اخبار | تکنولوژی | آموزش | طراحی سایت و سئو

اکنون به گفته وزیر امور خارجه ایران نخستین نیروگاه هسته‌ای این کشور در اواسط سال ۲۰۰۹ به بهره‌برداری خواهد رسید. در همین حال مقام‌های ایرانی می‌گویند، نیروگاه ۹۱۵ مگاواتی که توسط روس‌ها در بندر بوشهر ساخته شده است، صرفاً برای تولید برق در چهارمین کشور بزرگ تولید کننده نفت جهان مورد استفاده قرار می‌گیرد. این در حالی است که کشورهای غربی ایران را به تلاش برای تولید سلاح‌های هسته‌ای متهم می‌کنند.

در حالی که زمان راه‌اندازی نخستین نیروگاه هسته‌ای در ایران همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد، کشورهای دیگر منطقه خاورمیانه از مدت‌ها پیش به فکر استفاده از انرژی هسته‌ای افتاده و در این میان حتی از حمایت کشورهای غربی نیز برخوردار هستند.

آنچه در پی می‌آید نگاهی است گذرا به برنامه‌های هسته‌ای برخی از کشورهای خاورمیانه از الجزایر گرفته تا کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس:

الجزایر

این کشور در نظر دارد نخستین نیروگاه هسته‌ای خود را تا سال ۲۰۲۰ میلادی احداث کند. شکیب خلیل وزیر انرژی الجزایر در ماه فوریه سال جاری با اعلام این خبر افزوده بود، پس از تکمیل نخستین نیروگاه این کشور هر پنج سال یک نیروگاه جدید خواهد ساخت.

به گفته وزیر انرژی الجزایر این کشور که از اعضای اوپک هم به شمار می‌آید، با کشورهای آرژانتین، چین، فرانسه و آمریکا قرارداد همکاری در زمینه انرژی هسته‌ای امضا کرده است و در حال مذاکره با روسیه و آفریقای جنوبی نیز هست.

الجزایر که دارای ذخایر نفت و گاز سرشاری است قصد دارد با استفاده از سایر منابع انرژی بتواند میزان صادرات نفت و گاز خود را افزایش دهد. الجزایر دارای ذخایر فراوان اورانیوم است و نیز دو رآکتور تحقیقاتی دارد. اما این کشور تأسیسات غنی‌سازی اورانیوم در اختیار ندارد. حدود یک سال پیش الجزایر و چین توافقنامه‌ای در زمینه همکاری‌های هسته‌ای صلح‌آمیز امضا کردند.

اردن

بر اساس اعلام منابع رسمی در اردن این کشور در سال ۲۰۰۸ با شرکت فرانسوی آروا در زمینه احداث یک نیروگاه هسته‌ای مذاکره کرده است.

به گفته مقام‌های رسمی اردن این شرکت فرانسوی تنها یکی از چندین شرکت بین‌المللی بوده است که اردنی‌ها با آنها برای احداث نیروگاه هسته‌ای با هدف تأمین نیاز روزافزون به برق مذاکره کرده‌اند.

اردن همچنین با کشورهای فرانسه، چین و کانادا توافقنامه‌هایی در زمینه همکاری‌های هسته‌ای صلح‌آمیز امضا کرده‌است.

امارات

دولت جرج بوش رییس جمهور پیشین آمریکا در ماه ژانویه سال جاری قراردادی را در زمینه همکاری‌های هسته‌ای با امارات امضا کرد. این درحالی بود که نمایندگان کنگره آمریکا بر این باور بودند که امارات برای مقابله با برنامه‌های هسته‌ای ایران اقدام کافی صورت نداده است.

یک نیروگاه هسته ای در روسیه

قطر

یک مقام قطری در نوامبر سال ۲۰۰۸ اعلام کرد، به دلیل کاهش شدید بهای نفت و گاز در بازارهای جهانی از تمایل اولیه قطر برای احداث نیروگاه هسته‌ای کاسته شده است.

با این حال بر اساس مطالعات اولیه چنانچه قطر تصمیم به احداث نیروگاه هسته‌ای می‌گرفت، این نیروگاه تا پیش از سال ۲۰۱۸ آماده بهره‌برداری نمی‌شد.

در اوایل سال ۲۰۰۸ غول فرانسوی ای‌دی‌اف تفاهم‌نامه‌ای را با قطر در زمینه همکاری برای احداث نیروگاه‌های هسته‌ای امضا کرده بود.

کویت

مقام‌های کویتی در فوریه سال جاری اعلام کردند، این کشور هم اکنون سرگرم بررسی موضوع احداث نیروگاه هسته‌ای با هدف تامین برق و نیز توسعه تاسیسات آب شیرین‌کنی خود است.

روزنامه کوینی الوطن در همین زمینه به نقل از شیخ صباح الاحمد الصباح امیر کویت نوشت، یک شرکت فرانسوی مأمور انجام مطالعات لازم در این زمینه شده است.

به گفته امیر کویت انرژی هسته‌ای می‌تواند جایگزینی برای نفت باشد که در حال حاضر برای تولید الکتریسیته و نیز در تاسیسات نمک‌زدایی از آب دریا در این کشور مورد استفاده قرار می‌گیرد. از این طریق می‌توان مقدار بیشتری نفت صادر کرد.

لیبی

روسیه و لیبی در نوامبر سال ۲۰۰۸ اعلام کردند، این دو کشور در زمینه ساخت یک رآکتور تحقیقاتی در لیبی و تامین سوخت مورد نیاز توسط روسیه مذاکره کرده‌اند.

بر اساس اعلام منابع رسمی در دیدار معمر قذافی رهبر لیبی و ولادیمیر پوتین نخست وزیر روسیه موضوع همکاری دو کشور در زمینه احداث نیروگاه هسته‌ای نیز مورد بررسی قرار گرفته است.

بر این اساس روسیه به لیبی در زمینه طراحی، توسعه و راه‌اندازی رآکتورهای تحقیقاتی غیر نظامی و تأمین سوخت مورد نیاز کمک خواهد کرد.

مصر

مصر در اکتبر سال ۲۰۰۷ اعلام کرد، این کشور قصد دارد به منظور تامین نیاز روزافزون خود به انرژی چندین نیروگاه هسته‌ای احداث نماید.

در دسامبر سال ۲۰۰۸ مصر یک شرکت معتبر آمریکایی را به عنوان پیمانکار برای طراحی نخستین نیروگاه هسته‌ای این کشور انتخاب کرد. شرکت آمریکایی بچتل اعلام کرد، در ازای دریافت ۱۸۰ میلیون دلار این پروژه را ظرف ۱۰ سال تکمیل خواهد کرد.

در چارچوب مطالعات مکان‌یابی برای احداث نخستین نیروگاه هسته‌ای مصر شرکت بچتل قصد دارد پنج نقطه را در این کشور مورد بررسی قرار دهد که نخستین منطقه در سواحل دریای مدیترانه و در غرب شهر اسکندریه قرار دارد.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

س: شما می توانید در این زمینه مثالهای مشخصی بیاورید؟

ج: بله کافی است تنها این نکته را یادآوری کنیم که در قرقیزستان طی سال 2008 ، کاهش رشد اقتصادی این کشور در قیاس با تمامی جمهوری های عضو جامه همسود بیشتر بود. این در حالی است که از آخر سال گذشته بحران اقتصادی قرقیزستان عمیق تر گردید. به این دلیل که در ماه دسامبر سال گذشته تولید محصولات در اکثر کارخانه های این کشور کاهش یافت. علت اصلی این بحران عدم وجود منابع مالی در کارخانه های قرقیزستان بوده است. تأثیر بحران اقتصادی بر سیاست این کشور نیز محسوس می باشد. زیرا دولت قرقیزستان تصمیم گرفت که برای پرداخت بدهی های خود، سهام شرکت داستان را به روسیه واگذار نماید. تحت تأثیر بحران اقتصادی کارخانه سیمان کانت نیز فعالیت خود را متوقف کرد و کارمندان آن به مرخصی بدون حقوق رفتند. این در حالی است که اکثر کارخانه های مهم قرقیزستان از فعالیت بازماندند. در مجموع در ماه نوامبر سال 2008 حدود 250 کارخانه فعال در قرقیزستان فعالیت خود را متوقف کردند که بخش عمده ای از آنها کارخانه های صنایع معدنی می باشد. از سوی دیگر در بخش ساختمان سازی نیز بحران عمیق تر می شود. چنانچه اگر در سال 2008 در بخش ساخت و ساز در شهر بیشکک افراد زیادی مشغول به کار بودند و 90 پروژه در دست ساخت بود، فعلاً 30 درصد از این طرحها متوقف شدند. حتی میزان تجارت در قرقیزستان 20 درصد کاهش یافت و بانکها نیز با بالا بردن بهره وامهای خود به 7 درصد، پرداخت وام و اعتبار مالی را متوقف نمودند.

