار است از ماه آوریل در دستور کار قرار بگیرد. پیش‌بینی می‌شود که مذاکرات تا رسیدن به نتیجه نهائی یک سال به درازا بیانجامد.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

این 4 گزینه شامل :
دفاع فعال، دفاع انفعالی، تهاجم نظامی و زمین گیر شدن.
اما اتخاذ هر یک از این رویکردها منوط به صرف بودجه هنگفتی است که باید درنظر گرفته شود.انتخاب هر یک از گزینه های یک، دو و سه به نوعی اشتباه استراتژیک بزرگی محسوب می شود. متأسفانه در حال حاضر این اتفاق افتاده است زیرا سال های متمادی است که اسرائیل سیاست گزینه دفاع فعال را برای خود انتخاب کرده است که سرمایه‌گذاری زیاد اسرائیل را بر گسترش سیستم دفاعی- موشکی آرو (Arrow) در این زمینه است که در ادامه همان گسترش نسل سوم ازاین سیستم ضد موشک بالستیک آرو Arrow می باشد و به اصطلاح برای مقابله با موشک های اتمی ایران در نظر گرفته شده است.دفاع انفعالی که به‌معنای ساخت تأسیسات اتمی در اسرائیل باشد، گزینه واقع بینانه‌ای به‌نظر نمی‌رسد زیرا صرف هزینه و سرمایه‌گذاری در این مورد نامعقول است. مشکل دیگر آن است که بسیاری از مردم دارای پناهگاه مناسبی در هنگام حمله نیستند و در یک حمله ناگهانی دسترسی‌اشان به پناهگاه بسیار محدود است که البته این گزینه نیز 4 دهه است که توسط امریکا به‌دلیل غیر واقع‌بینانه بودن متروک مانده است.عده دیگر که به گزینه حمله معتقد بودند، حالا فهمیده‌اند که حمله به چنین تأسیساتی به‌دلیل آنکه در اعماق زمین ساخته شده و با حملات هوایی نمی شود آن‌ها را از بین برد. همچنین اطلاعات دقیقی در مورد سایت‌های هسته‌ای در ایران در دست نیست و ممکن است که سایت‌های دیگری وجود داشته باشد که ما از آن اطلاعی نداریم، بنابراین گزنیه حمله نیز غیرممکن است.کابینه جدید باید از تجربیات گذشته درس بگیرد که قضیه غزه از این دست می باشد زیرا حمله اسرائیل تنها باعث تقویت حمایت ازرژیم مورد تهاجم خواهد شد.آنچه باقی می ماند همان گزینه چهارم است که در شرایط حاضر و با توجه به منابع خارجی، تنها گزینه قابل اطمینان و دارای اعتبار همان استراتژی بازدارندگی و زمین‌گیری است. الان زمان آن رسیده است که روی این گزینه بیشتر سرمایه‌گذاری کنیم. بنا بر شواهدی که از منابع خارجی در دست است، اسرائیل در حال افزایش ظرفیت‌های بازدارنده‌ای مانند افزایش ظرفیت ضد تهاجمی برای زیر دریایی‌هایش است. این استراتژی تنها راه‌حلی است که بر مبنای آن بتوان از ایران هسته‌ای جلوگیری کرد.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

