اخبار | تکنولوژی | آموزش | طراحی سایت و سئو

/* /*]]>*/

درپی اعلام خبربازگشایی مرزهای ترکیه وارمنستان ازروزشانزدهم آوریل  2009          (27 فروردین ماه ) سالجاری میلادی ، مقامات دولت باکو ، آنکارا را صرفا" به قطع صادرات گاز تهدید کردند . علیرغم سکوت رسانه های باکو درباره نگرانی عمیق مقامات آذری به خاطر بهبود روابط آنکارا با ایروان ، رسانه های خبری ترکیه از جمله روزنامه های حریت و رفرانس Referans درشماره اخیر گزارش دادند: جمهوری آذربایجان از طریق کانال های دیپلماتیک به دولت ترکیه هشدار جدی داده است که ، در صورت بازگشایی مرز با ارمنستان ، صادرات گاز باکو به آنکارا متوقف خواهد شد . به نوشته روزنامه های چاپ ترکیه ، الهام علی اف رئیس جمهوری آذربایجان علاوه بر دیپلمات ها از طریق شخص خاص دیگری- که رسانه ها از آن بی اطلاعند - این هشدار را به طور صریح به اطلاع مقامات بلند پایه ترکیه رسانده است . درهمین حال، کارشناسان امضای تفاهمنامه همکاری گازی بین جمهوری آذربایجان وروسیه وانجام مذاکرات گازی میان باکو ومسکوطی هفته گذشته راهشداری ازسوی باکو به مقامات آنکارا ارزیابی کرده اند . در این ارتباط ، المار محمدیاراف وزیر امور خارجه جمهوری آذربایجان روز گذشته ( پنجشنبه ) درتفلیس به خبرنگاران گفت : بازگشایی مرزهای ترکیه و ارمنستان منافع ملی جمهوری آذربایجان را تهدید می کند. دراین شرایط ، متیو برایزا رئیس آمریکایی گروه میانجیگر مینسک سازمان امنیت وهمکاری اروپا osce برای حل مناقشه قره باغ - که در حال حاضر در باکو به سر می برد - با استقبال کشورش از بازگشایی مرزهای ارمنستان و ترکیه ، این حادثه را اقدامی مناسب و موثر برای تسریع در روند حل مناقشه قره باغ کوهستانی دانست .

در حالی که ، اطلاعات دقیقی از میزان صادرات گاز جمهوری آذربایجان به ترکیه اعلام نشده و ارقام متفاوتی دراین زمینه بیان می شود ، در یک جمع بندی کلی تهدید باکو علیه آنکارا مشکوک و مبهم ارزیابی می شود . این تهدید بیشتر شبیه تبانی است .

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

Function VBGetSwfVer(i) on error resume next Dim swControl, swVersion swVersion = 0 set swControl = CreateObject("ShockwaveFlash.ShockwaveFlash." + CStr(i)) if (IsObject(swControl)) then swVersion = swControl.GetVariable("$version") end if VBGetSwfVer = swVersion End Function function FlashRequest() {} function Player_DoFSCommand() {}
اسرائیل برای اینکه تصمیم بگیرد به ایران حمله کند یانه تا کی می تواند صبر کند؟حریت، روزنامه ترکیه در چاپ انگلیسی خود زیر عنوان"فرصت عوض شدن برای ایران رو به اتمام است" به نقل از یک گزارش خبرگزاری رویترز از نیویورک می نویسد دیپلمات ها میگویند ایران برغم پیشنهادی که آمریکا برای مذاکره داده است از فرصتی زیاد برخوردار نیست، و تاکید بر بهبود مناسبات نیز احتمال محدودیت های خاص خود را دارد. حریت می نویسد در این میان و همزمان با بالاگرفتن امید به پیروزی یک میانه رو در انتخابات ایران، بسیاری می پرسند اسرائیل چقدر صبر خواهد کرد تا تصمیم بگیرد به تاسیسات اتمی ایران حمله بکند، یا نه.حریت می نویسد به گفته دیپلمات ها اگرتلاش باراک اوباما رئیس جمهوری آمریکا برای بهبود مناسبات با ایران نتواند تهران را متقاعد سازد که از پیگیری برنامه های اتمی اش(غنی سازی اورانیوم) دست بردارد، آمریکا در شورای امنیت سازمان ملل متحد وارد تلاش برای وضع تحریم های تنبیهی جدید علیه ایران خواهد شد. اما فعلا برنامه های مربوط به وضع چهارمین دور تحریم های بین المللی علیه ایران دست کم تا برگزاری انتخابات ریاست جمهوری ایران در ماه ژوئن (خرداد) معلق گذاشته میشود.حریت می نویسد تحلیل گران میگویند پرسش مهم تر از انتخابات ایران این است که اسرائیل برای اینکه ببیند رویکرد آمریکا به ایران ثمر بخش است یا نه، تا تصمیم بگیرد به تاسیسات اتمی ایران حمله کند یا نه، حاضر است تا چه وقت صبر کند.حریت می نویسد مارک فیتزپاتریک، مقام سابق در وزارت امورخارجه آمریکا و کارشناس در امور جلوگیری از اشاعه و گسترش تسلیحات اتمی در انستیتوی بین المللی تحقیقات استراتژیک معتقد است ایران برای تغییر در موضع اتمی اش، پس از برگزاری انتخابات، فرصت زیادی نخواهد داشت. وی میگوید اسرائیل تا ابد منتظر نمی ماند و می افزاید من نمی توانم پیش بینی کنم چندماه طول خواهد کشید، اما تصور هم نمیکنم ایران بیشتر از چند ماه وقت داشته باشد. ایران فعلا این فرصت را دارد و بهتر است از آن استفاده کند.حریت می نویسد بنظر میرسد رهبر جدید اسرائیل نیز همین نظر را دارد. بنجامین نتانیاهو نخست وزیر اسرائیل، و چند دستیار نظامی اش، در این هفته به مجله اتلانتیک گفتند اسرائیل مدتی طولانی صبر نخواهد کرد.این مجله اظهارات یکی از دستیاران وی را در ارتش نقل میکند که گفته است که جدول زمانی اسرائیل بر پایه چند ماه تنظیم شده است نه چند سال.             t    
 