س: اوضاع در بخش انرژی چگونه است؟

ج: البته در برابر تأثیر مستقیم بحران مالی جهانی به اقتصاد قرقیزستان، یکی از عوامل اصلی توقف و کاهش تولید محصولات در کارخانه های قرقیزستان، بحران انرژی است. زیرا بحران برق در قرقیزستان به عنوان یک فاجعه ملی بحساب می آید.

س: اوضاع در دیگر کشورهای آسیای مر کزی چگونه است و تأثیر بحران اقتصادی جهان، بر این جمهوری ها چه پیامدهای منفی دارد؟

ج: در مجموع کشورهای آسیای مرکزی از بحران مالی جهانی آسیب زیادی دیدند اما من معتقدم که بحران مالی جهانی اوضاع اقتصادی این کشورها را که قبلاً چندان هم مطلوب نبود، بدتر کرد. در این میان قزاقستان در مقایسه با دیگر کشورهای آسیای مرکزی، صدمات زیادی را متحمل شده است. علت این خسارات نیز بالا بودن رشد اقتصادی قزاقستان و زیاد بودن سهم مالی بانکهای خارجی در بازار این کشور می باشد. اما در قزاقستان بحران مالی قبل از دیگر جمهوری ها آغاز شد. که علت آن خارج کردن سهمیه های مالی آمریکا از این کشور بود. به همین علت، نخست در قزاقستان نخست بحران مالی شروع شد و به تدریج به اقتصاد این کشور نیز سرایت کرد.در ازبکستان به دلیل بسته بودن اقتصاد این کشور بحران مالی جهانی، شاید تأثیر زیادی نداشته باشد. اما با توجه به مشکلات داخلی اقتصادی قرقیزستان، هیچ تضمینی وجود ندارد که این کشور از بحران مالی جهانی دور می ماند.در تاجیکستان اوضاع از همه بدتر است و از جهات زیادی اوضاع اقتصادی این کشور با قرقیزستان مثل هم می باشد. یکی از ویژگیهای بحران مالی تاجیکستان پیامدهای جنگ داخلی این کشور می باشد که عملاً توان اقتصادی این کشور را از بین برده است. س: از نظر شما آیا ادامه بحران اقتصادی می تواند زمینه ساز نارضایتی های اجتماعی در این کشورها می شود؟

ج: البته اوضاع اقتصادی پیچیده است ولی گمان این که تحت تأثیر بحران اقتصادی، انفجار اجتماعی در این کشورها به وقوع خواهد پیوست، اشتباه است. هر چند که امکان نارضایتی قشرهایی از مردم بعید نیست

س: چه راهکار مؤثری برای حل اختلاف میان این کشورها بر سر منابع آب و انرژی وجود دارد؟

ج: باید گفت که هیچ کشوری به تنهایی نمی تواند بحران آب و انرژی را حل نماید در این زمینه همه این کشورها نیازمند سرمایه گذاری روسیه می باشند. اما اگر بحران انرژی در قرقیزستان ادامه یابد و ذخیره آب سد تاختگل از خط قرمز پایان برود، احتمال توقف کامل نیروگاه برق آبی تاختگل بعید نیست. این اقدام می تواند به فعالیت شبکه واحد انرژی آسیای مرکزی آسیب جدی وارد نماید. براساس مقررات موجود اگر این اتفاق بیفتد تجهیزات هوشمند به طور خودکار برق مناطق زیادی از آسیای مرکزی را قطع خواهد کرد. در این میان امکان وارد آمدن زیانهای فراوان به اقتصاد ازبکستان زیاد است. ازبکستان نیز هیچ گزینه ای برای جبران کمبود برق ندارد. اما اوضاع در قزاقستان به گونه ای دیگر است و شبکه برق این کشور با روسیه متصل می باشد که در صورت بروز بحران کمبود شدید انرژی، قزاقستان برق مورد نیاز خود را ازروسیه تامین خواهد نمود. در همین حال تأثیر این اتفاق به شبکه های برق ازبکستان و تاجیکستان جدی خواهد بود. از سوی دیگر متوقف شدن کار نیروگاه برق آبی تاختگل موجب توقف فعالیت سایر نیروگاه های برق آبی در قرقیزستان خواهد شد.

س: آمریکا از مدتها قبل به قرقیزستان و دیگر کشورهای آسیای مرکزی پیشنهاد داده بود که سمت و سوی اقتصاد خود را به افغانستان، پاکستان و هند تغییر دهند از نظر شما این پیشنهاد چه معنی دارد؟

ج: از نظر اقتصادی در اوضاع پیچیده فعلی ، این پیشنهاد امریکا بی معنی می باشد. زیرا افغانستان جنگ زده چه کمکی می تواند به اقتصاد کشورهای آسیای مرکزی برساند. یا از پاکستان ناامن چه انتظاری می توان داشت. مگر به جز بی ثباتی سیاسی، قاچاق مواد مخدر و فقر و ناامنی از این کشورها چه چیز دیگری به آسیای مرکزی منتقل شود. اما درمورد هند نیز باید گفت که در زمینه همکاری های اقتصادی منافع مشترک همواره در اولویت بوده است. فعلاً میان هند و کشورهای آسیای مرکزی درباره همکاریهای اقتصادی منافع مشترک چندانی وجود ندارد

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

روز جمعه زمانی که ترکیه مشغول نشان دادن میزان تاثیر گذاری‌اش و به چالش کشیدن شرکایش در مسئله‌ انتخاب دبیر کل جدید ناتو بود، رییس جمهور «هوگو چاوز» در تهران به سر می‌برد و سرگرم افتتاح بانک توسعه‌ ایران – ونزوئلا بود. در چنان منطقه‌ به شدت غیردوستانه‌ای، به نظر می‌آید که بهترین دوست ایران، ونزوئلای جنجال برانگیز باشد. این در حالی است که، ترکیه خط مشی‌هایش را در ناتو دیکته می‌کند، در «داوس» سخنرانی می‌کند و یک کرسی در شورای امنیت سازمان ملل متحد در اختیار دارد. این مسئله، فاصله‌ بسیار زیادی ” هر دو کشور، جمعیت‌هایی نسبتآ بزرگ و تحصیل کرده دارند. هیچ‌کدامشان عرب نیستند اما هر دو به طرز جالبی مسلمان هستند. “

را بین دو ملت از مهمترین ملت‌های مسلمان جهان نشان می‌دهد. عوامل بسیار زیادی ایران و ترکیه را در صحنه‌ جهانی متمایز می‌کنند. این امر باعث می‌شود تا به سادگی شباهت‌های زیاد میان آن‌ها را به فراموشی بسپاریم. دو کشور تمدن‌های باستانی پیش از اسلام دارند و برای مدت‌های زیادی امپراطوری بوده‌اند. دو کشور، سرزمین‌هایی استراتژیک را در بر می‌گیرند که درون و یا نزدیک خاورمیانه واقع شده‌اند. هر دو کشور، جمعیت‌هایی نسبتآ بزرگ و تحصیل کرده دارند (66 میلیون برای ایران و 76 میلیون برای ترکیه). هیچ‌کدامشان عرب نیستند اما هر دو به طرز جالبی مسلمان هستند. هر دو کشور همچنین سابقه‌ای بیش از هزار سال در رقابت و همکاری با یکدیگر دارند. در ابتدای قرن بیستم، هم ایران و هم ترکیه دچار کودتاهای نظامی شدند. آتاتورک، یک قانون اساسی سکولار و همچنین حق شرکت زنان در انتخابات را معرفی کرد. او همچنین چنان تاثیر عمیقی بر پادشاهی ایران بر جای گذاشت که ترکیه به تنها کشوری تبدیل شد که رضا شاه در طول سلطنتش به آنجا سفر کرد. در اواسط دهه‌ 70، زمانی که خانواده‌ام از تهران به آنکارا

” بر خلاف ایران که به بلای نفت گرفتار شده بود، ترکیه اقتصادش را به گونه‌ای تغییر داد که محصولات مختلفی تولید کند و سرنوشت سیاسی‌اش را بدون دخالت بیجا [در امور سایر کشورها] تعیین کرد. “

