اخبار | تکنولوژی | آموزش | طراحی سایت و سئو

وین در اتریش

پایتخت جمهوری اتریش با جمعیت 1/7 میلیون نفری بزرگ‌ترین شهر این کشور است. این شهر همچنین دهمین شهر بزرگ در اتحادیه اروپا هم هست. وین در واقع به خاطر وجود بسیاری از سازمان‌های بین‌المللی مانند سازمان کشورهای صادر کننده نفت یا اوپک هم در دسته مهم‌ترین شهرهای دنیا قرار دارد. این شهر که در شرق اتریش قرار گرفته، همسایه کشورهایی مانند چک، اسلواکی و مجارستان هم هست. وین که به خاطر آب و هوای خوب و مراکز درمانی بسیار مجهزش در دنیا شناخته می‌شود، شاخص کیفیت زندگی 105/5 داشته و با شاخص زیرساخت شهری 101/9 اولین شهر از میان بهترین مکان‌های مناسب زندگی دنیا به حساب می‌آید.

زوریخ در سوئیس

بزرگ‌ترین شهر سوئیس است که معمولا به عنوان پایتخت فرهنگی در برابر برن به عنوان پایتخت سیاسی هم شناخته می‌شود. این شهر که عنوان ثروتمندترین شهر اروپایی را با خود دارد، 1/68 میلیون نفر را در خودش جا داده است. شاخص کیفیت زندگی این شهر برابر 105/4 و شاخص زیرساخت شهری آن برابر102/6 است و در جایگاه دوم بهترین شهرهای دنیا برای زندگی قرار گرفته. این در حالی است که در سال 2008 رتبه اول را در این فهرست در اختیار داشت.

ژنو در سوئیس

این شهر که در حال حاضر با شاخص زیرساخت 99/2در جایگاه سوم این فهرست قرار دارد، دومین شهر پرجمعیت سوئیس است. جمعیت این شهر تا پپایان سال 2008 برابر 186 هزار و 825 نفر بوده و بیشترین جمعیت فرانسه زبان این کشور را در خودش جا داده است. ژنو در حقیقت به خاطر وجود مقر اصلی سازمان ملل متحد و صلیب سرخ در آن به عنوان مرکز جهانی دیپلماسی شناخته می‌شود. این شهر همچنین بر اساس آخرین آمار ششمین شهر مهم مالی و اقتصادی دنیا و بعد از شهرهایی مانند توکیو، شیکاگو، فرانکفورت و سیدنی است. ژنو اما در سال‌های اخیر عنوان پایتخت صلح جهان را هم به خود گرفته است.

 ونکوور در کانادا

بزرگ‌ترین بندر جنوب غربی ایالت بریتیش  کلمبیا، بعد از مرگ یک محقق انگلیسی به نام کاپیتان جرج ونکوور با این نام شناخته شد.جمعیت این شهر تا پایان سال 2008 برابر 578 هزار و 41 نفر بوده است. ونکوور با آمدن خط راه‌آهن در سال 1887 به سرعت رشد کرد و به یک شهر بزرگ تبدیل شد. این شهر این روزها با نام هالیوود شمالی به عنوان سومین مرکز تولید فیلم در شمال آمریکا بعد از لس‌آنجلس و نیویورک به حساب می‌آید. ونکوور که قرار است در سال 2010 میزبان بازی‌های المپیک زمستانی باشد، با شاخص زیرساخت شهری 105 در جایگاه چهارم بهترین شهرهای دنیا برای زندگی قرار گرفته است.

اوکلند در نیوزلند

پنجمین شهر در این فهرست با القابی مانند شهر ملوانان و یا شهر ملکه شناخته می‌شود. این شهر که در شمال نیوزلند قرار گرفته، با جمعیت بیش از 3/1 میلیون نفر بزرگ‌ترین و پر جمعیت‌ترین شهر این کشور است. در دو دهه اخیر مهاجران آسیایی زیادی هم به این شهر آمده و در آن اقامت کرده‌اند. این شهر اولین بار در سال 1350 میلادی به خاطر حاصلخیزی زمین‌ها و آب و هوای مناسبش به عنوان مکانی برای زندگی مورد توجه مردم نیوزلند قرار گرفت. اوکلند حالا با شاخص زیر ساخت شهری 98/1 رتبه پنجم را در این فهرست بدست آورده است.

دوسلدورف در آلمان

یک شهر رویایی برای طرفداران نمایشگاه‌های هنری، مد و حتی نمایشگاه‌های تجاری که به خاطر وجود رودخانه راین همیشه گردشگران بسیــــاری را جلب می‌کند. دوسلدورف در واقع به دلیل برگزاری نمایشگاه‌های مختلف و جاذبه‌های توریستی خود به عنوان پایتخت اقتصادی آلمان شناخته می‌شود. در واقع نام این شهر را بر اساس نام رود کوچکی به نام دوسل که به رودخانه راین می‌ریزد، انتخاب کرده‌اند. این شهر با مساحتی در حدود 217 کیلومتر مربع، 582 هزار و 222 نفر را در خودش جا داده است. شاخص زیر ساخت شهری دوسلدورف برابر 105 است و رتبه آن در فهرست بهترین شهرهای دنیا برای زندگی در سال 2008 هم ششم بوده است.