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

/* /*]]>*/

توافق کشورهای گروه 20 لختی پیش از بسته شدن بازارهای مالی اروپا اعلام شد که باعث رشد چشمگیر شاخص های اصلی شد. گوردون براون در اظهارات خود متذکر شد کشورهای عضو گروه 20 متعهد شده اند تا پایان سال آینده در مجموع به میزان پنج هزار میلیارد دلار برای به گردش درآوردن چرخ اقتصاد خود هزینه کنند و این تصمیم را «بزرگترین محرک اقتصادی در تاریخ» خواند. آقای براون اقدام های زیر را نیز به عنوان موارد توافق به دست آمده بر شمرد: کنترل شدیدتری بر نحوه پرداخت پاداش و مواجب مدیران بانک ها اعمال خواهد شد. یک نهاد مالی تازه بین المللی موسوم به «هیات ثبات مالی» ایجاد خواهد شد که با همکاری با صندوق جهانی پول از ادامه همکاری های بین المللی و فرامرزی اطمینان حاصل کند. مقررات دقیق تری بر عملکرد صندوق های سرمایه گذاری تامینی و موسسات برآورد اعتبار اعمال خواهد شد. کشورهای فقیرتر جهان تا 100 میلیارد دلار کمک مالی دریافت خواهند کرد. تقویت آی ام اف اجلاس گروه بیست شاید بیش از هر سازمان به نفع صندوق بین المللی پول تمام شده باشد. براساس تصمیم تازه، منابعی که این سازمان به طور اختصاصی برای کمک به کشورهای بحران زده در اختیار خواهد داشت به 500 میلیارد دلار افزایش خواهد یافت. این رهبران قرار است در ادامه سال جاری بار دیگر دیدار کنند. همچنین بودجه موسوم به «اس دی آر» این سازمان که همه اعضا می توانند از آن استفاده کنند به 250 میلیارد دلار افزایش خواهد یافت. آقای براون گفت که «سازمان همکاری اقتصادی و توسعه» روز پنجشنبه فهرستی از گریزگاه های اقتصادی را منتشر خواهد کرد و آنهایی که مقررات بین المللی را رعایت نمی کنند با اقدامات قانونی مواجه خواهند شد. وی گفت که اعضای گروه 20 با استانداردها و تحریم های سخت علیه آنهایی که در آینده قانونی عمل نکنند موافقت کرده اند. گفته می شود که اوباما نقشی کلیدی در میانجیگری برای حل اختلافات میان فرانسه و چین بر سر گریزگاه های مالیاتی بازی کرده است. گروه 20 قرار است در ادامه سال جاری طی اجلاسی میزان پیشرفت ها در زمینه توافقات حاصله را بررسی کند. اجلاس گروه بیست در شرایطی برگزار شد که آلمان و فرانسه، به ویژه بریتانیا و آمریکا را تهدید کرده بودند که در صورت بی توجهی به لزوم تغییر مقررات مراودات مالی جهانی، اجلاس را ترک خواهند کرد که این موضوع تا پیش از پایان اجلاس رخ نداد. نیکولاسارکوزی رییس جمهوری فرانسه پس از اجلاس گفت توافق به دست آمده «بیش از حد امید و انتظار ما بوده است». آنگلامرکل صدر اعظم آلمان نیز گفت موازینی که مورد توافق قرار گرفت بنیاد بازارهای مالی جهان را شفاف تر می سازد و موافقت به دست آمده را «مصالحه ای تقریبا تاریخی» خواند. خط اعتباری برای فقرا در جریان برگزاری اجلاس، تظاهرکنندگان در اطراف آن تجمع کردند اما تعداد آنها کمتر از روز چهارشنبه در مرکز تجاری لندن بود. چند صد نفر در اطراف «مرکز اکسل» در شرق لندن - محل برگزاری اجلاس - دست به تظاهراتی که «پر سر و صدا اما مسالمت آمیز» توصیف شد زدند که گروه های مختلف از جمله «ائتلاف جنگ را متوقف کنید» را در بر می گرفت. در جریان اجلاس همچنین کشورهای گروه 20 قول ارائه 100 میلیارد دلار کمک برای کشورهای درحال توسعه را دادند که بیش از حد انتظار بود. این پول از طریق وام دهندگان چند ملیتی همچون بانک توسعه آسیا توزیع خواهد شد. این گامی است که می تواند در کوتاه مدت وضع را برای فقیرترین کشورها بهتر کند چرا که امکان دسترسی به 250 میلیارد دلار اعتبار تجاری را به آنها می دهد. این پول امکان آن را فراهم خواهد کرد تا اجناس و موادی که در بنادر آفریقا در حال پوسیدن هستند دوباره به حرکت درآیند. رابرت پستون ادیتور اقتصادی بی بی سی می گوید که مقررات شدیدتر مالی که توسط گروه 20 اتخاذ شد یک گام مهم بود. اما اکونومیست چنین تحلیل می کند: وقتی اجلاس قدرت های جهان در سال 1993 در لندن باگمنامی خود پایان یافت، تفکر حمایت از صنایع داخلی چنان قدرت داشت که بسیاری گفتند بهتر بود که اصلاچنین اجلاسی برگزار نمی شد. در آستانه برپایی اجلاس گروه بیست در لندن در روز پنجشنبه گذشته، دوم آوریل، برای مدتی این طور به نظر رسید که تاریخ تکرار می شود. اما رهبران شرکت کننده در این اجلاس برای تامین پول در شرایطی که پول کمی موجود است، از خود ثبات و هوش نشان دادند. البته در تصمیماتی که آنها اتخاذ کردند نقاط ضعف بسیاری وجود دارد تا بتواند موجب شود اقتصاد جهان بازده بیشتری داشته باشد و امور مالی جهان قانونمندتر شود. اما حداقل می توان گفت بهتر از این بود که اصلاچنین اجلاسی برگزار نمی شد. صندوق بین المللی پول در مرکز ثقل برنامه رهبران این اجلاس قرار داشت. آن ها معتقدند این صندوق می تواند یک تریلیون دلار دیگر بودجه برای اقتصاد جهان تامین کند بدون آن که خطر افزایش بیش از حد بودجه کشورها یا مداخله دولت ها را در بر داشته باشد. این راهکار جادویی توانست گروه بیست را از متعهد شدن برهاند. گوردون براون، نخست وزیر انگلیس توانست بخش اعظم 5 تریلیون دلار از هزینه های دولتی را که دولت های سرتاسر جهان متعهد شده بودند به رهانیدن اقتصاد هایشان از رکود در سال 2009 تا 2010 اختصاص دهند، محقق سازد. در شرایطی که دولت های پرهزینه ای چون آمریکا و انگلیس در برابر محدودیت هایشان قد علم کرده اند، کشورهایی چون آلمان خودسرانه متقاعد شده اند که هرچه انجام داده اند کافی است. این امر موجب شده است که صندوق بین المللی پول به یک ناجی برای تامین آخرین بودجه تبدیل شود، هرچند همه بودجه هایی که موظف به تامین آ ن ها شده است جدید نیستند. پیش از این ژاپن و اتحادیه اروپا موافقت خود را برای تخصیص بودجه ای هر یک معادل 100 میلیارد دلار به صندوق بین المللی پول اعلام کرده بودند. کشورهای ثروتمندی چون آمریکا 500 میلیارد دلار اعتبار اختصاص می دهند. این توافق ها چندین هفته پیش صورت گرفته بود. صندوق بین المللی پول نیز 250 میلیارد دلار از پول خود رابه اعضای خود بر اساس سهمیه شان تخصیص می دهد. اما مشخص نیست که آیا این پول می تواند از سوی کشورهای غنی به سوی کشورهای فقیر هدایت شود یا خیر. اهمیت تخصیص منابع جدید بودجه ای به جهان در حال توسعه نباید کم تلقی شود. تا کنون تلاش رهبران گروه بیست توانسته است از بروز رکود دهه 30 میلادی جلوگیری کند. اما اگر بانک ها، کسب و کارها و خانوارهای جهان غرب همچنان به تقلای خود برای کاهش بدهی هایشان ادامه دهند، افزایش بیکاری و افزایش آلام ممکن است پیش رو باشد.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

