اخبار | تکنولوژی | آموزش | طراحی سایت و سئو

کتاب‌هایی را که باید به کتابخانه بدهم توی جعبه چیدم، به مادرم اطمینان دادم امسال چندتا راه جدید برای تزیین تخم‌مرغ‌ها یاد گرفته‌ام، مدل موهایم را کمی تغییر دادم، سررسید سادهٔ جیبی با جلد چرم قرمز خریدم، پایان‌نامهٔ برادرم را ویرایش کردم و قول گرفتم بعد از دفاع بنشیند از روی هر غلط املایی‌اش یک صفحه بنویسد، نوزده‌تا ایمیل را جواب دادم، ظرف غذای مرغ و جوجه‌ها را هم تمیز کردم. کارهای اصلی‌ام تقریباً تمام شده، آمده‌ام بالای میز دارم سقف یخچال را دستمال می‌کشم و یواشکی به تو فکر می‌کنم. تصمیم نداری بیایی؟

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

وقتی پیشانی‌اش را بوسیدم، مثل آدم‌های خوشبخت برای دوربین ادا درآورد. مزهٔ دهانم خونی شد.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

معلم بهداشت کلاس اولمان طوری دربارهٔ میکروب‌ آدم‌خوار زیر ناخن‌های بلند برایمان گفت که بعد از این‌همه سال کوتاه نگه می‌دارمشان. کاش بتوانم پیدایش کنم و از تو برایش بگویم و خواهش کنم اندازهٔ حرف زدن دربارهٔ ضررهایی که برای سلامتی‌ام داری، حوصله داشته باشد.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

سقف پایین آمده بود و تو اصلاً حواست نبود باید زودتر جنازه‌ات را بیرون بکشی. فقط می‌توانستی به ادامهٔ همان دیوار که احتمالاً قسمتی از اتاق کوچکت بود تکیه بدهی و با آن دستت که بیشتر می‌لرزید، پیچ رادیوی جیبی‌ات را بچرخانی و التماس کنی توی برنامهٔ بعدی‌اش بگوید همهٔ این‌ها را خواب دیده‌ایم.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

چانه زدن بلد نیستم. اگر پول کافی برای خریدن چیزی نداشته باشم یا داشته باشم و به نظرم بیاید ارزش واقعی‌اش کمتر از عددی است که فروشنده می‌گوید، تشکر می‌کنم و می‌آیم بیرون. بدون آن‌که دلم بخواهد چند تا کلمه این‌ور و آن‌ورترش را امتحان کنم. رابطه‌ام با بقیهٔ زندگی هم تقریباً همین‌جوری است.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

بالشش را جابه‌جا کردم و قرص را بردم سمت دهانش و وقتی گفت می‌خواهد لیوان را خودش بردارد، مقاومت نکردم. شاید توقع داشتم ساعت هشت صبح یک روز تعطیل، خدایم به اندازهٔ کافی برایم وقت داشته باشد و کاری کند که برای چند ثانیه لیوان از دست‌های پیرمرد روی زمین نیفتد. چیز تازه‌ای پیش نیامد، طبق معمول برایم وقت نداشت.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

بعضی وقت‌ها اگر توانستید، با آن‌هایی که بقچهٔ نان و پنیر روی دوششان گرفته‌اند و لباسشان بوی نم و دریا دارد و نشانی بیمارستانی را از شما می‌پرسند که تمام زندگی‌شان روی یکی از تخت‌هاش افتاده، مهربانی کنید. نگران شلوغ‌تر شدن شهرتان هم نباشید. به خدا اگر قصد ماندن داشتند، حالشان این نبود. به خدا همین که بتوانند، پر درمی‌آورند و می‌روند.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،