نقل مکان کرد، ایران از پول نفت لبریز بود و به خوبی در هر زمینه‌ای از همسایه‌اش پیش بود. فقط چند سال بعد، انقلابی در ایران اتفاق افتاد و به دنبال آن جنگی خونین و 10 ساله با عراق درگرفت [جنگ ایران و عراق 8 ساله بوده است]. به دنبال آن فرار مغزها به اروپا و آمریکا آغاز شد. تقریبآ یک سوم از پزشکان ایرانی ونیمی از استادان دانشگاه‌‌ها، کشور را در سال‌های پس از انقلاب ترک کردند و کشور از وجود استعداد‌هایی که بینهایت مورد نیاز بودند، بی بهره شد. در همین حال، ترکیه علی‌رغم شورش‌های دانشجویی، کودتاهای نظامی و اعتصاب‌‌های کارگری، مشغول ساختن یک زیربنای اقتصادی قدرتمند بود. (جوکی که در آن روزها میان همسایه‌های ترک ما رایج بود آن بود که آن‌ها تا زمانی که خودشان تیغ نسازند، صورتهایشان را اصلاح نخواهند کرد).بر خلاف ایران که به بلای نفت گرفتار شده بود، ترکیه اقتصادش را به گونه‌ای تغییر داد که محصولات مختلفی تولید کند و سرنوشت سیاسی‌اش را بدون دخالت بیجا [در امور سایر کشورها] تعیین کرد. امروز ترکیه یک قدرت محرک اقتصادی در منطقه است که از آسیای مرکزی تا شمال آفریقا نفوذ دارد. تلاش‌های بی سابقه‌ دیپیماتیک، منجر شده است که تصویر ترکیه به عنوان یک کشور مسلمان دموکراتیک، سکولار و رو به پیشرفت تثبیت شود. ترکیه در سال‌های اخیر 12 سفارت‌خانه و 20 کنسول‌گری در سرتاسر آفریقا گشوده است و سال گذشته در استانبول، میزبان اولین «اجلاس

” به نظر می‌رسد ایران به طرز بی‌پایانی در جنجال هسته‌ای فرو رفته است. ایران سه بار توسط شورای امنیت سازمان ملل متحد تحریم شده است و شهروندانش در نشست‌های بین المللی طرد می‌شوند. “

همکاری ترکیه – آفریقا» بود که 50 کشور آفریقایی در بالاترین سطوح در آن شرکت کردند. این در حالی است که به نظر می‌رسد ایران به طرز بی‌پایانی در جنجال هسته‌ای فرو رفته است. ایران سه بار توسط شورای امنیت سازمان ملل متحد تحریم شده است و شهروندانش در نشست‌های بین المللی طرد می‌شوند. در سال 2008، سهم ترکیه از سرمایه‌گذاری در خارج به 14 میلیارد دلار رسید؛ در حالی که سهم ایران فقط یک میلیارد دلار بود. از زمان انقلاب اسلامی در ایران، مسیرهایی که توسط دو کشور دنبال شده‌اند، بسیار با یکدیگر متفاوت بوده‌اند – این تفاوت هیچ کجا بیشتر از خود «اسلام» نبوده است. اعتبارنامه‌های‌ سکولار در ترکیه همچنان قدرتمند باقی می‌‌ماند، علی‌رغم آن‌که یک حزب اسلامی در راس قدرت است. سال گذشته و در ابتکاری قابل توجه، کمیسیونی از دانش‌پژوهان برای بازنگری در «حدیث» تشکیل شد. «حدیث» گفته‌های پیامبر و یکی از مقدس‌ترین متون اسلام است. در حالی که ایران به طور تاریخی همیشه نسبت به اقلیت‌ها بیشتر مدارا نشان داده است، اما در این جبهه نیز، ترکیه در حال تصاحب برتری است: در ماه مارس امسال، دولت ترکیه در ادامه‌ی تلاش‌‌های مستمرش در جهت پاک کردن رفتارهای بد گذشته و هم‌تراز کردن خود با اتحادیه‌ اروپا، دستور به ترجمه‌ قرآن به زبان کردی داد. این اقدام به نوعی، اعطای حقوق سیاسی و فرهنگی به اقلیت‌ها

” از زمان انقلاب اسلامی در ایران، مسیرهایی که توسط دو کشور دنبال شده‌اند، بسیار با یکدیگر متفاوت بوده‌اند – این تفاوت هیچ کجا بیشتر از خود «اسلام» نبوده است. “

محسوب می‌شود. موقعیت زنان، دو نوع ایدئولوژی متفاوت را نشان می‌دهد و این عجیب نیست: مشهورترین کارآفرین در ترکیه که «گولر سابانجی» (Guler Sabanji) نام دارد، یک زن است. او رییس یک شرکت بزرگ تجاری چند میلیارد دلاری است و به طور پیوسته توسط دولت مورد احترام و تکریم قرار می‌گیرد. در طرف دیگر، برجسته‌ترین شهروند ایرانی یعنی برنده‌ جایزه‌ نوبل، شیرین عبادی که یک وکیل است، به طور پیوسته برای تلاش‌هایش در جهت حقوق بشر مورد آزار و اذیت قرار می‌‌گیرد. امروز فقط 2.8 درصد از اعضای مجلس ایران را زنان تشکیل می‌دهند، در مقایسه با 9.1 درصد در ترکیه! این در حالی است که استعدادها و پتانسیل زنان ایرانی که 65 درصد از کل جمعیت دانشجویان را تشکیل می‌دهند، در حال تلف شدن است؛ که علت آن درگیری بر سر دستوراتی است که در مورد نوع حجاب و ... وجود دارد.وقتی که خانواده‌ام در ترکیه زندگی می‌‌کرد، ما به طور پیوسته از اطمینان دوستان ترکمان نسبت به هویت‌های چندگانه و پیچیده‌شان، شگفت زده می‌شدیم. آن‌ها از این که ترکیه یک پل واقعی بین شرق و غرب است، احساس غرور می‌‌کردند. به نظر می‌رسید مدرنیسم، سکولاریسم، فرهنگ باستانی و اسلام همه با آسایش خاطر در کنار هم هستند. این فلسفه به خوبی به ملت آن‌ها کمک کرده است. ایرانی‌ها امروز با دیده‌ تحسین به ترک‌ها می‌نگرند، اما تحسینی که همراه با رشک و غبطه است.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

درادامه این گزارش ، آمده است : سرژ سرکیسیان در این سفر با سید علی خامنه ای - مقام معظم رهبری - دیدار و مزار پاک حضرت امام خمینی ( ره ) بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران را زیارت خواهد کرد .

 قرار است سرژ سرکیسیان در جریان این سفر همچنین با علی لاریجانی رئیس مجلس شورای اسلامی و سعید جلیلی دبیر شورای امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران نیز دیدار و گفتگو کند .

خبرگزاری آ. ان. اس. نیز امروز این خبر را با عنوان سرژ سرکیسیان 13 آوریل به ایران سفر می کند ، به نقل از سایت خبری " آرم تودی " ارمنستان گزارش داد : قرار است در جریان سفر رئیس جمهوری ارمنستان به تهران ، تفاهمنامه نهایی درباره احداث خط راه آهن مستقیم ارمنستان - ایران به امضای طرفین برسد . خبرگزاری آ. ان. اس. یادآور شد که ، نخستین سند همکاری در این باره در روز سوم آوریل به امضای طرفین رسید و بعید نیست در جریان این سفر طرفین طرح های همکاری فی مابین در بخش های جدید را نیز مطرح و بررسی کنند . خبرگزاری آ. ان. اس. روز چهارم ماه آوریل نیز از انعقاد یادداشت تفاهمی در زمینه احداث خط آهن ارمنستان- ایران با عنوان " ایران کمک خواهد کرد تا ارمنستان از تحریم اقتصادی - سیاسی رهایی یابد " خبر داده است .

خبرگزاری فورست نیوز نیز امروز به نقل از خبرگزاری " نووستی آرمنیا " با درج جزئیات این خبر با عنوان سرکیسیان عازم ایران می شود ، گزارش داد : بعید نیست در حاشیه این سفر ، طرفین درباره راهکارهای حل و فصل مناقشه ارمنستان - جمهوری آذربایجان بر سر قره باغ کوهستانی نیز بحث و تبادل نظر به عمل آورند . خبرگزاری " آنالیتیکا " نیز امروز این خبر را با عنوان رئیس جمهوری ارمنستان رسما" از ایران بازدید می کند ، درج کرده و نوشته است : در حال حاضر ارمنستان فقط از طریق خط آهن ارمنستان - گرجستان با دیگر کشورهای جهان ارتباط دارد . اما با احداث خط آهن ارمنستان - ایران به طول 470 کیلومتر- که 60 کیلومتر آن در خاک ارمنستان قرار دارد - خواهد توانست پس از سپری شدن 5/5 سال با کشورهای جهان روابط تجاری - اقتصادی برقرار کند .

در ادامه این گزارش آمده است : گورگن سرکیسیان وزیر حمل و نقل و ارتباطات ارمنستان با اعلام این که احداث این خط آهن نزدیک به یک میلیارد و 200 هزار دلار هزینه در برخواهد داشت ، اعلام کرد : روسیه آمادگی خود را برای مشارکت در مقاطع مختلف ساخت این خط آهن از جمله طراحی و امور ساختمانی اعلام کرده و بعید ندانست مسکو در تامین هزینه های مالی این پروژه نیز حضور یابد .

" باکی لی لار آذ " نیز امروز این خبر را با عنوان رئیس جمهوری ارمنستان رهسپار ایران می شود ، منتشر کرده است .

روزنامه سه نقطه نیز عین این خبر را به نقل از خبرگزاری آ. ان. اس. با عنوان سرژ سرکیسیان رئیس جمهوری ارمنستان امروز به ایران سفر می کند ، درج کرده است .