با توجه به عضویت 14 کشور در این کریدور و اقدام به بررسی 15 کشور دیگر برای عضویت در این مسیر، این امر بیانگر تقاضای بسیار بالایی برای استفاده از این کریدور است. در صورت فعال شدن این کریدور برای ایران حدود 180 هزار شغل در بخش های مرتبط با امور حمل و نقل بار و مسافر به وجود خواهد آمد. مزیت چشمگیر حمل و نقل ریلی اهمیت حفاظت از منابع فسیلی ودرآمدهای حاصل از آن بر هیچ کس پوشیده نیست. در عین حال اثرات مخرب زیست محیطی، هزینه ها و تجدید ناپذیری منابع فسیلی ازجمله مسائلی هستند که توجه به آنها ضرورت دارد. هم اکنون بخش حمل و نقل ریلی با وجود سهم 16 درصدی از حمل و نقل بار و مسافر در کشور تنها 2 درصد مصرف گازوئیل را به خود اختصاص می دهد. آمار بانک جهانی حاکی از آن است که میزان مصرف سوخت در راه آهن برای حمل هزار تن بار بالغ بر 6/7 لیتر و در حمل و نقل جاده ای شاخص مزبور برابر 33 لیتر است. بر همین اساس برای جابه جایی هر یکهزار تن ــ کیلومتر بار توسط راه آهن 26 لیتر سوخت صرفه جویی می شود که با توجه به حمل متوسط سالانه 10 میلیارد تن ــ کیلومتر بار در بخش ریلی سالانه 260 میلیون لیتر سوخت صرفه جویی می شود که با فروش بشکه ای 40 دلار سالانه می توان 118 واگن با قیمت 500 میلیون دلار به ناوگان حمل و نقل ریلی کشور افزود. حال اگر شبکه ریلی کشور از 8400 کیلومتر فعلی به 16 هزار کیلومتر با فرض احداث سالانه 1000 کیلومتر و به تبع آن افزایش جابه جایی بار و مسافر در کشور از 10 میلیارد تن ــ کیلومتر به 20 تا 25 میلیارد تن ــ کیلومتر در 8 سال آینده برسد سالانه 650 میلیون لیتر در سوخت صرفه جویی می شود. چابهار دروازه طلایی در کریدور شمال ــ جنوب چابهار به عنوان یکی از بنادر مهم در جنوب ایران و در بخش شمالی دریای عمان قرار گرفته است. این بندر به علت موقعیت استراتژیک و دستیابی به آب های آزاد بین المللی جایگاه ویژه ای در مبادلات ایران با دیگر کشورهای منطقه دارد. از سوی دیگر این بندر به علت نزدیکی به کشورهایی نظیر افغانستان، پاکستان و آسیای میانه با اتصال به شبکه ریلی کشور اهمیت ویژه ای در ترانزیت کالابه این کشورها خواهد داشت؛ همچنین این بندر به عنوان تنها بندر اقیانوسی ایران، یکی از نقاط کلیدی در حاشیه خلیج فارس و دریای عمان بوده و در کریدور شمال ــ جنوب نقش مهمی ایفا خواهد کرد. منطقه آزاد چابهاریکی از 5 نقطه جهان است که قابلیت تبدیل شدن به یک مگاپورت را دارد. با توجه به موقعیت این بندر در صادرات و واردات نیازمندی های 11 کشور جهان و کشورهای آسیای جنوبی با 5/1 میلیارد نفر جمعیت، منطقه چابهار را به عنوان نقطه استراتژیک ارزان، مطمئن و سهل الوصول نسبت به دیگر کریدورهای ترانزیتی جهان برای خود انتخاب خواهند کرد. فعالیت بندر چابهار هر ساله بیشتر شده به گونه ای که سال 86 با ظرفیت 5/2 میلیون تن در سال 2 میلیون تن کالاتخلیه و بارگیری شده است و با اجرای طرح و توسعه این ظرفیت به 6 میلیون تن در سال خواهد رسید. همچنین فاصله زیاد آن از تنگه هرمز باعث می شود تا در صورت بروز جنگ، دشمن نتواند مشکلاتی برای واردات کالاهای مورد نیاز کشور به وجود آورد. از این رو توسعه و تجهیز هر چه بیشتر این بندر به امکانات و تجهیزات بارگیری و احداث اسکله های مسافربری و احداث خط ریلی از چابهار به مشهد و متصل شدن به شبکه ریلی کشور برای تسهیل در حمل و نقل کالاو مسافر از جـنـوب بـه شـمال کشور و بعکس با هدف کم کردن هزینه حمل و نقل بر قیمت کالا، کم کردن زمان و سرعت در جابه جایی، کوتاه کردن هر چه بیشتر مسیر ترانزیت، ایمنی و صرفه جویی در سوخت بسیار ضروری و مفید فایده خواهد بود. لزوم احداث خطوط راه آهن چابهار به مشهد با توجه به مزایای بندر چابهار و موقعیت استراتژیک آن اهمیت اجرایی شدن خط آهن چابهار به مشهد که سال هاست مردم استان ها و شهرهای این مسیر انتظار آن را می کشند بیش از پیش نمایان می شود. احداث این خط ضمن برطرف کردن مشکلات اقتصادی اقشار آسیب پذیر با ایجاد هزاران فرصت شغلی پایدار در استان ها و شهرهای محل گذر این خط، وضعیت اقتصادی مردم این مناطق را بهبود خواهد بخشید. اجرای این پروژه مهم می تواند شهرهایی را که در طول مسیر ریلی قرار دارند، آباد کند. با توجه به موقعیت استراتژیکی چابهار و سیستان و بلوچستان که به عنوان دروازه تجارت 5 قاره دنیا مطرح است و 1200 کیلومتر مرز آبی و خاکی با کشورهای مسیر جنوب شرق آسیا و کشورهای حوزه خلیج فارس دارد ، یکی از مناطق بسیار مهم و باارزش برای ترانزیت کالابه کشورهای شمال ایران است. احداث این خط ریلی موجب خواهد شد بخش خصوصی بتواند از موقعیت استراتژیک بندری چابهار که تنها بندر ایرانی ساحل اقیانوس هند است، سرمایه گذاری در طرح های اقتصادی این بندر را در اولویت برنامه های خود قرار دهد. حمل سالانه بیش از 6 میلیون تن کالاهای ترانزیتی از مجموع 20 میلیون تن کالای کریدور شمال ــ جنوب در پایانه بار بندر چابهار به وسیله این خط ریلی موجب خواهد شد تا صدها تاجر از کشورهای تولیدکننده کالاو مصرف کننده آن در کشورهای افغانستان، پاکستان، کشورهای آسیای میانه و غیره برای تسهیل در انجام کارهای تجاری خود از طریق این بندر استراتژیک عمل کنند. ضمن این که ایجاد این خط، تجارت سنتی مرزنشینان و بندرنشینان جنوب و شرق که متاسفانه در حال حاضر رنگ قاچاق به خود گرفته است را سروسامان خواهد بخشید. رقابت ایران و پاکستان پاکستان در حال ساخت و توسعه بندری به نام گوادر است. بندر گوادر پاکستان در مقایسه با کراچی فاصله بیشتری با هند دارد و لذا از موقعیتی استراتژیک برخوردار است. بعلاوه پتانسیل تجاری این بندر بسیار بالاست. این بندر طرحی درازمدت نیست و در آینده نزدیک با ظرفیت کامل خود به راه خواهد افتاد. در حال حاضر فاز اول این بندر در حال اتمام است. 75 درصد هزینه های این فاز را چینی ها تامین کرده اند. فاز دوم این بندر نیز تا سال 2010 به اتمام خواهد رسید. ایران تنها در صورتی برنده این رقابت خواهد بود که زیرساخت ها و امکانات و تجهیزات لازم برای توسعه بندر چابهار را به وجود آورد. در غیر این صورت پاکستان گوی رقابت را از ایران خواهد ربود. منافع بالقوه حاصل از ترانزیت در ایران ایران، با بهره گیری از مزیت ترانزیت ، می تواند منافع بسیاری را کسب کند و جایگاه اقتصادی خود را در سطوح منطقه ای و جهانی ارتقا بخشد. این مهم، مستلزم 3 عنصر مهم است: درک واقعیات، بهره گیری از فرصت ها و کسب آمادگی های لازم برای رقابت با رقبای منطقه ای و بین المللی. طرح کریدور شمال ــ جنوب یک فرصت استثنایی و بی نظیر اقتصادی و تجاری برای ایران در جهت تقویت و حمل کالای ترانزیتی در اسرع زمان با هزینه کمتر و ایمنی بیشتر به شمار می رود. به منظور شناسایی پتانسیل درآمد ترانزیت از مسیر ایران، بررسی زیر که براساس گزارش صندوق بین المللی پول در سال 2006 ارائه شده، گویای بسیاری از واقعیت هاست: حجم تجارت جهانی (میانگین صادرات و واردات ــ FOB) در سال 2005 بالغ بر 10368 میلیارد دلار بوده است. سهم تجارت در آسیا در همین سال بالغ بر 2706 میلیارد دلار بوده است. چنانچه 10 درصد از ارزش تجارت را طبق نرم جهانی، متعلق به بخش حمل و نقل بدانیم، سهم آسیا رقمی بالغ بر 270 میلیارد دلار خواهد بود. اگر از سهم 44 درصدی تجارت کشورهای شمال اروپا، روسیه، آسیای میانه، حوزه اقیانوس هند و جنوب شرقی آسیا که بالغ بر 1100 میلیارد دلار است صرف نظر کنیم و سهم ترانزیت و حمل و نقل کالارا در مسیر کریدور شمال - جنوب، که یکی از 10 کریدور مهم دنیاست تنها 10 درصد تعیین کنیم، به ارزشی معادل 27 میلیارد دلار در بخش حمل و نقل بین المللی خواهیم رسید. چنانچه ارزش ترانزیت عبوری از ایران را در این کریدور با وجود نقش اصلی و جایگاه بنادر، تنها معادل 30 درصد در نظر بگیریم، به ارزش ترانزیت 1/8 میلیارد دلاری خواهیم رسید که رقم بسیار قابل توجهی است. مزیت های کریدور شمال ــ جنوب 1 ــ افزایش سرعت، تجارت و ترانزیت. 2 ــ کاهش چشمگیر اقتصاد وابسته کشور به درآمدهای نفتی. 3 ــ درآمد بالغ بر یک میلیارد دلار در سال برای کشورهایی که در مسیر این رهگذر هستند. 4 ــ افزایش حجم مبادلات کالامیان هند و پاکستان و کشورهای اسکاندیناوی با کشورهای روسیه و آسیای مرکزی. 5 ــ بهبود وضع معیشتی مردم شرق کشور ازجمله استان سیستان و بلوچستان و شهر چابهار از طریق ترانزیت کالابه کشورهای همسایه. 6 ــ همکاری مناسب بنادر ایرانی با بنادر روسیه و قزاقستان که بستر مناسبی را برای همکاری بیشتر این کشور فراهم می کند و به طور کلی کاهش تنش میان کشورهای حاشیه خزر. 7 ــ کاهش وابستگی تجارت و ترانزیت کشورهای جنوبی آسیا به کانال سوئز. 8 ــ ایجاد قطب های خارجی جدید تولیدی، اقتصادی و تجاری در منطقه. راهکارها 1 ــ انجام سرمایه گذاری های گسترده در بخش های مختلف حمل و نقل بویژه بخش دریایی، ایجاد تسهیلات و زیرساخت های حمل و نقل و مرتفع شدن موانع و رونق ترانزیت مسیر کریدور. 2 ــ ایفای نقش فعال در برقراری ارتباط تجاری و اقتصادی بین کشورهای عضو اکو در چارچوب همکاری ها و موافقتنامه های مختلف تجاری، در زمینه ترانزیت کالاهای صادراتی و وارداتی کشورهای عضو. 3 ــ حمایت های دولتی و ارزانی خدمات و کوتاهی مسیر، ارائه تسهیلات لازم به منظور تسریع در ترانزیت کالااز طریق کشور 4 ــ مکلف کردن کلیه سازمان های دولتی در رفع موانع و تسهیل امر ترانزیت کالااز کشور. 5 ــ تجهیز و توسعه بنادر به تجهیزات تخلیه و بارگیری، توسعه ظرفیت های جدید در زیرساخت ها و ناوگان ریلی و جاده ای. 6 ــ توسعه و تجهیز هر چه بیشتر بندر چابهار به امکانات و تجهیزات بار گیری و احداث اسکله های مسافری و احداث خط ریلی چابهار به مشهد. 7 ــ فراهم کردن امکانات و تسهیلات گسترده در بخش های مختلف حمل و نقل بخصوص دریایی و ریلی.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