برای واکاوی علل و عوامل این سفرها که همزمان با سفر والدنر اروپایی و پیش از سفر یک هیئت از کنگره آمریکا صورت گرفت، باید به ماه های گذشته عقب رجوع کرد. زمانی که نیکولا سارکوزی رئیس جمهور فرانسه وارد سوریه شد و در پی آن، خاویر سولانا، دیوید میلیباند و شماری ازمسئولان اروپایی و آمریکایی با مقامات سوری در دمشق دیدار کردند. بسیاری این دیدار و سفرها را نشانه آغاز گشایش روابط جدید میان سوریه و اتحادیه اروپا و به طور کلی غرب دانستند.در این میان، منابع عربستانی از آماده سازی برای سفر رئیس جمهور سوریه به ریاض در دوم ماه مارس آینده پرده برداشتند. این سفر پیش از برگزاری نشست سران کشورهای عضو اتحادیه عرب در دوحه در میانه مارس آینده انجام خواهد گرفت.
عربستان در حالی این اقدام دیپلماتیک را کلید زد که تغییر و تحولات گسترده ای در سطح منطقه ای و بین المللی بروز و نمود یافته است. از یک سو، دولت جمهوریخواه آمریکا که خاورمیانه را به دو محور میانه روها و تندروها تقسیم کرده بود، از دور خارج شد و جای آن را دولتی به ریاست یک دمکرات گرفت. اوباما در همان روز نخست مراسم سوگند اعلام کرد که خواهان همکاری و تعامل دیپلماتیک با دشمنان سابق آمریکاست.
از سویی دیگر، برخی اخبار درباره انجام مذاکراتی سری و محرمانه میان سوریه و آمریکا پیش از آغاز دوره ریاست جمهوری اوباما رخنه کرد و در عین حال تبادل پیام های ایرانی و آمریکایی - حداقل از طریق رسانه ها - درباره انجام مذاکره مستقیم بر سر مسائل مورد اختلاف و به عبارتی تلویح واشینگتن به نقش محوری و کلیدی تهران در بسیاری از مسائل منطقه ای نظیر عراق و افغانستان، تغییر و تحولات جدیدی را در معادلات منطقه ای و بین المللی رقم زده و خواهد زد.
در همین حال، رویکرد دیپلماتیک اروپایی ها در تعامل با سوریه طی ماه های گذشته، همکاری این کشور در پرونده ترور رفیق الحریری نخست وزیر اسبق لبنان، برقراری روابط دیپلماتیک میان سوریه و لبنان، دمشق را از دایره انزوا خارج ساخته و اکنون آن را به وزنه ای تاثیر گذار در خاورمیانه بدل کرده است.
باز در همین سطح منطقه ای، گروهی از رادیکال ها تحت نام راستگرایان افراطی نتایج انتخابات پارلمانی در اسراییل را به نفع خود رقم زدند. اینان هر گونه مذاکره با فلسطینیان درباره مسائل مورد اختلاف را رد می کردند و در مقابل بر تعامل رادیکال نه تنها با فلسطینیان بلکه با جهان عرب و اسلام تاکید می کنند که اولین نمونه آن اظهارات یکی از مقامات ارتش اسراییل درباره ترکیه و نخست وزیر این کشور بود.در کنار تمامی این اسباب و عوامل نمی توان ظهور قدرت های جدید در خاورمیانه نظیر ایران و ترکیه و درخشش ستاره آنها از لحاظ ایفای نقش کلیدی در خاورمیانه در مسائلی نظیر حمایت از فلسطین را نادیده گرفت.البته دراین میان، موافقت سوریه با بهره برداری از روابط استراتژیک خود با تهران به منظور یافتن سازوکارهایی برای حل اختلاف نظرهای عربی با این کشور بر سر برخی مسائل را نباید نادیده گرفت.
تمامی این علل و عوامل عربستانی ها را بر آن داشت تا برای عقب نماندن از روند تحولات جاری در سطح منطقه ای و جهانی و از دست ندادن جایگاه محوری خود در منطقه دست به کار شده و باب روابط با سوریه را از نو بگشایند.افزون بر این، نشست سران دوحه در ماه آینده میلادی که پیش از آن نشست وزرای خارجه عرب در قاهره برگزار خواهد شد، می باید دستاوردی عملی برای پیشنهاد آشتی عربی مطرح شده از سوی ملک عبدالله داشته باشد.
هر چند نباید این نکته را نباید از نظر دور داشت که اختلافات چند ساله بر سر مسائل استراتژیک و مواضع کشورها را نمی توان در قالب دیدارهای دیپلماتیک و آشتی های صوری لمس کرد.باید دید طی مرحله آتی این دیدارها می تواند دستاوردهایی را در عالم واقع داشته باشد و می تواند مواضع استراتژیک گروهی را در مقابل گروهی دیگر تعدیل نماید یا خیر.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