وب سایت خبرگزاری " قایناراینفو " امروز با درج خبر سفر رسمی سرژ سرکیسیان به تهران ، نوشت: رئیس جمهوری ارمنستان در جریان سفر دو روزه اش به ایران ، علاوه بر محمود احمدی نژاد با شماری از مقامات مسوول جمهوری اسلامی ایران نیز دیدار و گفتگو خواهد کرد . به گزارش قاینار اینفو ، هدف از این سفر، نه فقط برقراری روابط مستقیم تجاری ، بلکه نیل به گسترش همکاری های دو کشور در زمینه های مختلف توصیف شده است . به گزارش این خبرگزاری ، در حال حاضر حجم مبادلات تجاری ایران و ارمنستان نزدیک به 250 میلیون دلار برآورد شده است . 

دولت باکو که از اقدام ترکیه در بازگشایی مرزهایش با ارمنستان بسیار نگران و ناراضی است . به همین دلیل ، رسانه های باکو همه مساعی خود را به کار گرفته اند تا بخشی از مشکلات مناسبات ترکیه و ارمنستان را به جمهوری اسلامی ایران تقسیم کنند . این رسانه ها در تحلیل های خود می کوشند ، به هر شکل ممکن جمهوری اسلامی ایران را در بازگشایی مرزهای ترکیه و ارمنستان مقصر جلوه دهند . این در حالی است که ، مقامات آنکارا می گویند : ترکیه کشور مستقلی است و در مناسبات خود با کشورهای منطقه و جهان از جمله ارمنستان ، خود تصمیم می گیرد. پان ترکیست های فعال درشمال ارس نیزمی کوشند : بازگشایی مرزهای ترکیه و ارمنستان را به حزب حاکم عدالت و توسعه نسبت دهند. درحالی که،روند بازگشایی مرزهای ترکیه و ارمنستان از چند سال پیش آغاز شده است و ارتباطی به حاکمیت آنکارا ندارد . در شرایط جاری که ترکیه با تهدیدهای جدی آمریکا مواجه است ، مقامات آنکارا چاره ای جز قرار گرفتن در روند مورد نظر غرب ندارند .

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

بخش دیگری از سیاستهای راهبردی آقای کروبی در خصوص حذف گزینش و سهمیه‌بندی‌ های جنسیتی و "۴۰ درصدی" در ورود به دانشگاه‌ها بوده است و در بیانیه صراحتا اشاره شده که "برچیدن ترس و هراس از حراست‌ها" در برنامه های این نامزد انتخابات است.

در بیانیه همچنین به مخالفت "موثر" با رفتارهای غیرقانونی در مراحل اولیه دادرسی در بازداشتگاه ‌ها اشاره شده و تاکید شده که منع دخالت در زندگی شخصی مردم، بیش از گذشته مورد اهتمام خواهد بود.

آقای کروبی همچنین گفته نگاه جاری به محدود کردن دسترسی آزاد به اطلاعات از طریق اینترنت و محدود کردن شرایط استفاده از آن از طریق اعمال محدودیت در سرعت و پهنای باند اینترنت و انحصار در عرضه و در نتیجه افزایش قیمت آن، مقاومت بیهوده و ضررآفرینی است که در دولت او نقشی نخواهد داشت.

ممیزی کتاب توسط دستگاه حکومتی هم مورد انتقاد تند قرار گرفته و گفته شده که "دستورالعمل‌های فراقانونی برای مطبوعات....باید لغو و متوقف شود".

آقای کروبی گفته از تشکیل انجمنهای گارگری و صنفی متکثر حمایت می کند و ادامه داده که باید حق مردم را با انتقال تصمیم‌سازی به آنها از طریق کوچک کردن دولت رعایت کرد.

او گفته بخشی از این اصلاحات حقوقی را می‌توان از طریق مجاری عادی مثل مجلس و دولت انجام داد اما بخشی نیز باید از طریق اصلاح قانون اساسی - برای رفع نارساییهای آن - انجام‌ شود.

همگامی با خواسته های مردم

هر چند که بسیاری از خواسته های آقای کروبی از جمله مخالفت با نظارت استصوابی، جلوگیری از رفتارهای غیر قانونی در بازداشتگاهها و لغو انحصار رسانه ای دولت خواسته اقشار مختلفی از مردم نیز هست، معلوم نیست که وی در صورت انتخاب شدن به عنوان رییس جمهور قادر به اجرای آنها باشد.

گروهی از صاحب نظران معتقدند آنچه که "بن بست" سیاسی ایران تعبیر شده، ناشی از ماهیت قانون اساسی این کشور است و بدون تحول جدی در این قانون نمی توان به بسط اصلاحات سیاسی منظم خوشبین بود.

با این حال، برنامه های آقای کروبی حکایت از آن دارد که حد اقل در داخل چهارچوب فعلی نظام نیز صداها برای تغییر همگی خاموش نشده اند. یک نگرانی منتقدان داخلی حکومت ایران این بوده است که در صورت عدم تغییر از درون، هزینه های احتمالی "تغییر از بیرون" برای کشور بسیار سنگین خواهد بود.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