تدابیر پلیس نیویورک برای جنگ احتمالی ایران...
عصر ایران
پلیس نیویورک گمان می کند چنانچه اسرائیل دست به حمله علیه تاسیسات اتمی ایران بزند آنگاه گروه های اسلامی، اعضای جامعه یهودیان این شهر را تهدید خواهند کرد.
مقامات پلیس نیویورک درصدد تشدید تدابیر امنیتی در اماکن متعلق به یهودیان برای مقابله با پیامدهای ناشی از حمله احتمالی اسرائیل به ایران هستند.خبرگزاری آسوشیتدپرس گزارش داد: "دپارتمان پلیس نیویورک (NYPD) طرح هایی برای افزایش تدابیر امنیتی در تاسیسات متعلق به یهودیان از جمله کنیسه های نیویورک تدوین کرده تا از این طریق با اقدامات تلافی جویانه ناشی از ماجراجویی احتمالی اسرائیل برضد ایران مقابله کند."براساس این گزارش پلیس نیویورک گمان می کند چنانچه اسرائیل دست به حمله علیه تاسیسات اتمی ایران بزند آنگاه گروه های اسلامی، اعضای جامعه یهودیان این شهر را تهدید خواهند کرد.از این رو طرحی شامل استقرار افسران اضافی کاملاً مجهز در کنیسه ها، مراکز جامعه یهودی و دفاتر دیپلماتیک اسرائیل در شهر نیویورک آماده شده است.بزرگترین سازمان پلیس نیویورک برای اولین بار طی هفته جاری فاش کرد که پیش از این در سال 2008 نیز به دنبال ترور عماد مغنیه، یک فرمانده ارشد حزب الله، اقدامات احتیاطی مشابهی را در نیویورک به کار گرفته بود.«میک سیلبر» یک کارشناس ارشد اطلاعاتی پلیس نیویورک گفت: "در صورتی که یک اقدام تلافی جویانه در نیویورک در شرف اقدام باشد ما یک طرح عملیاتی داریم که ظرف چند ساعت عاملان را شناسایی می کند."ریموند کلی یک مامور پلیس گفت: "با گذشت بیش از هفت سال از حملات 11 سپتامبر متوجه شده ایم که مقابله با تروریسم در حال حاضر بخشی دائمی از ماموریت ماست."برپایه این گزارش فرماندهان نظامی آمریکا و اسرائیل در طول هفته های اخیر هشدار داده اند که ایران در آستانه رسیدن به ظرفیت تولید سلاح هسته ای است.به علاوه مدت هاست که مقامات اسرائیلی، ایران مجهز به سلاح اتمی را جدی ترین تهدید علیه امنیت خود تلقی می کنند.سیلبر در خصوص تشدید تنش بین ایران و اسرائیل گفت: "این تنش، پلیس نیویورک را وادار کرده تا برای مقابله با هر گونه اقدام متقابل که ممکن است به ویژه در نیویورک رخ دهد به حال آماده باش دربیاید."پیشتر در سال 1992 پس از آنکه اسرائیل یک رهبر حزب الله لبنان را ترور کرد سفارت آن در آرژانتین هدف قرار گرفت و در سال 1994 نیز مرکز یهودیان آمیا در شهر بوینس آیرس آرژانتین منفجر شد که ایران و حزب الله همچنان متهمان اصلی این حادثه از نگاه صهیونیست ها هستند ولی تاکنون مستندی در این باره ارائه نشده است.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

فایننشال تایمز
خبرگزاری فارس، خبرگزاری «ریا نووستی» روسیه
روزنامه بریتانیایی "فایننشال‌تایمز" در گزارشی به نقل از کارشناسان آمریکایی نوشت که واشنگتن در حال بررسی پذیرش موضع ادامه غنی‌سازی اورانیوم ایران است و احتمالا در این زمینه در برابر اهداف هسته‌ای تهران تسلیم می‌شود.
این روزنامه نوشت: "مقامات آمریکایی در حال بررسی پذیرش تمایل ایران برای ادامه غنی‌سازی اورانیوم هستند. دیپلمات‌ها به عنوان بخشی از بازبینی سیاست‌ها که "باراک اوباما" ماموریت آن را صادر کرده است، در حال بحث و بررسی پذیرش اصرار ایران برای اجرای روند غنی‌سازی اورانیوم هستند". "مارک فیتزپت" کارشناس سابق وزارت خارجه آمریکا که در حال حاضر در "موسسه بین‌المللی مطالعات استراتژیک" مشغول به فعالیت می باشد، گفت: "بن‌بست اساسی بین تقاضای غرب برای نبود غنی‌سازی و تقاضای ایران برای ادامه غنی‌سازی وجود دارد. سازش آشکاری بین دو موضع دیده نمی‌شود". "تریتا پارسی" رئیس شورای ایرانی-آمریکایی نیز معتقد است: "ملاحظه قابل رشدی (در واشنگتن) وجود دارد، مبنی بر اینکه راه‌حل غنی‌سازی صفر درصد هر چند که هنوز گزینه مطلوب است، اما امکانپذیر نیست". وی افزود: "آمریکا هنوز گزینه صفر (غنی‌سازی صفر درصد) را به عنوان موضع ابتدایی خود در پیش گرفته، اما این نکته را نیز ملاحظه می‌کند که در پایان توافقات احتمالی به این نقطه نخواهد رسید".در بخشی از این گزارش به قطعنامه سازمان ملل برای کندتر کردن پیشرفت برنامه هسته‌ای ایران اشاره و تاکید شده است که با این وجود ایران همچنان به برنامه هسته‌ای خود ادامه می‌دهد. پارسی افزود: "در محافل سیاسی ایران، موضوع غنی‌سازی به عنوان یک حق به موضوعی غیرقابل مذاکره تبدیل شده است"."رابرت وود" سخنگوی وزارت خارجه آمریکا ماه گذشته در پاسخ به این سوال که آیا دولت آمریکا گزینه موافقت با قابلیت غنی‌سازی محدود ایران را بررسی می‌کند یا نه، گفت: "نمی‌دانم ... اجازه دهید تا بازبینی تکمیل شود و آنگاه ما سیاست‌هایمان را اعلام می‌کنیم". در ادامه آمده است: "برخی از تحلیلگران معتقدند که اولویت باید این باشد که دسترسی بیشتری به بازرسان سازمان ملل برای کسب اطلاعات بیشتر درباره برنامه غنی‌سازی ایران در نطنز داده شود و شکاف‌های موجود در اطلاعات درباره برنامه هسته‌ای ایران پر شوند".
در خاتمه گفته می شود: "موضع آمریکا مبنی بر اینکه ایران به سمت قابلیت توسعه تسلیحات هسته‌ای، نه لزوما به سمت تولید خود تسلیحات، به پیش می‌رود، با اصرار بوش که ایران به دنبال تسلیحات هسته‌ای می باشد، متفاوت است".

