اگر دست من بود، یکی از قانون‌های شهر این می‌شد که هرکس باید با لهجهٔ جایی که از آن می‌آید حرف بزند. فارسی باشد مال آن‌هایی که فقط فارسی بلدند. این مشکل که آن‌وقت گاهی این‌یکی حرف آن‌یکی حالی‌اش نمی‌شود را هم خودم حل می‌کردم. لابد آشنا داشتم. کلانتر شهر آشنا زیاد دارد.
پاستیل کش آمده بود. درست از وسط حلق خرس کوچولوی لیمویی کش آمده بود و تو فقط هفت‌تا خرس دیگر وقت داشتی خودت را به چیزهای دوست‌داشتنی بچسبانی. گوشی‌ات خاموش بود و سیم تلفن را کشیده بودی و ایمیلت را بسته بودی و داشتی واقعاً خیال می‌کردی این کسی که زنگ می‌زند می‌تواند مأمور شهرداری باشد یا همسایهٔ جدید یا هر موجود دیگری که آمدن و نیامدنش هیچ‌چیز قابل‌ملاحظه‌ای را در تو عوض نمی‌کند. فکر می‌کنم اما پستچی آمده بود.
خیابان‌هایی هستند که یک خرده‌اش را می‌روی ولی هر چقدر که برمی‌گردی، نمی‌رسی سر جای اولت.
به جزیرهٔ بزرگی که توی قلبت دارد قانع نمی‌شود. به سهم خیلی مهمش از خواب‌هایت، آرزوهایت. تفنگش را برمی‌دارد، اسبش را زین می‌کند و به تاخت خودش را می‌رساند وسط شناسنامه‌ات.
هزاروپانصد تومان از دست‌فروش خیابان پشتی خریده بودمش ولی از در اصلی پاساژ بیرون آمده بودم و شاید به همین دلیل بیشتر چیتان‌پیتان‌ها پسندیده بودندش.
مزه‌اش که گیر کند لای دندانت، انگار دوست نداری با مزهٔ دیگری عوضش کنی. حتی اگر مطمئن شده باشی به مرور غمگین‌تر و مریض‌ترت کرده است.
همان‌که چین‌های صورتش زیاد بود و دست‌هایش می‌لرزیدند و وقتی هزار تومان می‌دادی، اندازهٔ سه هزار تومان برایت سبزی می‌کشید و مشمّاهایش نو نبودند و یک‌جور دلبرانه‌ای تشکر می‌کرد که خریدت را از او می‌کنی، کلید محکم‌ترین درِ بهشت را توی زنبیلش دارد. دوروبرش بیشتر بچرخ.