در سال ۲۰۰۶، او به عنوان دبیر اجرایی به نشریه تایم برگشت. استنگل با «ماری فاف» ازدواج کرده که اصالت آفریقای جنوبی دارد. این زوج دو پسر دارند. مقاله حاضر، حاصل سال‌ها همراهی استنگل با ماندلا است، که بخش نخست آن تقدیم شما می‌شود. «نلسون ماندلا» همیشه بیشترین راحتی را در برخورد با کودکان داشته است. شاید بتوان گفت که بزرگ‌ترین محرومیت او در طول ۲۷ سالی که در زندان به سر برد، این بوده که در آن هنگام نه صدای گریه نوزادی را شنیده و نه دست طفل خردسالی را گرفته بود. ماه گذشته با ماندلا در ژوهانسبورگ دیدار کردم؛ او نحیف‌تر و تکیده‌تر از ماندلایی بود که می‌شناختم. اولین کاری که کرد این بود که دست‌هایش را به روی دو پسر من گشود. چند ثانیه بعد آن‌ها در آغوش پیرمرد مهربانی بودند که ازشان می‌پرسید چه ورزشی را دوست دارند بازی کنند و صبحانه چه خورده‌اند. وقتی ما با هم حرف می‌زدیم او پسر من «گابریل» را بغل کرده بود. اسم میانی این پسر من «رولیلالا» است، و اسم کوچک واقعی ماندلا هم همین است. او برای گابریل ماجرای این اسم را تعریف کرد و گفت که در زبان «خوسا» آن را «پایین آوردن شاخه‌ای از درخت» ترجمه می‌کنند در حالی که معنای واقعی آن «دردسرساز» است. «نلسون ماندلا» که تولد ۹۰ سالگی‌اش را جشن گرفت، بسیار بیشتر از طول عمر خود دردسر درست کرده است. او کشوری را از تبعیض خشن رهاند و کمک کرد که سیاه و سفید، سرکوب‌شده و سرکوب‌گر با هم متحد شوند، آن هم به روشی که کسی تا حالا نتوانسته بود آن را انجام دهد. در دهه ۹۰ نزدیک به دو سال با ماندلا بر سر کتاب زندگی‌نامه‌اش کار کردم. این کتاب «پیاده‌روی طولانی تا آزادی» نام دارد. وقتی دوران حضور در معیت او تمام شد حس غبن وحشتناکی به من دست داد؛ انگار که خورشید دارد در زندگی من غروب می‌کند. ما در طول سال‌های گذشته گاه و بیگاه هم را دیده‌ایم ولی می‌خواستم باز هم او را، شاید برای آخرین بار ببینم و پسرانم را هم یک بار دیگر نزد او ببرم. هم‌چنین می‌خواستم با او بر سر سبک رهبری‌‌اش صحبت کنم. از نظر من او نزدیک‌ترین فرد حال حاضر دنیا به مقام قدیس هاست ولی او ترجیح می‌دهد خود را خیلی پیش پا افتاده‌تر و به عنوان یک سیاستمدار نشان دهد. او آپارتاید را برانداخت و آفریقای جنوبی عاری از مسائل نژادی ساخت. برای این کار، لازم بود دقیقاً بداند که کی و چطور بین شخصیت‌های «رزمجو»، «فدایی»، «دیپلمات» و «سیاستمدار» نقش عوض کند. او که از مفاهیم خشک نظری فلسفی خوشش نمی‌آید اغلب به من می‌گفت: «مسئله بر سر اصول نیست، بر سر تاکتیک است.» او تاکتیسینی چیره‌دست است. ماندلا دیگر حال و حوصله پرسش و پاسخ و حتی طرفداری را ندارد. او می‌ترسد که نتواند چیزی باشد که مردم در دیدار با او انتظارش را دارند و البته به قدری هم غرور دارد که حواسش باشد مردم او را تمام‌شده نخوانند. داریم به انتخابات ریاست جمهوری آمریکا نزدیک می‌‌شویم و ماندلا درس‌های بسیاری برای هر دو نامزد اصلی این رقابت دارد. همیشه در ذهن نوشتن چیزی را می‌پروراندم که قرار است آن‌ها را به عنوان «قانون مادیبا» بخوانید.(مادیبا نام قبیله‌ای ماندلا است و نزدیکانش به این اسم صدایش می‌کنند). هر تکه این قواعد را از بحث‌های قدیم و جدیدی که با ماندلا داشتم، و از مشاهده رفتار او از نزدیک و دور درآورده‌ام. اکثر آن‌ها عملی است و بسیاری ازشان مستقیماً از تجربه شخصی او نشأت می‌گیرد. همه آن‌ها را جمع‌بندی کرده‌ام تا به بهترین شکل دردسر برسم: دردسری که ما را مجبور می‌کند بپرسیم چطور می‌توانیم دنیا را جای بهتری برای زندگی بکنیم. ● شماره ۱ ▪ شجاعت به معنای نداشتن ترس نیست، بلکه به این معنی است که در کنار زدن ترس، الهام‌بخش دیگران باشید در سال ۱۹۹۴ و در جریان تبلیغات برای انتخابات ریاست جمهوری، ماندلا با هواپیمایی بسیار کوچک به سرزمین‌های پر از کشت و کشتار «ناتال» رفت تا برای هواداران خود از قبیله «زولو» حرف بزند. از من خواست که او را در فرودگاه ببینم و من هم موافقت کردم. قرار بود بعد از سخنرانی او کارمان را ادامه بدهیم. وقتی ۲۰ دقیقه به فرود هواپیما مانده بود، یکی از موتورهایش خراب شد. بعضی از افراد داخل هواپیما وحشت کردند. کاری که به آن‌ها آرامش داد این بود که به ماندلا نگاه کنند؛ او چنان آرام داشت روزنامه می‌خواند که انگار صبح است و طبق معمول سوار قطار شده تا به دفتر کارش برود. فرودگاه آماده فرود اضطراری شد و خلبان هواپیما را صحیح و سالم نشاند. وقتی ماندلا و من در پشت ماشین ضد گلوله «ب ام و» او نشستیم تا به پیش هواداران برویم، برگشت و به من گفت: «آقا، آن بالا از ترس داشتم می‌مردم!» ماندلا اغلب در طول فعالیت‌های زیرزمینی‌اش، دادگاه ریوونیا که منجر به زندانی شدن او شد و دورانش در حبس در جزایر روبن ترس داشت. او بعدها به من گفت: «البته که هراسان بودم!» او اشاره می‌کرد که نامعقول بود اگر ترس نداشت. ماندلا یک بار گفت: «نمی‌توانم تظاهر کنم که شجاع هستم و می‌توانم تمام دنیا را شکست دهم»، اما به عنوان یک رهبر سیاسی، نمی‌توانید بگذارید بقیه بفهمند: «باید وجهه‌تان را جور دیگری نشان دهید». این دقیقاً همان کارهایی بود که او یاد گرفت انجام دهد، یعنی وانمود کند و با بی‌باک نشان دادن خود، به دیگران الهام بخشد. این پانتومیمی بود که ماندلا در جزایر روبن آن را تکمیل کرد، جایی که بهانه برای ترسیدن بسیار بود. زندانیانی که همراه ماندلا بودند می‌گویند که تماشای ماندلا که در محوطه زندان، با قامتی افراشته و مغرور قدم می‌زد برای چند روزشان کافی بود. او می‌دانست که مدلی برای دیگران است و همین به او قدرت پیروزی بر ترسش را می‌داد. ● شماره ۲ ▪ از جلو رهبری کن ولی پایگاهت را پشت سرت نگذار ماندلا زیرک هم هست. او در سال ۱۹۸۵ پروستاتش را عمل کرد. وقتی به زندان برگشت، برای اولین بار در طول ۲۱ سال از هم‌سلولی‌ها و دوستانش جدایش کردند. آن‌ها دست به اعتراض زدند ولی آن طور که «احمد کثردا» دوست قدیمی‌اش به یاد می‌آورد، او به آن‌ها گفت: «دوستان یک دقیقه صبر کنید. شاید بتوان آن را به نتیجه خوبی رساند.» نتیجه خوب این شد که ماندلا به تنهایی مذاکره با رژیم آپارتاید را شروع کرد. این کار کاملاً بر خلاف میل «کنگره ملی آفریقا»، ANC بود. او سال‌ها گفته بود که «زندانیان نمی‌توانند مذاکره کنند» و بعد از انجام عملیاتی مسلحانه که قرار بود دولت آپارتاید را به زانو دربیاورد، این بار به این نتیجه رسید که زمان حرف زدن با سرکوب‌گران فرا رسیده است. وقتی مذاکره با دولت را در سال ۱۹۸۵ آغاز کرد خیلی‌ها می‌گفتند که ماندلا دیگر تمام شد. «سیریل رامافوسا»، رهبر قدرتمند و آتشین‌مزاج وقت اتحادیه ملی معدن‌چیان می‌گوید: «فکر کردیم او دارد خیانت می‌کند. می‌خواستم ببینمش و بگویم چه کار داری می‌کنی؟ اما این ابتکاری باورنکردنی بود. او ریسک بسیار بزرگی را به جان خرید.» ماندلا سلسله عملیاتی انجام داد تا به ANC بقبولاند که کار درست را انجام داده است. خوشنامی او در خطر سقوط قرار داشت. کثردا به یاد می‌آورد که او پیش تک تک دوستانش در زندان رفت و توضیح داد که چه دارد می‌کند. آرام و سنجیده، آن‌ها را با خود همراه کرد. رامافوسا که دبیر کل ANC بود و حالا تاجر برجسته‌ای شده، می‌گوید: «پایگاه طرفدارانتان را با خودتان همراه می‌برید. وقتی به اراضی گرفته شده می‌رسید اجازه می‌دهید که بقیه هم به شما برسند. او از آن دسته سران آدامسی نبود که الان بجوندش و بعد بیرونش بیندازند.» برای ماندلا، سرپیچی از مذاکرات اصل نبود و تاکتیک بود. او همیشه در طول زندگی‌اش چنین فاصله‌ای را بین این دو داشته است. البته او اصول خود را داشت و یک اصل تغییرناپذیر او، این بود که آپارتاید برچیده شود و هر فرد حق رأی داشته باشد. او هرگز از این اصل پا پس نکشید، ولی تقریباً هر چیزی که او به این هدف نزدیک می‌کرد از دید او تاکتیک بود. او عمل‌گراترین ایده‌آلیست‌هاست. رامافوسا می‌گوید: «او مردی تاریخی است. خیلی جلوتر از ما فکر می‌کرد. همیشه آیندگان را در ذهن داشت و از خود می‌پرسید نسل‌های بعد چطور به کارهای ما خواهند نگریست؟» زندان به او این توانایی را بخشید که بتواند بلندمدت فکر کند. او مجبور بود این طور باشد و چاره دیگری نداشت. مقیاس فکر او روز و هفته نبود؛ دهه بود. می‌دانست که تاریخ با اوست و نتیجه کارهایش اجتناب ناپذیر است. فقط مساله بر سر این بود که این دستاورد چقدر زود به دست می‌آید و چگونه. او بعضی وقت‌ها می‌گفت: «اوضاع در زمان طولانی بهتر می‌شود.» او