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

گیسو جهانگیری: نقش مردم افغانستان در تصمیم‌گیری و نظارت و کنترل و ابراز عقیده، تقریبا صفراست. از مردم نه تنها پرسشی نمی‌شود، بلکه مکانیسم‌هایی نیز وجود ندارند که مردم بتوانند مثلا از طریق نشریه، تریبون‌های مختلف و رسانه‌ها، حرفی بزنند و ابراز وجود کنند. اوضاع افغانستان با گذشت هفت سال از قرارداد بن، آنچنان تغییری نکرده است. کوشش زیادی برای نهاد سازی، دولت و ملت سازی و نوع اشتراک اجتماعی مردم  صورت نگرفته و می‌توان به جرات گفت که ما با شکست پروژه‌های بین‌المللی در افغانستان روبرو هستیم.

در عین حال به نظر می‌رسد که روند نادیده گرفتن زنان، پایمال کردن حقوق‌شان و رفتارهایی از نوع طالبان با آنها کماکان در حال بازتولید است و بحث حقوق زنان،  به عنوان بحث غیرعمده پس زده می‌شود.

توجه داشته باشید که در زمان طالبان، توجه افکار عمومی روی شرایط زندگی و قوانین  معطوف به سرکوب زنان بود.  برای همین حرکت‌های سبملیکی، مانند حضور زنان در مجلس یا ایجاد وزارت‌خانه زنان انجام شد اما هیچ کار جدی برای مرزبندی یا انگشت‌نما کردن رژیم طالبان در این کشور صورت نگرفت. یک حافظه ‌جمعی در این مورد که چرا چنین تجربه تلخی به مردم افغانستان تحمیل شد، شکل نگرفت. روند صلح از طریق عدالت انتقالی پیش نرفت و به‌طور کلی، جامعه افغانستان با قوانین طالبان مرزبندی نکرد.

دیگر این که ما جنبش زنان در افغانستان نداریم تا بتواند صدای زنان را رسا و آگاهانه به دیگران و  تصمیم‌ گیرندگان برساند. شرایط زنان در کل کشور، به جز کابل و یکی دو شهر بزرگ تغییر زیادی نکرده و این به صد سال عقب ماندگی و خوانش‌های مختلف از رسوم و مذهب بر می‌گردد. همین نمونه جدید قانون برای زنان شیعه را نگاه کنید.

بله، سوال هم اینجاست که چرا  کشورهای حاضر در افغانستان،  در مورد قانون جدید یا شلاق زدن زنی در دره سوات واکنش نشان می‌دهند اما اهمیتی برای برای بسترسازی و آماده کردن جامعه افغانستان برای تغییرات مدنی قائل نیستند؟

این ناشی از سیاست‌های تبلیغاتی نهادهای بین‌المللی است که مجبورند به افکار عمومی کشورهای خود جواب دهند. مسلما مردم آلمان و فرانسه و آمریکا از رهبران سیاسی خود می پرسند، شما شعار تامین امنیت و دمکراسی افغانستان را دادید و در این هفت سال چه کرده‌اید؟ برای همین، این دولت‌ها در قبال این اتفاق‌ها، سروصداهای کوچکی‌می‌کنند تا مردم خود را ساکت نگاه دارند. این‌ها را نباید زیاد جدی گرفت. مهم این است که در داخل افغانستان نسبت به این وقایع، عکس‌العمل درخور نشان داده شود. در معاملات امروزی و در چراع سبزهایی که دارند نشان می‌دهند، از برخی به عنوان طالبان خوب نام می‌برند. مردم افغانستان باید آگاه باشند و بپرسند که طالبان خوب چه کسانی هستند.

شما دلایل سکوت یا  عدم آگاهی مردم افغانستان را در چه می‌بینید؟  چرا مثلا زن‌ها خودشان را کنار کشیده‌اند و قانون اخیر بدون سر وصدا و مقاومت تصویب می‌شود؟

افغانستان از معدود کشورهای جهان است که جمعیت زنان آن با ۴۸ درصد در اقلیت است. مرگ و میر زنان در زمان زایمان خیلی بالاست. میزان بیسوادی بسیار بالاست. متاسفانه در ۷ سال گذشته نیز مراکز آموزشی گسترش نداشته‌اند و دانشگاه‌ها هم کاری نکرده‌اند. ادغام مذهب و سنت در این جامعه نیز مزید بر علت است. برخی خوانش‌ها که به نام مذهب انجام می‌شوند، در حقیقت سنت‌های چند صد ساله‌اند. در جنوب افغانستان وقتی بین دو قوم اختلاف پیش میاید، برای آرام کردن تنش، به هم زن می دهند. علت تداوم این رسم‌ها، جنگ و بی‌سوادی و کمبود فرهنگ و ناآرامی‌های گذشته‌اند.

شما که از نزدیک با زنان افغانی ارتباط دارید ، فریاد آنها را چگونه می‌شنوید؟ چه خواست‌هایی دارند؟ چقدر  به حقوق خود واقف هستند؟

بییند با این قانون جدید، بحث محدودیت بیرون رفتن زنان مطرح شده است. زن شیعه بدون اجازه همسر نمی‌تواند از خانه بیرون برود. تصور کنید یک نماینده بخواهد سر کار برود  و شوهرش به او بگوید نرو. دسترسی به آموزش، حق انتخاب لباس، حق اشتغال و از این قبیل حق زن افغانی به تنهایی نیست و مرد باید او را همراهی کند. این جامعه شدیدا مردسالار است. وقتی طالبان با یک برنامه ده ماده‌ای آمد که خندیدن ممنوع، کوچه رفتن ممنوع، مدرسه رفتن ممنوع، جامعه عکس‌العمل نشان نداد. علت این بود که طالبان به گونه‌ای، برخی رسوم ناشایست را فرموله کرد. آیا همه زنان افغانستان فریاد دارند؟ حتما همین‌طور است. زنان می‌دانند که زندانی شرایط فرهنگی و اجتماعی هستند اما شاید ندانند که چگونه باید از این بحران بیرون بیایند. لازمه این تغییر این است که زنان و مردان خوشفکر دست به دست هم بدهند و جلودار شوند.

شما صحبت زنان و مردان خوشفکر را می‌کنید، در حالی‌که روند مهاجرت در افغانستان رو به رشد است و مهاجران پیشین هم برنگشته‌اند. چگونه می‌توان امیدوار بود که نیروهای پیشرو دور هم جمع شده و همت کنند؟

هیچ تغییر و آزادی از بیرون جامعه به کسی داده نمی‌شود. البته مداخله‌های زیادی که در افغانستان می‌شود، کار مردم را سخت‌تر می‌کند.  باید همت جمعی چند ده ساله برای مبارزه با بی‌سوادی بشود. سطح سواد کنونی باید ارتقاء یابد. الان کودکان افغانستان روزی دو سه ساعت مدرسه می‌روند و این کافی نیست. از میان این سیستم آموزشی، نخبه بیرون نمیآید. در این هفت سال، بسیج برای سواد آموزی و فرهنگ سازی از مسائل حاشیه‌ای بوده و مسائل نظامی و سیاسی، تقدم داشته‌اند.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

