اخبار | تکنولوژی | آموزش | طراحی سایت و سئو

مثلاً دست‌به‌سینه چشم بچرخانی سمت گنبد و اجازهٔ ورود بخواهی. مثلاً کفشدار حرم باشم.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

گوشم از حرف‌هایش پر است و می‌ریزمشان بیرون. حالم که عوض می‌شود، از همان‌ها پرش می‌کنم.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

مادربزرگ‌ها نمی‌میرند، پرنده می‌شوند.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

کاش یادمان بیاید آن موقع‌ها که نمی‌ترسیدیم دنیا چه شکلی بود. چندساله بودیم، چه لباسی تنمان می‌کردیم، کدام کتاب‌ها را دوست داشتیم، شب‌ها به چی فکر می‌کردیم که صبح‌های زود ذوق داشتیم برای بیدار شدن.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

اولش که توی گوشم گفتند خدا بزرگ است، به چیزی شک نکردم. زیادی روستایی بودم، باورم شد.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

از ترس هیولایی که توی کیسهٔ داروهایش بود، به آغوش بیماری لعنتی‌اش پناه برد.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

آمدم به مهمان کدبانویمان «دوپیازهٔ آلو» سفارش بدهم به طمع آن‌همه آلو که فکر می‌کردم توی غذایش هست. قبل از اینکه بیرون بروم هرچی آلو توی سوراخ‌سنبه‌های آشپزخانه داشتیم، دم دستش گذاشتم. تازه وقتی برگشتم فهمیدم به سیب‌زمینی می‌گویند آلو.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

گاهی حتی شعر مثل یک گونی کثیف و پاره پر از کلمه و حرف و علامت است که روی دوش آدم سنگینی می‌کند و از لابه‌لای درزهایش چیزهای خیلی بدی بیرون می‌ریزد. دربارهٔ تو که نباشد.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

مادرش از این سر تا آن سر حیاط امام‌زاده سفره پهن می‌کند. توی چشم به‌هم‌زدنی زن‌ها می‌آیند دورش می‌نشینند، چندتا جملهٔ معمولی می‌گویند و پاکت پر از خوراکی‌شان را برمی‌دارند و می‌روند. زیاد به چشم‌هاش نگاه نمی‌کنم، زل می‌زنم به لب‌هاش و قصهٔ بچه‌ای که توی خانه‌شان یک عالمه حیوان داشت را می‌گویم. توی نقش میمون و گوسفند و جوجه غرق می‌شوم. صداهای عجیب درمی‌آورم، صورتم را‌ اندازهٔ تک‌تک شخصیت‌های قصه کج‌ومعوج می‌کنم و تا صدای خنده‌اش را نشنوم، سراغ شخصیت بعدی نمی‌روم. یکهو می‌پرانم: «دوستاشم مو نداشتن، بعداً که بزرگ شدن مو درآوردن». بعد یاد آن کتاب می‌افتم که گفته بود به هوش بچه‌هایی که بیماری‌های سخت دارند، احترام بگذارید. زود حرفم را پس می‌گیرم: «ولی خب بعضیا بدون مو خوشگل‌تر بودن، رفتن موهاشونو کوتاه کردن». حالم از این‌همه بلاهت به هم می‌خورد. احساس می‌کنم از میمون احمق توی قصه هم کمتر می‌فهمم. حرف را می‌کشانم سمت سنجاب بازیگوش. به‌وضوح خوشش می‌آید و بیشتر توی نقشم فرو می‌بَرَدم. زن‌ها تقریباً رفته‌اند. مادرش می‌آید سمتمان، تشکر می‌کند و روی صورتم دست می‌کشد. هیچ‌چیزی برای یادگاری دادن توی کیفم نیست. دست می‌برم توی جیبم، کلیدهام را از دور گردن وال-یی عزیزم درمی‌آورم و می‌گیرم سمتش. مثل آدم‌بزرگ‌ها تشکر می‌کند، دست می‌دهد، کلاهش را جابه‌جا می‌کند و راه می‌افتد. توی مسیر چند بار وال‌یی را دور انگشتش می‌چرخاند، پشت سرش را نگاه می‌کند و لبخند می‌زند. من؟ خیلی وقت است رفته‌ام.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

سرم را تکیه دادم به شانه‌اش و چشمم را بستم. صدای موج و مرغ‌های دریایی آمد. فکر کردم همین‌طور ادامه بدهیم شب توی اقیانوس گیر می‌افتیم، غذا و آب و قرص هم اندازه‌ی کافی همراهمان نیست. زود سرم را برداشتم.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،