افسانه اول : با سقوط قیمت نفت ، حکومت آقای چاوز هم سقوط می‌کنداصلا چنین فکری نکنید. عقل سلیم بر وجود رابطه میان آینده سیاسی چاوز و قیمت پرنوسان نفت تاکید می‌کند . این حقیقت را نمی‌توان انکار کرد که محبوبیت چاوز در میان مردمان ونزوئلا به خدمات رفاهی بازمی‌گردد که آقای رئیس جمهور به واسطه قیمت نفت موفق به انجام آن شده‌است.حالا هم تمام امید مخالفان چاوز به همین قیمت نفت است. مخالفان امیدوارند که با سقوط قیمت نفت در بازار جهانی چاوز هم در پیشبرد اهداف اقتصادی خود ناکام مانده و در چشم مردم از قهرمانی ملی تبدیل به رئیس جمهوری نه چندان موفق شود .اما امیدها از آنجا ریشه می‌گیرد که ونزوئلا در حال حاضر بالاترین رقم تورم در امریکا لاتین را به خود اختصاص داده‌است. بودجه سال 2009 میلادی هم بر اساس قیمت نفت از قرار بشکه‌ای 60 دلار ارزیابی شده‌است. هر بشکه نفت اما در حال حاضر بشکه‌ای 40 دلار معامله می‌شود. البته مخالفان در یک مورد دچار اشتباه در محاسبه شده‌اند. محبوبیت اجتماعی تنها راه برای باقی ماندن در قدرت نیست. هستند در دنیا رهبران نه چندان محبوبی که همچنان بر کرسی قدرت تکیه داده‌اند.حسنی مبارک یکی از همین دست رهبران است.چاوز دوستانی مانند کوبا در کنار خود دارد که می‌توانند به او در بقای در قدرت کمک کنند.
افسانه دوم: اپوزیسیون در ونزوئلا چیزی نیست جز شبکه‌ای از مفسدان اقتصادی و اخلاقی که تنها کاری که از دستشان برمی‌آید هدایت کودتاهای نافرجام است.این باور هم حقیقت ندارد. پرنفوذترین رهبران اپوزیسیون در ونزوئلا جوانهایی هستند تحصیلکرده که همگی زمان روی کار آمدن چاوز یا کودک بودند یا در حال گذران روزهای نوجوانی. از همین کلاس‌های درس بود که این طیف از مخالفان راه خود را به جامعه سیاسی ونزوئلا گشودند. آنها راه‌هایی مملو از صلح و دوستی برای مبازره با چاوز انتخاب کردند. اما مانعی که بر سر راه قدرت گرفتن این طیف است همان شایعاتی‌ست که طرفداران چاوز به راه‌انداخته‌اند: موافقان چاوز از طبقه محروم هستند و مخالفان مفسدانی ثروتمند که تنها کاری که بلد هستند اعتراض به نبود فضایی دموکراتیک است.سالهاست که آمار در ونزوئلا تنها بر یک پاشنه می‌چرخد. یک سوم هموطنان چاوز همواره از او دفاع می‌کنند. یک سوم خواب یک لحظه موافقت و همراهی با او را هم نمی‌بینند و اما یک سوم دیگر میان چاوز و دیگران در حال تاب خوردن هستند.در پانزدهم فوریه هم نتیجه درست مانند همیشه پیش رفت.46 درصد از ونزوئلا‌ئی‌ها آرای خود را مخالف با رای و عقیده چاوز به صندوق ریختند.این رقم به معنای 5 میلیون نفر است. یازده میلیون ونزوئلانی در این انتخابات شرکت کردند.در ونزوئلا نه ثروتمندان و نه طبقه متوسط سهمشان هرگز به بیش از یک سوم صعود نمی‌کند.
افسانه سوم: ونزوئلا جامه کشوری دموکرات را بر تن می‌کندبله. این جمله هم صحیح است . حتی می‌توان ادعا کرد که ونزوئلا در حال حاضر هم کشوری دموکرات است.البته به شرط آنکه برگزاری انتخابات را برای دموکرات خواندن یک کشور کافی بدانیم. چاوز مدتهاست که برای رسیدن به هدف خود رفراندوم‌هایی را برگزار می‌کند و البته از تمام قوای انسانی و مالی خود برای پیروزی بهره می‌جوید. در حقیقت همه مهره‌ها به گونه‌ای چیده می‌شود که برآیند چیزی به جز از پیروزی نباشد.اما دموکراسی می‌تواند معنای دیگری هم داشته باشد. درست پانزده ماه پیش بود که چاوز بحث لغو محدودیت زمانی برای حضور رئیس‌جمهور در انتخابات را به رفراندوم گذاشت. آن زمان این رفراندوم با شکست روبه‌رو شد. اما آقای هوگو دست از تلاش برنداشته و ادعا کرد که این رفراندوم را تا زمانی که پاسخ مردم مثبت باشد،برگزار خواهد کرد.
یک سوال دیگر: آیا در جامعه‌ای دموکرات یک نفر در جامه رئیس جمهور بر همه چیز کنترل و احاطه کامل دارد؟ بر سیستم قضایی. بر دیوان عالی، بر کمیته برگزار کننده انتخابات ،بر ارتش و حتی بر بانک‌ها؟چاوز در این رفراندوم برنده شد اما این موفقیت نمی‌تواند این حقیقت را تحریف کند که چاوز در آینده و در جهانی متفاوت قرار است ونزوئلائی متفاوت از امروز را هدایت کند. چاوز پول کمتری برای برآورده کردن انتظارات اجتماعی و پیش‌بردن اصلاحات در اختیار دارد. رئیس‌جمهور به زودی متوجه خواهد شد که لبخند رضایت‌بخشی که بر لبان کشورهای به ظاهر دوست نشانده شده‌است در دراز مدت می‌تواند به اخمی دیپلماتیک تبدیل شود. و حقیقت دیگر این که در حال حاضر این باراک اوباما است که بر کاخ سفید سلطه دارد و نه جورج بوش. شاید چاوز از این پس بیش از آنکه به خواندن آوازهای زیبا روی بیاورد وادار به فریاد کشیدن شود.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