رادیو فرانسه
به قلم : آرش ادیب زاده
طی هفته گذشته در "واشنگتون" چند مقام بلند پایه آمریکایی و ژاپنی ، کشوری که با ایران روابط نزدیکی دارد ، در ارتباط با دوره جدید مناسبات دولت آمریکا با جمهوری اسلامی ایران مذاکراتی را برگزار کردند.
به گفته یکی از مسئولین سفارت ژاپن در تهران ، "آکیرو شیراتو " سفیر ژاپن در ایران و "توشیرو سوزوکی" معاون بخش خاور میانه و آفریقای وزارت امور خارجه ژاپن ، برای انجام مذاکراتی چند روزه در "واشنگتون" حضور داشتند.
در این میان ، خبرگزاری فرانسه به نقل از یکی از مسئولین کاخ سفید متذکر شد که مقامات بلند پایه ژاپنی با اعضای شورای ملی امنیت ایالات متحده آمریکا نیز دیدار و مذاکره کرده اند.
در همین چهارچوب ، "تاتسوئو آریما" فرستاده ویژه ژاپن در خاور میانه از امروز سفری چهار روزه را به ایالات متحده آمریکا آغاز کرده است و قرار است در "واشنگتون" با همتای آمریکایی خود "جورج میتچل" دیدار و مذاکره کند.
وزارت امور خارجه ژاپن در این زمینه با انتشار بیانیه ای اعلام کرد که "تاتسوئو آریما" در این سفر قرار است در باره وقایع اخیر و اوضاع خاور میانه و خصوصأ در مورد نوع سیاستی که باید جامعه جهانی در آینده در باره خاور میانه اتخاذ کند ، با همتای خود گفتگو کند.
ژاپن کشوری است که پس از انقلاب 1979 ، همواره با ایران روابط تجاری و سیاسی نزدیکی داسته است ، گرچه در سال 2006 به دنبال نگرانی های جامعه جهانی در ارتباط با برنامه هسته ای ایران ، دولت ژاپن از ادامه همکاری با جمهوری اسلامی در پروژه بزرگترین مرکز استخراج نفت در ایران خودداری کرد.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

/* /*]]>*/

از هم پاشاندن شبکه های تروریستی در افغانستان و به ویژه در پاکستان و محدود ساختن توانایی های آنها برای برنامه ریزی و اجرای حملات تروریستی در سطح جهانی.

تقویت و توسعه یک حکومت توانمند، حسابده و موثر برای افغانستان جهت خدمت رسانی به مردم این کشور که توانایی تامین امنیت داخلی خود را با حمایت های اندک جامعه جهانی داشته باشند.

 توسعه، افزایش و خودکافیی نیروهای امنیتی افغانستان که قادر به مبارزه با شورشیان و تروریستان شوند و بعداً تقلیل تلاش های ایالات متحده امریکا در این زمینه.

 حمایت ازتلاش ها برای تقویت و حمایت از حکومت ملکی پاکستان و حکومت مبتنی بر قانون اساسی در این کشور به شمول سرعت بخشیدن به تامین فرصت های اقتصادی برای مردم پاکستان

 شامل ساختن فعال جامعه جهانی برای توجه و حمایت از این اهداف در افغانستان و پاکستان با مدیریت مهم سازمان ملل متحد. مسیر جدید پیش رواین ها اهداف عمده‌ی ما اند. این ها به شیوه های جدید فکر کردن نیازمند اند، یک استراتیژی فراگیر دیپلوماتیک که بتواند تلاش های ما را به واسطه‌ی مشارکت عمومی در داخل و منطقه حمایت کند و نیز رسیدن به این فهم که ما تمام امکانات بین المللی، توانایی های دیپلوماتیک، اطلاعاتی، نظامی و اقتصادی خود را در آن بکار می بریم. این ها به تغییر اساسی در سطوح مدیریتی، منابع و توجه به کمک های خارجی ما نیز وابسته اند. تلاش های دیپلوماتیک ما باید بر مبنای ایجاد یک توافق عمومی استوار شود، که اهداف عمده‌ی ما را حمایت کند. به خاطر دسترسی به این اهداف، ما یک میکانیزم دیپلوماتیک را به شمول یک «گروه ارتباط» و یک گروه اقتصادی و امنیتی منطقه‌ای ایجاد خواهیم کرد. تلاش های سه جانبه امریکا- پاکستان- افغانستان که از 24-26 فبروری سال 2009 آغاز شده است، ادامه خواهد یافت و جلسه‌ی بعدی قرار است در ماه می در واشنگتن برگزار گردد. ایالات متحده امریکا باید بر «کاهش اطمینان» که در افغانستان و پاکستان با آن رو به رو است، غلبه کند، زیرا آنجا بسیاری ها فکری می‌کنند که ما شریک دراز مدت و قابل اطمینان نیستیم. ما باید به مردم افغانستان تعهدات خود را برای ایجاد یک دولت قوی و قانونمند از طریق پیشرفت اقتصادی به اثبات برسانیم. ما باید مردم پاکستان را برای ایجاد یک اقتصاد با ثبات، دموکراسی قوی و یک جامعه مدنی فعال، حمایت و کمک کنیم. یک استراتیژی ارتباطی موثر و مبتکرانه باید ایجاد گردد. این استراتیژی جدید هیچ گونه شانس موفقیت نخواهد داشت، مگر با هماهنگی بیشتر ملکی- نظامی در میان سازمان های ایالات متحده امریکا، بالابردن منابع بیشتر ملکی و راه های جدیدی که ما چگونه این منابع را در کجا و چگونه به مصرف می‌رسانیم. برای مدت مدیدی، ایالات متحده امریکا و دیگر نهادهای کمک رسان بین المللی در پاکستان و افغانستان از فقدان سازمان یافتگی رنج می بردند. بخش اعظم کمک های توسعه‌ای صرف مشاوران و مدیران بین المللی این نهادها شده است و به صورت واقعی هیچ گونه تاثیری بر میزان موثریت کمک های ما نداشته است. ما باید مطمین شویم که کمک های ما برای افغانستان و پاکستان، اهداف ما را تقویت و کمک می‌کند. این کمک ها باید برای تقویت ظرفیت های حکومت به ترتیبی به مصرف برسد که بدون دستیابی به نتایج، دسترسی به آن محدود باشد. کمک های اضافی به افغانستان با یک میکانیزم محکم و مطمین از شیوه‌ی حسابدهی حکومت آن کشور صورت خواهد گرفت. در کشوری با هفتاد درصد نفوس روستایی که طالبان در آنجا از میان جوانان بیکار سربازگیری می‌کنند، تطبیق استراتیژی ملکی ما ضروری است؛ ایجاد اشتغال در سکتور زراعتی باعث می‌گردد تا یک قدم حیاتی در جهت کاهش قدرت القاعده و متحدان اش برداشته شود. افزایش کمک ها به پاکستان مشروط به همکاری آن کشور در جهت نابودی پناهگاه های القاعده و دیگر گروه های تروریستی خواهد بود و نیز بستگی به تعهدات آن کشور در جهت ایجاد اصلاحات اقتصادی و بالا بردن سطح زندگی مردم عادی اش در ایالت سرحد، مناطق قبایلی و ایالت بلوچستان، خواهد داشت. خلاصه‌ای از پیشنهاد ها برای افغانستان و پاکستان:قدم های آتی باید به ترتیب برداشته شوند: نابودی پناهگاه های القاعده، موثر سازی و گسترش کنترول حکومت دموکراتیک پاکستان و خودکفاسازی افغانستان این کشور را قادر به مبارزه با شورشیان ساخته و تعهدات ما را در توسعه اقتصادی و سیاسی این کشور پایدارتر می سازد.

 اجرای مبتکرانه و هماهنگی ملکی – نظامی استراتیژی مبارزه علیه شورش ها در افغانستاننیروهای نظامی ما در افغانستان، به شمول نیروهای تازه نفسی که رئیس جمهور دستور افزایش آنها را صادر کرده است، باید دو اولویت اساسی را دنبال کنند: 1 (تامین امنیت جنوب و شرق افغانستان برای جلوگیری از بازگشت القاعده و متحدان شان و تامین زمینه‌ای مناسب جهت گسترش کنترول حکومت افغانستان و ایجاد نهاد های موثر حکومتی؛ و2) فراهم سازی آموزش برای افزایش شمار نیروهای امنیتی افغان، برای به عهده گرفتن رهبری موثر مبارزه علیه شورشگری و زمینه سازی برای کاهش نقش شرکای ما در اجرای عملیات نظامی. استراتیژی مبارزه علیه شورشگری ما باید زمینه سازی امنیت مردم و مبتنی بر تقویت اداره های محلی حکومت و توسعه اقتصادی این کشور باشد. ما نیازهای امنیتی را تامین می کنیم و فرصت و زمان کافی را برای تقویت ثبات و فعالیت های بازسازی فراهم می نماییم. برای جلوگیری از حملات آینده بر ایالات متحده امریکا و متحدان مان- به شمول توده های مردم محل- توسعه یک استراتیژی ارتباطی بر علیه کمپاین اطلاعات تروریستان، یک نیاز ضروری است. این در عراق به خوبی به اثبات رسید (جایی که ارتش ایالات متحده امریکا تلاش موثری را در این زمینه به اجرا گذاشت) و در افغانستان نیز به خاطر ترمیم و بازسازی چهره امریکا و متحدان ما نیز از اولویت های اساسی است. برنامه‌ی استراتیژی ارتباطی ما شامل مطبوعات، تیلکام و رادیو خواهد بود تا چگونه بهترین گزینه ها را برای تبلیغات جهت مبارزه علیه کمپاین ترور دشمن، راه اندازی کنیم

