بر اساس آخرین تحقیقات به عمل آمده از موسسه تحقیقاتی اینفونتیکس، وایمکس در سال ۲۰۰۹ رشد قابل توجهی نخواهد داشت، توسعه و پشتیبانی از LTE به عنوان استراتژی اصلی اکثر شرکتهای مخابراتی درنظر گرفته شده و علت عمده آن خروج شرکتهای معتبری چون نورتل و آلکاتل- لوسنت که جزو چهار فروشنده اصلی تجهیزات وایمکس در جهان هستند، از بازار تولید وایمکس است. حتی شرکت بزرگی همچون نوکیا که از تولیدکنندگان برتر وایمکس و عضو ثابت انجمن جهانی وایمکس است از پشتیبانی تجهیزات این فناوری دست کشیده و استراتژی خود را بر توسعه تجهیزات مبتنی بر LTE معطوف کرده است.
بنا بر اظهارنظر یکی از تحلیلگران گروه تحقیقاتی Dell Oro Group، وایمکس نخستین فناوری نسل بعد محسوب میشود، این در حالیست که در ژوئن سال ۲۰۰۸ اتحادیه شبکه تلفنهمراه رسما LTE را به عنوان نخستین فناوری که میتواند تمامی نیازهای شبکه نسل آینده را تامین کند اعلام کرد که این خود نشان دهنده آن است که ویژگیهای فنی LTE توانسته استانداردهای لازم برای توسعه شبکههای مبتنی بر IP که غالب بازار هستند را در آینده تامین کند.
فناوری LTE با سرعت بارگیری ۳۲۶ مگابیت در ثانیه و سرعت بارگذاری ۸۶ مگابیت در ثانیه در باند ۲۰ مگاهرتز در سال ۲۰۱۰ در بازار وجود خواهد داشت و قرار است تکنولوژی وایمکس با استاندارد (۸۰۲.۱۶e Rel ۱.۵) در همین سال با سرعت ۷۰ مگابیت در ثانیه به بازار مصرف ارائه شود که البته این پیشبینی برای ورود وایمکس به بازار قبل از بحران اقتصادی در جهان بوده است.
نسخه پیشرفتهتر LTE که در سال ۲۰۱۱ روانه بازار خواهد شد نیز قبل از نسخه ۸۰۲.۱۶m وایمکس که منطبق بر شبکههای نسل چهارم است تجاری میشود و با ورود این نسخه از وایمکس، نسخه فوق پیشرفته LTE یعنی Rel ۱۰ که از لحاظ فنی قابلیتهای بهتری نسبت به همتای وایمکس خود دارد وارد دنیای بزرگ شبکه تلفنهمراه میشود.
تحلیلگران یکی از علتهای چیره شدن وایمکس به LTE را سرعت بیشتر ورود آن به بازار و به اصلاح تجاری شدن آن ذکر کردند که این موضوع با شرایط فعلی منتفی است چرا که روند تجاری شدن هر دو تکنولوژی همزمان شده و چه بسا LTE با سرعت بیشتری وارد بازار شده است، بنابراین با توجه به اینکه ساختار فنی و معماری این دو تکنولوژی شباهت زیادی با هم دارند شاید برای اینکه غالب بازار در آینده را بتوان راحتتر پیشبینی کرد نگاهی به گستردگی این دو شبکه در جهان و سرعت سرویس آنها از فاکتورهای مهم و اساسی باشد.
اتحادیه جهانی وایمکس طی گزارشی که حدود دو ماه پیش منتشر کرد، اعلام کرده است که در حال حاضر ۴۳۰ میلیون مشترک را در سطح جهان پوشش میدهد و پیشبینی کرده تعداد این کاربران تا سه سال دیگر به ۸۰۰ میلیون نفر برسد که با توجه به پتانسیل موجود و شرایط فعلی رویایی بیش به نظر نمیرسد. اما اگر کمی واقعبینانه و به دیگر آمارها همچون آماری که کمپانی Maravedis ارائه میدهد نگاه کنیم متوجه میشویم که رقم واقعی کاربران وایمکس درحال حاضر بین دو تا سه میلیون است که با حقیقت کمی سازگارتر به نظر میرسد.اکنون بهتر است نگاهی به آمار کاربران شبکه تلفنهمراه ۳GPP بیندازیم که با عدد نجومی حدودا یک میلیارد مواجه میشویم که قسمت اعظم آنها تمایل به استفاده از شبکه نسل جدید آن که همان LTE باشد، دارند. با نگاهی به نحوه توزیع کاربران شبکههای +۳G در دنیا که رقم آن براساس گزارش Informa Telecoms & Media به بیش از دو میلیارد تا سال ۲۰۱۳ خواهد رسید، کاربران وایمکس تنها ۱۰۳ میلیون حدود پنج درصد از کل کاربران را تشکیل میدهند و این نشان میدهد که اگر خوشبینانه فرض شود که وایمکس تا آن زمان بتواند دوام آورد، درصد بسیار ناچیزی را در مقابل تعداد کاربران ۳GPP & ۳GPP۲ کسب خواهد کرد.