/* /*]]>*/

بله پیدا بود که ارمنی هستند! پس نجسند. در کلامش آن چنان قهر و اخم موج می زد، که دهانم تلخ شد و رعشه ای از درد توی پیشانی ام پیچید. گفتم. پاکند مثل دسته گل!  نجسند! پاکند!  تو از کجا می گویی پاکند؟

شما از کجا می فرمایید نجسند؟  تو باید بگویی چرا پاکند . شما بفرمایید چرا پاک نیستند!

اصل بر پاکی ست. مگر شما نخوانده اید " کل شیی طاهر حتی تعلم انه قذر!" – همه چیز پاک است مگر این

که به آلودگی آن علم پیدا کنید.-  تو این را از کی یاد گرفتی؟ از حاج آخوند.یعنی آخوند ده تان ارامنه را پاک

می داند؟ بله، من دیدم به خانه ی آن ها می رود سر سفره شان می نشیند. از همان بادیه ای که آن ها آب می خورند آب می خورد. با همان حوله آن ها دست وصورتش را خشک می کند، در خانه آن ها نماز می خواند. وقت نمازش هم زن و مرد ارمنی دستشان را روی قلبشان می گذارند و چشمانشان پر از اشک می شود. باغ انگور حاج آخوند دست همین خاچیک بود، او باغ را هرس می کرد، آبیاری می کرد و می گفت این کار

برکت زندگی اوست. حاج آخوند درس هم خوانده؟ بله.  کجا؟  پنج سال حوزه اقا ضیاء الدین اراک، ده سال اصفهان، ده سال نجف،پنج سال هم قم. سی سال درس خوانده، آن وقت آمده آخوند ده شده؟

از خودش بپرسید چرا در ده مانده است. شاید هم عمر صرف کرده اما خوش ذهن نبوده و چیزی یاد نگرفته!

آقای عامری بهترین معلم منطق بود،کتاب الکبری فی المنطق و حاشیه ملا عبدالله را از همه بهتر درس می داد. به ما گفته بودند که معلمتان را مدح کنید! تملق در راه علم پسندیده است!. اما سینه ام تنگ شده بود چطور

می شد کسی در باره حاج آخوند چنین حرفی بزند و ساکت بمانم؟ پرسیدم شما طعام اهل کتاب را پاک نمی دانید؟

 گفت نه. گفتم مگر قرآن مجید نمی گوید طعام اهل کتاب برای شما حلال است و طعام شما هم برای آن ها حلال. یعنی می توانید به خانه ی هم بروید و هم سفره شوید. نه پسر جان منظور قرآن از طعام  گندم است! کتاب های لغت هم همین را می گوید. این بحث بارها پیش حاج آخوند مطرح شده بود. جزییات بحث یادم بود. به آیات دیگری که از طعام سخن گفته شده بود اشاره کردم. مثل: و لا یحض علی طعام المسکین...اصلا