همیشه به فکر بلندمدت بود. ● شماره ۳ ▪ از عقب هدایت کن و بگذار دیگران فکر کنند در جلو هستند ماندلا عاشق آن است که خاطرات دوران کودکی‌اش را به یاد بیاورد و از بعدازظهرهای ملالت‌باری حرف بزند که به جمع‌آوری احشام می‌گذراند. او می‌گفت: «می‌دانی، فقط می‌شود از عقب آن‌ها را هدایت کرد.» سپس ابروهایش را بالا می‌انداخت تا مطمئن شود من قیاس او را گرفته‌ام. ماندلا در کودکی به شدت تحت تأثیر «جونگینتابا» قرار داشت. او رییس قبیله‌ای بود که ماندلا را بزرگ کرده بود. وقتی جونگیباتا قرار ملاقات داشت، مردان دورش حلقه می‌زدند، و وقتی همه آن‌ها حرف‌هایشان را تمام می‌کردند این رییس شروع به حرف زدن می‌کرد. کار رییس این نبود که به مردم بگوید چه کار کنند. او تنها جمع‌بندی را انجام می‌داد. ماندلا همیشه می‌گفت: «هرگز خیلی زود وارد بحث نشو.» درمدت زمانی که با ماندلا کار می‌کردم، او اغلب گروه مشاوران خود را به خانه‌اش در هاتون، حومه زیبای شهر ژوهانسبورگ دعوت می‌کرد. او شش، هفت نفر را فرامی‌خواند، مثل رامافوسا، تابو امبکی (که حالا رییس جمهور آفریقای جنوبی شده) و سایرین که دور میز شام او می‌نشستند و یا حتی در حیاط خلوت حلقه می‌زدند. بعضی از هم‌قطارانش بر سرش داد می‌زدند و از او می‌خواستند سریع‌تر حرکت کند و رادیکال‌تر باشد. ماندلا هم فقط گوش می‌داد. سرانجام، وقتی او حرف می‌زد به آرامی و منظم نظرات هر کسی را جمع‌بندی می‌کرد و بعد نظرات خودش را ابراز می‌داشت. او زیرکانه تصمیم را در جهتی پیش می‌برد که می‌خواست، ولی آن را تحمیل نمی‌کرد. یکی از رموز رهبری این است که اجازه بدهید خودتان هم هدایت شوید. او می‌گفت: «این منطقی است که مردم را ترغیب کنید کارهایی انجام دهند و کاری کنید فکر کنند این ایده خودشان بوده است». با آن که ماندلا از صحنه عمومی کنار کشیده است، ولی این پیرمرد ۹۰ ساله هنوز جسورانه و آزادانه حرف می زند، همان طور که اخیراً آشکارا رابرت موگابه را زیر سوال برد. هفته‌نامه آمریکایی تایم، به مناسبت نودمین سال تولد نلسون ماندلا، در شماره چهارشنبه، ۹ جولای خود، در پرونده‌ای ویژه به بررسی ابعاد مختلف زندگی او پرداخت. «ریچارد استنگل» نویسنده آمریکایی که شانزدهمین دبیر اجرایی مجله تایم است، در مقاله مفصلی، که با عنوان «ماندلا؛ ۸ درس او برای رهبر بودن» در این شماره مجله تایم منتشر شد، تلاش کرده‌است تا بر اساس شیوه زندگی ماندلا به این سؤال اساسی پاسخ دهد که «چه‌طور می‌توانیم دنیا را جای بهتری برای زندگی بکنیم»؟ استنگل در نیو یورک متولد شده‌ و تحصیلات عالی را در دانشگاه پرینستون در سال ۱۹۷۷ به پایان رساند وبعد از دوران دانشگاه، پژوهشگر دانشگاه آکسفورد شد. استنگل در نشریه تایم، تبدیل به نویسنده‌ای بزرگ شد. در سال‌های ۱۹۸۸ و ۱۹۹۶ پوشش خبری رقابت‌های انتخابات ریاست جمهوری به عهده او بود. او هم‌چنین در نشریات «نیویورکر»، «نیو ریپابلیک»، «اسپای» و «نیویورک تایمز» هم فعالیت داشته است. استنگل کتاب‌های بسیاری به رشته تحریر درآورده است. از جمله نوشته های او می‌توان به «خورشید ژانویه: یک روز»، «سه زندگی»، «یک شهر کوچک در آفریقای جنوبی» و «شما زیادی مهربانید: تاریخچه چاپلوسی» اشاره کرد. او در دهه ۹۰ نزدیک به دو سال با ماندلا بر سر نوشتن یک کتاب کار کرد. این کتاب «پیاده‌روی طولانی تا آزادی» نام دارد که در واقع زندگی‌نامه پرفروش رهبر آفریقای جنوبی است. او هم‌چنین دستیار تهیه‌کننده فیلم مستند ماندلا بود که در سال ۱۹۹۶ ساخته شد. استنگل بعدتر به رسانه‌های چاپی برگشت و چند مسئولیت در نشریه تایم به عهده گرفت، از جمله دبیری سرویس داخلی و فرهنگی و دبیری اجرایی سایت Time.com.. در سال ۲۰۰۶، او به عنوان دبیر اجرایی به نشریه تایم برگشت. استنگل با «ماری فاف» ازدواج کرده که اصالت آفریقای جنوبی دارد. این زوج دو پسر دارند. مقاله حاضر، حاصل سال‌ها همراهی استنگل با ماندلا است، که بخش دوم آن تقدیم شما می‌شود. داریم به انتخابات ریاست جمهوری آمریکا نزدیک می‌‌شویم و ماندلا درس‌های بسیاری برای هر دو نامزد اصلی این رقابت دارد. همیشه در ذهن نوشتن چیزی را می‌پروراندم که قرار است آن‌ها را به عنوان «قانون مادیبا» بخوانید.(مادیبا نام قبیله‌ای ماندلا است و نزدیکانش به این اسم صدایش می‌کنند). هر تکه این قواعد را از بحث‌های قدیم و جدیدی که با ماندلا داشتم، و از مشاهده رفتار او از نزدیک و دور درآورده‌ام. اکثر آن‌ها عملی است و بسیاری ازشان مستقیماً از تجربه شخصی او نشأت می‌گیرد. همه آن‌ها را جمع‌بندی کرده‌ام تا به بهترین شکل دردسر برسم: دردسری که ما را مجبور می‌کند بپرسیم چطور می‌توانیم دنیا را جای بهتری برای زندگی بکنیم. ● شماره ۴ ▪ دشمنتان را بشناسید و پی ببرید چه ورزشی دوست دارد در اوایل دهه ۶۰ میلادی، ماندلا شروع به یادگیری زبان آفریکانس کرد. این زبان آفریکانرها، دسته سفیدپوستان اهالی آفریقای جنوبی بود که آپارتاید را به وجود آورده بودند. آفریکانرها چند قرن است که در آفریقای جنوبی ساکن هستند. رفقای او در ANC از این بابت او را دست می‌انداختند ولی او می‌خواست دنیا را از دریچه چشمان آفریکانرها ببیند. او می‌دانست که روزی با آن‌ها مبارزه یا مذاکره خواهد کرد، و در هر حالت سرنوشت او با آن‌ها گره خورده است. این کار او از دو جهت استراتژیک بود: اول این که با حرف زدن به زبان رقیبان، او قدرت‌ها و ضعف‌هایشان را در می‌یافت و تاکتیک‌هایش را فرموله می‌کرد. از طرف دیگر خود را مورد توجه آفریکانرها قرار می‌داد. هر کسی، از زندانیان معمولی گرفته تا «پ. و. بوتا» از علاقه ماندلا به صحبت به زبان آفریکانر و دانش او از تاریخ آنان تحت تأثیر قرار گرفته بود. او حتی دانش خود از ورزش راگبی را افزایش داد تا بتواند درباره تیم‌ها و بازیکنان ورزش محبوب آفریکانرها نظر بدهد. ماندلا فهمیده بود که سیاهان و آفریکانرها یک چیز بسیار ریشه‌ای مشترک دارند: آفریکانرها همان قدر عمیقاً خودشان را آفریقایی می‌دانستند که سیاه‌ها. او می‌دانست که آفریکانرها خودشان هم قربانی تبعیض بوده‌اند. دولت انگلیس و مهاجران تازه‌وارد انگلیسی همیشه با تحقیر به آن‌ها نگاه می‌کردند. آفریکانرها همان قدر عقده حقارت داشتند که سیاهان. ماندلا وکیل بود و در زندان، به زندانبان‌ها در مشکلات حقوقی‌شان کمک می‌کرد. آن‌ها خیلی کمتر از او سواد داشتند و برایشان فوق‌العاده بود که یک مرد سیاه می‌تواند به آن‌ها کمک کند و این کار را انجام هم می‌دهد. «آلیستر اسپارکس» تاریخ‌نویس بزرگ آفریقای جنوبی درباره این زندانبان‌ها می‌گوید: «آن‌ها ظالم‌ترین و حیوان‌صفت‌ترین شخصیت‌های رژیم آپارتاید بودند. ماندلا درک کرد که حتی با بدترین و نادان‌ترین‌ها هم می‌شود مذاکره کرد.» ● شماره ۵ ▪ دوستانت را نزدیک نگاه دار و دشمنانت را حتی نزدیک‌تر بسیاری از دوستانی که ماندلا به خانه‌اش در شهر قونو دعوت می‌کرد، آن طور که یک بار محرمانه به من گفت، کسانی بودند که به آن‌ها اعتماد کامل نداشت. آن‌ها را به شام فرامی‌خواند، زنگ می‌زد و با آن‌ها مشورت می‌کرد. از آن‌ها تعریف می‌کرد و به‌شان هدیه می‌داد. ماندلا جذابیتی غیرقابل دفاع داشت. او از این افسون استفاده می‌برد تا روی رقیبانش حتی تأثیر بیشتری بگذارد تا روی دوستانش. ماندلا در جزایر روبن افرادی را در حلقه کارشناسان نزدیک به خود می‌آورد که نه دوستشان داشت و نه به آن‌ها اعتماد می‌کرد. «کریس هانی» یکی از افرادی بود که ماندلا به او خیلی نزدیک شد. او رییس آتشین‌مزاج اعضای شاخه نظامی ANC بود. بعضی‌ها فکر می‌کردند که هانی دارد جاسوسی ماندلا را می‌کند، اما ماندلا با او خیلی راحت بود. رامافوسا می‌گوید: «فقط هانی نبود. کارخانه‌داران بزرگ هم بودند، خانواده‌های دارای معدن، مخالفان. ماندلا در روز تولدشان گوشی را برمی داشت و به آن‌ها زنگ می‌زد. به مراسم خانوادگی تشییع جنازه‌هایشان می‌رفت. او این‌ها را فرصت می‌دید.» وقتی ماندلا از زندان آزاد شد، حتی زندانبان‌هایش را هم در جمع دوستانش آورد و مقاماتی را که او را به زندان انداخته بودند در کابینه اولش جا داد. البته به خوبی می‌دانم که از بعضی از این افراد چقدر بدش می‌آمد. البته بعضی وقت‌ها هم مسئولیت این افراد را از سر خود باز می‌کرد. گاهی هم مثل بعضی‌ها که گیرایی خاصی دارند، خود او هم دوست داشت جذب افراد شود. ماندلا ابتدا با «ف. و. دکلرک» رییس جمهور وقت آفریقای جنوبی باب دوستی را به سرعت باز کرد، و به همین دلیل بود که وقتی بعدتر دکلرک علناً او را مورد حمله