 تامین منابع و تقدم کمک های ملکی در افغانستاندر کنار تقویت ظرفیت های ملکی، ما ارتباط و حکومت افغانستان را تقویت خواهیم کرد. افزایش دراماتیک متخصصان ملکی افغان برای تسهیل توسعه و انکشاف در ساختار ها و نهاد های افغانستان مشخصاً در سطوح ولایتی و محلی، تقویت زیر ساخت ها و ایجاد اقتصاد جایگزین در تمام سطوح اجتماعی افغانستان به ویژه زراعت، ضرورت عمده است. ایالات متحده امریکا نقش مهمی در فراهم سازی این متخصصان دارد، اما متحدان ما نیز در پاسخ دهی موثر به نیازهای افغانستان مسؤول اند، شرکای ما به شمول ملل متحد، نهادهای بین المللی و نهادهای غیر حکومتی باید نقش و حضور خود را در افغانستان افزایش ببخشند

 افزایش نیروهای امنیتی افغانستان: اردو و پولیس این کشوربرای اطمینان از موفقیت ماموریت نظامی امریکا در شرق و جنوب افغانستان، نیروهای امنیتی این کشور از لحاظ تعداد و ظرفیت باید تقویت و افزایش بیابند. در آغاز این کار نیازمند آن است که شمار سربازان اردوی ملی را به 134000 و پولیس را به 82000 تن در ظرف دو سال آینده با توسعه منابع بیشتر، افزایش بدهیم. جامعه جهانی باید مسؤولیت تامین منابع را برای تقویت نیروهای امنیتی افغانستان به عهده بگیرد. ما هم چنان دیگر گروه های امنیتی افغانستان را هم مانند نیروهای تامین کننده امنیت مردم، باید حمایت نماییم. حقوق و امتیازهایی که به نیروهای امنیتی افغان پرداخته می شود، با میزان حقوق و امتیازهایی که شورشیان در یافت می‌کنند، باید قابل رقابت باشد. در این مدت، شرایط امنیتی تغییر می‌کند ولی ما باید توجه خود را به افزایش شمار نیروهای امنیتی افغانستان متمرکز سازیم، از عواملی هم مانند: وضعیت عمومی امنیتی، توانایی های نیروهای امنیتی افغانستان و توسعه نیروهای محلی امنیتی که پروسه ادغام آنها را به ساختار های نیروهای امنیتی افغانستان فراهم سازیم.

 تقویت نقش حکومت افغانستان در قانونمندسازیکمک بین المللی برای رسیدن به یک نتیجه‌ی موفقانه در انتخابات افغانستان، ضروری است. ما همه کاری های ضروری را برای تامین امنیت پروسه مشروعیت ثبت نام رأی دهندگان، انتخابات و شمارش آرا به کار می بریم. با حضور جامعه جهانی باید نیروهای امنیتی افغان را کمک نماییم تا امنیت انتخابات را قبل، در جریان و بعد از آن تامین کند. حضور ناظران بین المللی برای اطمینان از مشروعیت انتخابات در مراکز رأیدهی، نیاز است. مشروعیت عمومی حکومت نیز به دلیل گسترش فساد وناتوانی در فراهم سازی خدمات اساسی برای مردم افغانستان در طول هفت سال گذشته، زیر سوال رفته است. در جایی که سیستم ها و نهادهای افغانستان از کیفیت بالای کمک ها و نظارت برخوردار بوده، پیشرفت نیز وجود داشته است. ایجاد این گونه حمایت ها در سطوح ولایتی و محلی به واسطه‌ی مربیانی که مسؤولان را مشوره داده و کار آنان را نظارت کنند و مصرف کمک ها از طریق نهاد های افغانستان، کیفیت کمک ها را بلند خواهد برد و برای حکومت افغانستان مشروعیت بیشتر را فراهم می سازد.

 تشویق حکومت افغانستان به تلاش ها جهت مصالحه با شورشیانمادامی که ملاعمر و دیگر رهبران تندرو طالبان در ردیف القاعده قرار دارند، آنها مصالحه پذیر نیستند و ما هیچ گونه معامله ای با آنها به انجام نخواهیم رساند. جنگ در افغانستان بدون متقاعد ساختن شورشیانی که اعتقادات ایدیولوژیک ندارند، و بدون بریدن آنها از القاعده و پذیرش قانون اساسی افغانستان، به پیروزی نخواهد رسید. برنامه عملی مصالحه نباید به میکانیزمی برای تطبیق سیاست های قرون وسطایی بدل شود و نیز نباید ارزش های چون برابری جنسیت و حقوق بشر را پایمال کند. ما این روند را از طریق ایجاد دو دستگی در میان طالبانی که اعتقادات راسخ دارند و آنانی که اعتقادات متزلزل دارند، به انجام خواهیم رسانید. پروسه‌ی ادغام شورشیان باید از طریق حکومت افغانستان، مدیریت شود. یک اداره ولایتی باید درچوکات ریاست مستقل ارگان های محلی به هدف مصالحه و زیر رهبری والی ها، ایجاد گردد. ما باید با استفاده از درس های عراق و دیگر کشور ها هم چنان راه هایی را جستجو کنیم که شورشیان را که به روند مصالحه پیوسته اند، مورد حمایت قرار دهیم.

 شامل ساختن اداره های محلی و ولایتی در روند ظرفیت سازی ماما نیاز داریم که با حکومت افغانستان در زمینه‌ی کمک های ملکی و برنامه های ظرفیت سازی برای تقویت ارگان های محلی کار کنیم تا آنها بتوانند به صورت مستقیم و بیشتر به مردم رسیدگی نموده و با آنها ارتباط داشته باشند.

 ایجاد شکاف در رابطه با موادمخدر و شورشگریدر کنار عوامل بین المللی در تجارت مواد مخدر، مواد مخدر افغانستان به دلیل ارتباط اش با شورشگری باعث نگرانی جدی شده است، واقعیتی که باعث گسترش فساد شده و اقتصاد این کشور را منحرف کرده است. ناتو یا نیروهای بین المللی یاری امنیت و نیروهای امریکایی صلاحیت دارند تا مستقیماً واحدهای مبارزه با مواد مخدر افغانستان را در جهت کاهش ترافیک مواد مخدر کمک کنند. این صلاحیت های جدید شامل ویران سازی لابراتوارهای مواد مخدر، مخفیگاه های آن و مواد مورد نیاز برای تهیه آن است که باعث می‌گردد تا رابطه میان تامین منابع مالی شورشیان و فساد را که از تجارت تریاک/هیرویین به وجود آید به هم بریزد و باعث کاهش آن گردد. برنامه های معیشت بدیل کلید اساسی مبارزه علیه مواد مخدر است که به صورت غم انگیزی مبتلا توسعه نیافته و به تامین منابع آن پرداخته نشده است. با این حال، تجارت مواد مخدر به سختی مقاومت خواهد کرد، ولی این گونه برنامه ها، افغان ها را قادر خواهند ساخت تا به زرع کشت حلال بپردازند. هدف گیری آنانی که به کشت کوکنار می پردازند، ادامه خواهد یافت، اما توجه به سطوح بالای قاچاقچیان مواد مخدر معطوف خواهد شد.

 بسیج حمایت های بین المللی برای کمک به اهداف مان در افغانستانما نیاز داریم تا به یک فهم مشترک در ارتباط به افغانستان، دست بیابیم. ما به دیگر بازیگران نیز فرصت هایی را فراهم می‌سازیم تا منافع خود را درهمکاری با ما در این کشور دنبال کنند.

 تقویت همکاری های افغانستان – پاکستانمانیاز به تقویت میکانیزم‌ های دوجانبه و سه‌جانبه همکاری داریم. در روند بازبینی این استراتیژی، نهادهای داخلی افغانستان و پاکستان برای دیدار به واشنگتن آمدند. اجماع جدید این است که همکاریهای دوجانبه و سه جانبه ادامه یافته و افزایش پیدا کنند.