یک بار حاج آخوند به ما گفت قرآن را دوره کنیم و کلمه طعام را هر جا بود بشماریم ویادداشت کنیم. او برای ما توضیح داده بود که مراد از طعام همین غذای معمول خانواده هاست. به آقای عامری گفتم موافقید برویم

کتابخانه، لسان العرب را نگاه کنیم؟ مفردات راغب هم هست و نیز مجمع البحرین طریحی؟ همه شان می

گویند طعام همان غذای معمول است.اسم جامع لکل ما یوکل! گفت این ها را هم حاج آخوند یادت داده؟  بله من تا به حال هیچکدام این کتاب ها را ندیده ام. اصلا نمی دانم درکتاب خانه هست یا نه! حرف دیگری درباره طهارت اهل کتاب  نزد؟ چرا گفتند خدمتکار امام رضا یک  دختر مسیحی بود. برخی اعتراض کردند که آن دختر وضو نمی گیرد و غسل نمی کند. امام رضا فرمود اشکالی ندارد!دست هایش را که می شوید. تازه حاج آخوند می گفت می شود با دختران ارمنی ازدواج کرد! نیازی نیست که  آن ها از دین خود دست بردارند. حرف دیگری نزد؟  چرا می گفت اسلام دین آسانی است آخوندا سختش کردند! ایمان را به شریعت تبدیل کردند. این کار آخوندای همه ی دین هاست! دین دیگرراه زندگی نیست باری ست که باید بر دوش بکشی...گفت همین است دیگر یک بز گر گله ای را گر می کند!

گفتم شما حاج آخوند را نمی شناسید. او بیشتر از شما درس خوانده است. صدای آقای عامری بلند شده بود. یکی از طلبه ها در اتاق را باز کرد و گفت آقای عامری دوباره جوشی شدی! این همه نماز و روزه مستحبی واجاره ای پس کی تو را آرام می کند؟ چرا سر بچه مردم داد می زنی؟ آقای عامری از خشم می لرزید.

می دانستم که در خشم و خروش او ذره ای ریا نیست. واقعا گمان می کرد که حاج آخوند شریعت را درست درک نکرده است. به قول خودش فقه را تذوق نکرده است. دیگر نمی توانستم پیش او منطق بخوانم.

برای نماز مغرب و عشا رفتم مسجد حاج تقی خان، موضوع را برای آیه الله احمدی تعریف کردم. با حوصله

به همه حرفم گوش داد. گفت اشکالی ندارد خودم برایت منطق می گویم. کتاب الکبری و حاشیه را پیش آقای

احمدی خواندم و همیشه به مادرسونیا درود فرستادم که بوسه مادرانه او بر پیشانی ام چه سرنوشت

شیرینی را برایم رقم زد! وقتی برای حاج آخوند داستان را تعریف کردم. خندید و گفت: درطریقت هرچه پیش سالک آید خیر اوست... به حکمت نهج البلاغه اشاره کرد که انسان ها دشمنی شان به دلیل نادانیست. به جای این که دشمن نادانی خویش باشند، ریشه دشمنی شان نادانی ست.سید نکته را گرفتی! در خلوت خودم خداوند را هزار بار شکر می کردم که آخوند ده ما حاج آخوند است؛ در خیالم تصور می کردم اگر اقای عامری یا شبیه او آخوند ده ما می شد؛ چه بر سر زندگی میآمد؟ بهشت ما ویران می شد...

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

ریچارد وایزمن
روانشناس دانشگاه هارتفوردشایر

چرا برخی مردم بی وقفه در زندگی "شانس" می آورند درحالی که سایرین همیشه "بدشانس" هستند؟

مطالعه برای بررسی چیزی که مردم آن را "شانس" می خوانند، ده سال قبل شروع شد.

می خواستم بدانم چرا بخت و اقبال همیشه در خانه بعضی ها را می زند، اما سایرین از آن محروم می مانند. به عبارت دیگر چرا بعضی از مردم "خوش شانس" و عده دیگر "بدشانس" هستند؟

آگهی هایی در روزنامه های سراسری چاپ کردم و از افرادی که احساس می کنند خوش شانس یا بدشانس هستند خواستم با من تماس بگیرند.