لفظی خود قرار داد، ماندلا حس کرد به او خیانت شده است. ماندلا بر این باور بود که در آغوش گرفتن رقیبان، راهی برای کنترل کردن آن‌هاست. آن‌ها وقتی به حال خودشان بودند خطر بیشتری داشتند تا زمانی که در حلقه نفوذ او قرار می‌گرفتند. او صداقت را پاس می‌داشت ولی هرگز بیش از حد درگیر آن نشد. هر چه باشد او می‌گفت: «مردم طبق منافع خودشان رفتار می‌کنند.» به اعتقاد او این بخشی از ذات انسان است و عیب و کاستی نیست. روی دیگر و خشن خوش‌بینی، این است که چنین افرادی بیش از حد به بقیه اعتماد می‌کنند. ماندلا هم از این افراد بود. البته او تشخیص داده بود بهترین راه برای تعامل با آن‌هایی که به‌شان اعتماد ندارد، این است که با گیرایی بالای خود خنثایشان کند. ● شماره شش ▪ ظاهر مهم است – یادتان باشد لبخند بزنید وقتی ماندلا هنوز یک دانشجوی فقیر حقوق در ژوهانسبورگ بود و پیراهنی نخ‌نما و مندرس می‌پوشید، یک بار او را بردند که «والتر سیسولو» را ببیند. سیسولو در یک آژانس املاک کار می‌کرد و رهبر جوان ANC بود. ماندلا در سیسولو سیاهپوست، مردی بسیار خبره و ماهر و موفق را دید که می‌توانست از او الگو بگیرد. سیسولو هم آینده را دید. سیسولو یک بار به من گفت که عمده تلاش‌های او در دهه ۵۰، این بود که ANC را به جنبشی مردمی تبدیل کند. او با لبخند به یاد می‌آورد و می‌گوید که: «تا این که یک روز، یک رهبر مردمی پا به دفتر من گذاشت.» ماندلا بلندبالا بود و خوشتیپ. او مشت‌زنی آماتور بود و رفتارش نشان از تربیت زیر دست رییس قبیله داشت. ماندلا لبخندی داشت که مثل خورشیدی بود که در هوای ابری بیرون می‌آید و می‌درخشد. ما بعضی اوقات ارتباط تاریخی بین فیزیک بدنی و رهبری را فراموش می‌کنیم. «جرج واشنگتن» به هر جا که می‌رفت بلندترین و احتمالا قوی‌ترین فرد حاضر در جمع بود. قدرت و فیزیک بدنی بیشتر به DNAها ربط دارند تا به کتابچه‌های راهنمای رهبری. اما، ماندلا می‌دانست که ظاهر او چطور می‌تواند او را به پیش براند. او به عنوان رهبر شاخه نظامی زیرزمینی ANC اصرار داشت که در لباس‌های نظامی مناسب و خوش‌دوخت و با ریش باشد. او در طول دوران خود، همیشه مواظب این بود که چطور لباسی بپوشد که به سمت آن هنگامش بیاید. «جورج بیزوس» وکیل او به یاد می‌آورد که ماندلا را اولین بار در دهه ۵۰ میلادی و در یک خیاطی هندی دید. خیاط داشت اندازه‌های ماندلا را می‌گرفت تا برایش لباس بدوزد و بیزوس می‌گوید که این اولین باری بود که می‌دید یک سیاهپوست اهل آفریقای جنوبی دارد لباس سفارش می‌دهد. حالا یونیفرم ماندلا را روی پیراهن‌های بسیاری چاپ می‌کنند که زیرش نوشته شده او پدربزرگ خوشحال آفریقای مدرن است. وقتی ماندلا در سال ۱۹۹۴ برای ریاست جمهوری کاندید شد، می‌دانست که نمادها هم به اندازه محتوا ارزش دارند. او هرگز سخن‌ور بزرگی نبوده است و مردم معمولاً چند دقیقه بعد از آغاز سخنرانی‌های او، حواسشان به جای دیگری پرت می‌شد. اما مردم نمادها را به خوبی درک می‌کردند. او وقتی به پشت تریبون می‌رفت، حرکات آیینی «تویی تویی» را انجام می‌داد که نماد مبارزه بود. مهم‌تر از آن، لبخند خیره‌کننده و پرشکوه او بود که نثار تک تک حاضران می‌شد. برای سفیدپوستان، این لبخند نماد آن بود که ماندلا تلخی ندارد و این را تلقین می‌کرد که با آن‌ها هم‌درد است. برای رای‌دهندگان سیاه هم معنی‌اش این می‌شد که «من مبارزی شاد هستم و ما پیروز می‌شویم.» عکس پوستر تبلیغاتی ANC که همه جا زده بودند فقط صورت خندان او بود. رامافوسا می‌گوید: «لبخند خودش پیغام اصلی بود.» وقتی او از زندان آزاد شد، مردم همواره می‌گفتند که چرا او تلخ و تند نشده است؟ البته ماندلا از هزار و یک چیز ناراحت بود ولی می‌دانست که بیش از هر چیز دیگری، او باید احساس کاملاً برعکس را نشان دهد. او همیشه می‌گفت: «گذشته را فراموش کنید». اما می‌دانستم که خودش هرگز فراموش نمی‌کرد. ● شماره هفت ▪ هیچ چیز سیاه و سفید نیست وقتی مصاحبه‌هایم را با ماندلا را تازه شروع کرده بودم، اغلب سؤالاتی به این شکل از او می‌پرسیدم: «کی به این نتیجه رسیدید که نبرد مسلحانه را کنار بگذارید؟ آیا به این دلیل بود که درک کرده بودید قدرت لازم برای براندازی رژیم آپارتاید را ندارید یا چون فکر می‌کردید می‌توانید با کناره‌گیری از خشونت ذهنیت جهانی را با خود همراه سازید؟» او سپس به من نگاهی غریب می‌انداخت و می‌پرسید: «چرا هر دو دلیل نه؟» البته من بعدتر سوالاتم را هوشمندانه‌تر کردم. ولی پیغام او واضح بود: زندگی بر سر «یا این/ یا آن» نیست. تصمیم‌گیری‌ها پیچیده هستند و همیشه عوامل بسیاری دخیلند. مغز شاید دوست داشته باشد توضیحاتی ساده بیابد ولی توضیحات ساده با واقعیت سازگار نیست. هیچ چیزی آن طور که می‌نماید آسان و ساده نیست. ماندلا با تناقضات مشکلی نداشت. به عنوان یک سیاستمدار، او مصلحت‌گرایی بود که دنیا را دارای بی‌نهایت نکات ریز و جزئی ولی مهم می‌دید. به نظر من، بسیاری از این دید او به شرایط زندگی‌اش برمی‌گشت. او به عنوان مردی سیاهپوست زندگی کرده بود که در رژیم آپارتاید به سر برده و هر روز با پرسش‌های اخلاقی بسیار سختی مواجه بوده است: «آیا به رییس سفیدپوستم احترام می‌گذارم تا کاری را به من بدهد که دوست دارم و من را تنبیه نکند؟» «آیا پاسپورتم همراهم است؟» او به عنوان یک سیاستمدار، به طرز نامتعارفی خود را به «معمر قذافی» و «فیدل کاسترو» وفادار می‌دانست. وقتی که آمریکا هنوز ماندلا را تروریست می‌دانست، این دو نفر به ANC کمک کرده بودند. وقتی از او درباره قذافی و کاسترو پرسیدم جواب داد: «آمریکایی‌ها دوست دارند همه چیز را سفید و سیاه ببینند» و من را سرزنش کرد که چرا تفاوت‌های ریز و دقیق و ظریف و مهم را درنمی‌یابم. هر مشکلی دلایل بسیاری دارد. او بی چون و چرا و به روشنی علیه آپارتاید بود، ولی آپارتاید دلایل متعدد و غامضی داشت: دلایل تاریخی، جامعه‌شناختی و روان‌شناختی. حساب و کتاب ماندلا همیشه بر این مبنا بود که «دست آخر می‌خواهم به چه چیزی برسم و عملی‌ترین راه برای رسیدن به آن کدام است؟» ● شماره هشت ▪ دست کشیدن هم نوعی رهبری است در سال ۱۹۹۳، ماندلا از من پرسید که آیا می‌دانم در چه کشورهایی سن رأی دادن کم‌تر از ۱۸ سال است؟ تحقیقاتی انجام دادم و نتایج را به او عرضه کردم: اندونزی، کوبا، نیکاراگوئه، کره شمالی و ایران. او سر تکان داد و عالی‌ترین درجه تعریف و تمجیدش را ابراز کرد که دو کلمه «خیلی خوب، خیلی خوب» بود. دو هفته بعد، ماندلا به تلویزیون آفریقای جنوبی رفت و پیشنهاد داد که سن رأی دادن به ۱۴ سال تقلیل یابد. رامافوسا می‌گوید: «سعی می‌کرد این ایده را به ما بقبولاند ولی او تنها طرفدار آن بود. او باید با این واقعیت روبرو می‌شد که در آفریقای جنوبی کسی طرفدار این انگاره نبود. ماندلا اما با تواضع بسیار، حقیقت را پذیرفت و اخم هم نکرد. این هم درسی از ماندلا بود». این که کی باید دست از ایده، کار یا رابطه نه چندان موفق کشید سخت‌ترین تصمیمی است که یک رهبر می‌تواند بگیرد. در بسیاری جهات، بزرگ‌ترین میراث ماندلا به عنوان رییس جمهور روشی بود که او برای کناره‌گیری انتخاب کرد. وقتی او را در سال ۱۹۹۴ برگزیدند، ماندلا می‌توانست به راحتی تا آخر عمر ریاست جمهوری را به عهده داشته باشد. بسیاری می‌گفتند که در ازای سال‌های بسیار زیادی که او در زندان گذرانده، این کمترین کاری است که آفریقای جنوبی می‌تواند برای او انجام دهد. در تاریخ آفریقا فقط چند نفر بودند که به صورت دموکراتیک انتخاب شدند و با میل و اراده خود از دفتر ریاست جمهوری بیرون آمدند. ماندلا مصمم بود که اولین کسی باشد که این کار را می‌کند، چه در آفریقای جنوبی و چه در کل قاره. رامافوسا می‌گوید: «کار او این بود که مسیر را مشخص سازد، نه این که هدایت کشتی را شخصاً به عهده بگیرد.» او می‌داند که رهبران، با انجام ندادن کارها به اندازه انجام دادن کارها رهبری می‌کنند. در نهایت، کلید اصلی شناخت ماندلا ۲۷ سال زندانی است که او سپری کرد. مردی که در سال ۱۹۶۴ وارد جزیره روبن شد احساساتی، خودسر و آسیب‌پذیر بود. کسی که خارج شد متعادل و منضبط بود. با این حال، او آدم درون‌نگری نبود. اغلب از او می‌پرسیدم که چطور مردی که از زندان بیرون آمد این قدر با مرد جوان پرشوری که به زندان رفت متفاوت است. او از این پرسش بیزار بود. سرانجام، روزی با خشم به من پاسخ داد: «وقتی بیرون آمدم بالغ بودم». شاید هیچ چیزی به اندازه یک انسان بالغ کمیاب، و پرارزش نباشد. تولدت مبارک مادیبا!