عمده بازار وایمکس دنیا در حال حاضر به اروپا و استرالیا محدود میشود، البته طیفی از کاربران نیز در آمریکای جنوبی و آفریقا هستند و در این میان خاورمیانه کمترین میزان کاربر وایمکس در دنیا را دارد. طبق گزارشInforma Telecoms & Media تنها چهار درصد از کل کاربران وایمکس در خاورمیانه و حدود ۳۰ درصد آن در اروپا هستند.
واضح و مبرهن است که بازار وایمکس تنها در خاورمیانه میتواند فروش خوبی داشته باشد چرا که هنوز اشباع نشده و به رقم بالایی نرسیده و این میتواند به فروش تجهیزات باقی مانده در انبارهای فروشندگان تجهیزات وایمکس کمک شایان توجهی کند و اگر دقیقتر به محدوده فعالیت و حوزه فروش و تبلیغات این تکنولوژی در سالهای اخیر نگاه کنیم، متوجه خواهیم شد که کاملا با حقیقت نیز سازگار است چرا که در اروپا و استرالیا توسعه آن متوقف شده است.
در استرالیا اغلب سرویس دهندههای وایمکس سرویسدهی خود را متوقف کرده و بقیه نیز قصد توقف آن را دارند و به جای وایمکس استفاده از ۳G را برای کاربران تبلیغ میکنند. در اروپا نیز شبکه نسل سوم بسیار فراگیر است و استفاده از آن به علت قابلیت تحرک بیشتر، کیفیت مناسب و از همه مهمتر ارزانتر بودن نسبت به وایمکس فزونی دارد. علاوه بر آن در حال حاضر دو کشور سوئد و نروژ در حال پیادهسازی LTE هستند که به سرعت در تمامی اروپا تا دو سال آینده نفوذ خواهد کرد و منجر به از رده خارج شدن وایمکس در این قاره میشود . استانداردی از وایمکس که در حال حاضر در بیشتر کشورهای دنیا پیادهسازی شده ۸۰۲.۱۶d است ولی در بعضی نقاط نیز نسخه سیار آن یعنی۸۰۲.۱۶e پیادهسازی شده و در حال حاضر این نسخه از استاندارد در حال پیادهسازی و توسعه در دنیا است و تمامی آمارهای مربوط به این حوزه صرفا منحصر به همین استاندارد است در حالیکه میدانیم ویژگیهای فنی این نسخه هیچ شباهتی به LTE ندارد و اگر قرار باشد وایمکس به عنوان شبکه نسل آینده عنوان شود و یا با تکنولوژی همچون LTE مقایسه کرد باید منتظر نسخه بعدی آن که هنوز به بازار عرضه نشده است (۸۰۲.۱۶m) بود که شاید بتوان آن را با LTE مقایسه کرد.
ضریب نفوذ بسیار پائین شبکه وایمکس در خاورمیانه، دلیل روند رو به رشد آن را در این منطقه به وضوح نمایان میکند، ایران نیز از این قاعده مستنثنی نیست و یکی از دلایل اصلی ورود تکنولوژی وایمکس به ایران به شمار میرود. با توجه به مطالب ذکر شده شاید راحتتر بتوان گفت که شبکه نسل آینده LTE است یا وایمکس؟ و چه آیندهای پیش روی آن دو است.... شما قضاوت کنید.
● LTE چیست ؟ نسل چهارم یا (۴G) واژهای است که برای توصیف شبکههای بیسیم تکاملیافته یا ماورای نسل سوم استفاده میشود و شاید بتوان گفت نام تجاری آن در۳GPP به صورت LTE است.
نسل چهارم، یک راهحل جامع بر مبنای IP برای انتقال صدا، تصویر و داده استفاده میکند و بر پایه اصل "هرجا و هر زمان" دادهها را با سرعتی بسیار بالاتر از نسلهای قبل در اختیار کاربر قرار میدهد. از لحاظ تکنیکی در نگاه ساده سرعت بارگذاری و بارگیری در LTE نسبت به نسلهای قبل بسیار بالاتر است. البته جدای از نرخ داده بالا، تاخیر کمتر در ارسال بستهها که منجر به کیفیت فوقالعاده VoIP، ویدئو کنفرانس و سرویسهای همزمان میشود و همچنین از دید یک اپراتور پهنای باند با کانالهای متغیر که در محدوده ۱.۲۵-۲۰ MHz است.
مهمترین ویژگی برجسته LTE این است که تمامی زیرساخت آن بر اساس IP است، به عبارت بهتر بخش هسته شبکه کاملا همگام با پروتکلهای TCP/IP است و از سیگنالینگ معمولی که در شبکههای قدیمیتر به خصوص GSM استفاده میشد خبری نیست.
نرخ انتقال داده در این فناوری ۳۲۶ مگابیت در ثانیه برای بارگیری و ۸۶ مگابیت در ثانیه برای بارگذاری در طیف فرکانسی ۲۰مگاهرتز است که در این شرایط حدود ۴۰۰ کاربر به صورت همزمان در یک سلول میتوانند فعال و در عین حال متحرک باشند.در شبکه نسل سوم پیشرفته یا HSPA تاخیر در حدود ۴۰ تا ۵۰ میلیثانیه است که در LTE به حدود ۱۰ میلیثانیه کاهش مییابد.