 مشارکت و جلب توجه اسلام آباد به تهدیدهای متعارفنابود سازی موفقانه پناهگاه های افراطیون در پاکستان، نیازمند آن است تا رهبری ملکی و نظامی پاکستان شدیداً در این روند مشارکت کنند. این مشارکت به شیوه‌ای محترمانه باید تطبیق شود، در واقع با حمایت مقام های ملکی و دموکراتیک آن کشور.

 تقویت ظرفیت های پاکستان برای مبارزه با افراط گراییبرای تقویت تلاش های ما توسعه ظرفیت های عملیاتی نیروهای امنیتی پاکستان حیاتی است، زیرا آنان را قادر به مبارزه علیه شورشگری و مبارزه علیه تروریزم می‌سازد. در پهلوی آن، این مسأله شامل افزایش همکاری های نظامی امریکا در فراهم سازی هیلکوپتر ها و پویایی هوایی، آموزش و دادن تجهیزات نظامی به نیروهای ویژه عملیاتی و سرحدی آن کشور می‌گردد.

 افزایش همکاری های سرحدی در پاکستانافزایش حمایت های اقتصادی به پاکستان- شامل حمایت مستقیم مالی، حمایت های انکشافی، سرمایه گذاری در زیرساخت ها و مشوره های تخنیکی در ساختن سیاست سالم و منظم اقتصادی است- و تقویت رابطه های تجارتی برای اهداف مان، باعث می‌گردد تا به با ثبات سازی اقتصاد، کمک کند. توجه ما در درازمدت به ظرفیت سازی، ایجاد اشتغال در سکتور زراعت، آموزش و زیر ساخت ها، باید معطوف گردد. حمایت های ما هم چنان تلاش های «توقف یافته ساخت و ساز» پاکستان را در مناطق غربی آن به عنوان بخشی از تلاش ها در مبارزه علیه شورشگری، تقویت خواهد کرد.

 اکتشاف دیگر عرصه های همکاری اقتصادی با پاکستانبه عنوان بخشی از تطبیق پروژه بازسازی قلمرو فرصت ها (که ما به تازگی به کانگرس فرستاده ایم) و تشویق سرمایه گذاران خارجی در سکتور های کلیدی، هم مانند عرصه انرژی، ما به تقویت همکاری های سه جانبه در فرصت های تجارتی منطقه نیاز داریم. به اضافه این، همکاری با اسلام آباد در عرصه ایجاد یک استراتیژی موثر برای مصرف کمک های جهانی، شانس آن کشور را برای به دست آوردن حمایت های بیشتر بین المللی مساعد خواهد ساخت.

 تقویت ظرفیت حکومت پاکستانتقویت حکومت ملکی ودموکراتیک پاکستان، در محراق توجه و تلاش های ما قرار دارد. کمک های کلیدی برای ایجاد و اصلاحات در سطوح حکومت محلی در ایالت سرحدی و مناطق قبایلی پاکستان، ضروری است. ما نیاز داریم تا اسلام آباد را در رساندن خدمات به مردم مناطقی که از وجود شورشیان پاکسازی می شوند، کمک کنیم. در این صورت است که فرصت خواهیم یافت تا از بازگشت مجدد شورشیان به این مناطق جلوگیری کنیم. با شرکای بین المللی مان، ما نیاز داریم تا سازمان های منطقه‌ای را در عرصه‌ی اقتصادی و امنیتی تقویت کنیم و نیز میزان دیالوگ های موثر سیاسی رابالا ببریم.

 درخواست کمک از متحدان مان برای افغانستان و پاکستانتلاش های ما با تهدیدهای مستقیمی در سطح جهانی، رو به رو است. برای دست یابی با حمایت سیاسی متحدان مان، ما نیاز داریم تا از آنها بخواهیم منابع مورد نیاز را برای دست یابی به اهداف مشترک مان، فراهم سازند. آنها نیز هم مانند ما علایق مشابه در زمینه‌ی نابود سازی پناهگاه های القاعده و افراطیون در پاکستان و افغانستان دارند. متحدان مورد نظر ما، باید بدانند که اهداف جدید متشکل از عناصر ملکی و نظامی است که در سرخط دیپلوماسی ما قرار دارد. برای ماموریت افغانستان، ما به سهم گیری در شمار نیروهای نظامی، آموزشگران و مربیان، تقویت استراتیژیک و تجهیزات برای دوستان و متحدان مان، نیاز داریم. ایالات متحده هم چنان خواستار تمویل بین المللی برای افزایش شمار متخصصان ملکی برای بلند بردن ظرفیت حکومت این کشور در سطح ملی به ویژه در سطح ولایتی و محلی است. اداره معاونت ملل متحد در افغانستان باید رهبری اکتشاف تمویل کنندگان را به صورت سیستماتیک برای افزایش ظرفیت های ملکی افغانستان به عهده بگیرد. به عنوان بخشی از مسؤولیت هماهنگی اش، ملل متحد باید در این زمینه ها درخواست های محکم داشته باشد و خلاها را در این زمینه شناسایی کند. در پاکستان، ایالات متحده امریکا از متحدان اش خواهد خواست تا به صورت سه جانبه از طریق «دوستان دموکرات پاکستانی» در هماهنگی و توسعه اقتصادی آن کشور به شمول حمایت های مسقتیم مالی، توسعه زیر ساخت ها، سرمایه گذاری و مشوره برای ایجاد یک اقتصاد سالم، کار کنند. همین طور، ما از آنها خواهیم خواست تا با فراهم سازی مشورت های فنی در تقویت ظرفیت حکومت و تقویت نهاد های آن کشور، همکاری کنند. نتیجه گیریهیچ راه حل کوتاه مدت برای منافع امنیت ملی ایالات متحده امریکا در جهت دسترسی به این اهداف در افغانستان و پاکستان وجود ندارد. خطر شکست بسیار واقعی است و دلایل ما نیز روشن اند. در 2009-2010، توانایی های طالبان باید کاهش بیابد و جامعه بین المللی باید در همکاری با پاکستان تهدید هایی را که از سرحدات غربی آن کشور ایجاد می گردد، نابود کند. استراتیژی جدید ما توجه به این اهداف است که – پناهگاه های امن افراطیون را در هردو کشور از هم پاشانده، از کار بیاندازیم و سرانجام آنان را نابود کنیم، با تاکتیک‌های متفاوت- مابه اقدام‌های آنی، تعهدات پایدار و منابع اساسی نیاز داریم. ایالات متحده امریکا به همکاری با متحدان اش در منطقه متعهد است و جامعه جهانی باید با این چالش ها برای دسترسی به اهداف نظامی، اقدام کند.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

 

تظاهرات شهروندان اروپایی دراستراسبورگ برضد ناتوبه صحنه جنگ با پلیس تبدیل شده است  درحالی که درگیری شدیدی بین پلیس با تظاهر کنندگان گزارش می شود صدای انفجارو گلوله نیزازهرطرف به گوش می رسد بالگردهای نظامی فرانسه نیزازاسمان تحرکات تظاهر کنندگان را زیر نظرگرفته اند وصدا اژیرامبولانسها ازهرطرف به گوش می رسد واحدهای پلیس نیزبه شدت با تظاهرکنندگان برخورد می کنند درحالی که شهروندان اروپایی برای تظاهرات  بر ضد ناتو به سمت پل اروپا درمرزالمان وفرانسه حرکت می کنند خبرها ازاستراسبورگ حاکی است ستونهای دود پراکنده در فضا مربوط به چند ساختمان در نزدیکی محل تظاهرات است که به اتش کشیده شده است تظاهرکنندگان معترض به نشست ناتو به سمت پلیس بمب های اتش زا پرتاب می کنند. دهها هزارنفرازشهروندان اروپایی برای شرکت درتظاهراتی بزرگ ضد ناتودر مرزالمان با فرانسه به نام پل اروپا در حال حرکت هستند. تردد خودروها از فاصله دو کیلومتر مانده به محل تظاهرات ممنوع است واحزاب ضد جنگ گروههای صلح طلب و مردم در حالی که پارچه نوشته هایی علیه ناتودردست دارند. گروه گروه به سمت این محل حرکت می کنند ستونهایی از دود نیزدرفضا پیچیده شده است که هنوز علت اصلی ان مشخص نیست پلیس با تجهیزات کامل و خودروهای ضد شورش در خیابانهای منتهی به پل اروپا مستقر است و با پرتاب گاز اشک اور تلاش می کنند مانع عبور تظاهر کنندگان شوند  

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،