صدها نفر برای شرکت در مطالعه من داوطلب شدند و در طول سال های گذشته با آنها مصاحبه کردم، زندگی شان را زیر نظر گرفتم و از آنها خواستم در آزمایش های من شرکت کنند.

نتایج نشان داد که هرچند این افراد به کلی از این موضوع غافلند، کلید خوش شانسی یا بدشانسی آنها در افکار و کردارشان نهفته است.

برای مثال، فرصت های ظاهرا خوب در زندگی را در نظر بگیرید. افراد خوش شانس مرتبا با چنین فرصت هایی برخورد می کنند، درحالی که افراد بدشانس نه.

با ترتیب دادن یک آزمایش ساده سعی کردم بفهم آیا این مساله ناشی از توانایی آنها در شناسایی چنین فرصت هایی است یا نه.

به هر دو گروه افراد "خوش شانس" و "بدشانس" روزنامه ای دادم و از آنها خواستم آن را ورق بزنند و بگویند چند عکس در آن هست.

به طور مخفیانه یک آگهی بزرگ را وسط روزنامه قرار دادم که می گفت: "اگر به سرپرست این مطالعه بگویید که این آگهی را دیده اید 250 پوند پاداش خواهید گرفت."

این آگهی نیمی از صفحه را پر کرده بود و به حروف بسیار درشت چاپ شده بود.

با این که این آگهی کاملا خیره کننده بود، افرادی که احساس بدشانسی می کردند عمدتا آن را ندیدند، درحالی که اغلب افراد خوش شانس متوجه آن شدند.

مطالعه من نشان داد که افراد بدشانس عموما عصبی تر از افراد خوش شانس هستند و این فشار عصبی توانایی آنها در توجه به فرصت های غیرمنتظره را مختل می کند.

در نتیجه، آنها فرصت های غیرمنتظره را به خاطر تمرکز بیش از حد بر سایر امور از دست می دهند.

برای مثال وقتی به مهمانی می روند چنان غرق یافتن جفت بی نقصی هستند که فرصت های عالی برای یافتن  دوستان خوب را از دست می دهند.

آنها به قصد یافتن مشاغل خاصی روزنامه را ورق می زنند و از دیدن سایر فرصت های شغلی بازمی مانند.

افراد خوش شانس آدم های راحت تر و بازتری هستند، در نتیجه آنچه را در اطرافشان وجود دارد و نه فقط آنچه را در جستجوی آنها هستند می بینند.

تحقیقات من در مجموع نشان داد که آدم های خوش اقبال براساس چهار اصل، برای خود فرصت ایجاد می کنند..

اولا آنها در ایجاد و یافتن فرصت های مناسب مهارت دارند،

 ثانیا به قوه شهود گوش می سپارند و براساس آن تصمیم های مثبت می گیرند.

ثالثا به خاطر توقعات مثبت، هر اتفاقی نیکی برای آنها رضایت بخش است،

و رابعا نگرش انعطاف پذیر آنها، بدبیاری را به خوش اقبالی بدل می کند.

در مراحل نهایی مطالعه، از خود پرسیدم آیا می توان از این اصول برای خوش شانس کردن مردم استفاده کرد.

از گروهی از داوطلبان خواستم یک ماه وقت خود را صرف انجام تمرین هایی کنند که برای ایجاد روحیه و رفتار یک آدم خوش شانس در آنها طراحی شده بود.

این تمرین ها به آنها کمک کرد فرصت های مناسب را دریابند، به قوه شهود تکیه کنند، انتظار داشته باشند بخت به آنها رو کند و در مقابل بدبیاری انعطاف نشان دهند.

یک ماه بعد، داوطلبان بازگشته و تجارب خود را تشریح کردند. نتایج حیرت انگیز بود: 80 درصد آنها گفتند آدم های شادتری شده اند، از زندگی رضایت بیشتری دارند و شاید مهم تر از هر چیز خوش شانس تر هستند.

و بالاخره این که من "عامل شانس" را کشف کردم.
چهار نکته برای کسانی که می خواهند خوش اقبال شوند
به غریزه باطنی خود گوش کنید، چنین کاری اغلب نتیجه مثبت دارد.
با گشادگی خاطر با تجارب تازه روبرو شوید و عادات روزمره را بشکنید.
هر روز چند دقیقه ای را صرف مرور حوادث مثبت زندگی کنید.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،