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

 پنج شنبه هشتم اسفند 1387

بیش از950سخنرانی رسمی، 56سفر خارجی و بازدید از 32 کشور دنیا،بیش از20 ملاقات عمومی و ویژه، حضوردر 99 کنفرانس خبری داخلی و 44نشست خبری در خارج کشور ، 11مصاحبه تلویزیونی زنده با شبکه های داخلی و ده مصاحبه با واحد مرکزی خبر و 55مصاحبه بارسانه های خارجی و...

در حالیکه دقیقا 44 ماه از انتخاب دکتر احمدی نژاد به ریاست جمهوری می گذرد، حجم سنگین فعالیت های وی، رئیس جمهور ایران را به پرکارترین مقام عالی رتبه در جهان تبدیل کرده است.

به گزارش خبرنگار «آینده»، انجام بیش از 52 سفر استانی و بازدید حدود 500 شهر بزرگ و کوچک در کشور علاوه بر سفرهای مکرر به برخی مناطق نظیر قم، مشهد و عسلویه در مدت کمتر از چهار سال، بخشی از کارنامه سنگین فعالیتهای دکتر احمدی نژاد را تشکیل می دهد.

انجام فعالیت متوسط 16 ساعت در روز، استفاده از ایام تعطیل برای سفرهای کاری و ملاقات با مردم، حضور در مجامع عمومی و انجام بیش از 950 سخنرانی رسمی و سه هزار ملاقات کاری در طی مدت مذکور، از نظر کمی بیش از دو برابر فعالیت یک رئیس جمهور به طور عادی است.

حضور مداوم در جلسات تخصصی نظیر کارگروه تحول اقتصادی، کارگروه حل مشکل مسکن، کارگروه تنظیم بودجه، از دیگر زمینه های مورد نظر دکتر احمدی نژاد بوده که طی سه سال گذشته انجام شده است.

در بعد سیاست خارجی نیز انجام بیش از 56 سفر خارجی و مجموعا بازدید از 32 کشور مختلف دنیا، برگزاری ملاقات های مداوم با سفرای خارجی در تهران از دیگر فعالیتهای رئیس جمهور بوده است.

انجام بیش از 20 ملاقات عمومی و ویژه با دانشجویان، برگزاری 99 کنفرانس خبری داخلی و 44 نشست خبری در خارج کشور و 11 مصاحبه تلویزیونی زنده با شبکه های داخلی، ده مصاحبه اختصاصی با واحد مرکزی خبر و 55 مصاحبه اختصاصی بارسانه های خارجی و یک مصاحبه اختصاصی با روزنامه ایران از جمله ارتباطات رئیس جمهور با دانشجویان و خبرنگاران بوده است.

برگزاری دو جلسه طولانی با اقتصاددانان منتقد دولت و همچنین جلسات تخصصی با فیلمسازان، پژوهشگران و اصحاب رسانه از ابتکارات ارتباطی رئیس جمهور محسوب می شود.

گفته می شود آغاز ساعت کاری رئیس جمهور از 6 صبح با صرف صبحانه کاری با ملاقات کنندگان آغاز و عمدتا تا ساعت 22 شب ادامه دارد.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

خداکسانی رو که ازش میخواهی کنارت باشن بهت نمیده، بلکه اون کسانی رو کنارت قرار میده که بهشون نیاز داری..... 

بهشون  نیاز داری تا کمکت کنن (تا کمک کردن رو یاد بگیری)

باعث رنجش تو بشن (چون تا گچ درد سمباده خوردن روتحمل نکنه، یک مجسمه یه زیبا نمیشه)

 تو رو ترک کنن (تا یاد بگیری روی پای خودت بایستی)

عاشقانه دوستت داشته باشن (تا بدونی که تو هم باید عشق بورزی)، تا از تو انسانی ساخته بشه که خداوند میخواد تو اونطور باشی.

خدای عزیزم،  اون کسی که همین الان مشغول خوندن این متنه، زیباست (چون دلی زیبا داره)،

درجه یکه (چون تو دوستش داری بهش نظر کرده ای)،

قدرتمند و قوی و استواره (چون تو پشت و پناهش هستی).

خدایا، ازت میخوام کمکش کنی زندگیش سرشار از همه بهترین ها باشه.. خواهش میکنم بهش درجات عالی (دنیائی و اخروی) عطا بفرما و کاری کن به آنچه چشم امید دوخته (آنگونه که به خیر و صلاحش هست) برسه.

خدایا، در سخت ترین لحظات یاریگرش باش تا همیشه بتونه همچون نوری در تاریک ترین و سخت ترین لحظات زندگیش بدرخشه و در ناممکن‌ترین موقعیت‌ها عاشقانه مهر بورزه.

خداوندا، همیشه و هر لحظه او را در پناه خودت حفظ بفرما، هروقت بهت احتیاج داشت دستش رو بگیر (حتی اگه خودش یادش رفت بیاد در خونه‌ات و ازت کمک بخواد) و کاری کن این رو با تمام وجود درک کنه که هر آن هنگام که با تو و در کنار تو قدم برمیداره و گنجینه یه توکل به تو رو توی دلش حفظ کرده، همیشه و در همه حال ایمن خواهد بود.

از هم اکنون، زمان داره برات شمرده میشه ! در عرض 9 دقیقه حتما برات یه اتفاق خوشایندی خواهد افتاد یا یک خبر خوشی خواهی شنید ... (نه چون این متن رو خوندی یا خوندن این متن شانس میاره یا ارسالش برای کسی باعث رسیدنه خبر خوش میشه ... ... نه .... ... صرفاً  یک اتفاق خوش برات خواهد افتاد  به این خاطر که الان توی دلت میگی :  خدایا توکل به تو)

اما، حالا  تو این متن رو برای 9 نفر که دوستشون داری بفرست.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،