مونیخ در آلمان

این شهر سومین شهر بزرگ آلمان بعد از برلین و هامبورگ است. مونیخ با جمعیت 1/35 میلیون نفری دارای 25 بخش هم هست. نام این شهر در حقیقت از واژه قدیمی «مونخ» گرفته شده که به معنای راهب است. دلیل این نام‌گذاری هم به وجود راهب‌های زیادی که در گذشته در این شهر وجو داشته برمی‌گردد. مونیخ با مساحت بیش از 310 کیلومتر مربع دارای شاخص زیر ساخت 106/5 است و در جایگاه هفتم این فهرست قرار دارد.
 

فرانکفورت در آلمان

بزرگ‌ترین شهر کشور آلمان مساحتی برابر 248/31 کیلومتر مربع دارد. این شهر با 46 بخش و ناحیه دارای جمعیت 670 هزار نفری است. فرانکفورت در زبان انگلیسی به معنای «راه عبور جوانمردان» است. این شهر به خاطر وجود مراکز با اهمیتی مانند بانک مرکزی اروپا و بانک فدرال آلمان، یکی از شهرهای مهم و بزرگ این کشور محسوب می‌شود تا جایی که فرودگاه بین‌المللی آن لقب شلوغ‌ترین فرودگاه بین‌المللی دنیا را گرفته است. شاخص زیر ساخت شهری فرانکفورت برابر 104/8 بوده و با یک پله صعود در جایگاه هشتم فهرست بهترین شهرهای دنیا برای سکونت قرار گرفته است.

 برن در سوئیس

پایتخت کشور سوئیس در واقع پنجمین شهر پرجمعیت این کشور بعد از زوریخ، ژنو، باسل و لوسان است. جمعیت این شهر با مساحت 52 کیلومتر مربعی بیش از 130 هزار نفر است. زبان رسمی برن آلمانی است اما به خاطر وجود سازمان‌های بین‌المللی، سفارت‌خانه‌ها و تعداد زیاد مهاجران، به زبان‌های مختلفی در این شهر صحبت می‌شود. این شهر امسال هم با رتبه نهم و بدون تغییر در فهرست بهترین شهرهای دنیا قرار گرفته است.

 سیدنی در استرالیا

بندر سیدنی بزرگ‌ترین شهر استرالیا است و جمعیتی برابر 4/34 میلیون نفر دارد. این شهر که در واقع اولین شهر مستعمره انگلستان در استرالیاست، در سال 1788 با این نام شناخته شد. این بندر در سواحل جنوب شرقی استرالیا قرار گرفته و با نام شهر بندرگاه هم شهرت دارد. سیدنی در واقع به خاطر «خانه اپرای سیدنی»، «پل بندرگاه» و سواحل زیبای خود در میان مردم دنیا محبوبیت پیدا کرده است. این شهر از طرفی میزبان رویدادهای ورزشی مهمی مانند بازی‌های امپراتوری انگلستان در سال 1938، بازی‌های المپیک تابستانی سال 2000 و بازی فینال جام جهانی 2003 راگبی هم بوده است. این بندر همچنین اولین شهر گران استرالیا و پانزدهمین شهر گران دنیا به حساب می‌آید. با این اوصاف حالا سیدنی در دهمین جایگاه فهرست بهترین شهرهای جهان برای زندگی قرار گرفته است.

 کپنهاک در دانمارک

پایتخت دانمارک با جمعیت حدود یک میلیون و 154 هزار نفری در واقع بزرگ‌ترین شهر این کشور هم هست. این شهر در اویل قرن پانزدهم به عنوان پایتخت دانمارک انتخاب شد و در حال حاضر با 1/3 میلیون گردشگر در سال، پر بیننده‌ترین شهر شمال اروپا است. کپنهاک همچنین چهاردهمین مرکز تجارت دنیا و اولین در میان کشورهای اسکاندیناوی است. این شهر اما بیشتر به خاطر علوم زیستی، فناوری اطلاعات، صادرات و واردات و حتی امکان تحقیقات تخصصی به عنوان یکی از مراکز بزرگ اقتصادی جهان به حساب می‌آید. فرودگاه این شهر که بزرگ‌ترین فرودگاه کشورهای اسکاندیناوی است تنها 14 دقیقه با مرکز شهر فاصله دارد. این شهر که یکی از سازگارترین شهرهای دنیا با محیط زیست است، در حال حاضر یازدهمین شهر در این فهرست است.

  ویلینگتون در نیوزلند

این شهر پایتخت کشور نیوزلند است. ویلینگتون در جنوب غربی نیوزلند واقع شده و جمعیتی برابر 473 هزار و 700 نفر دارد. این شهر چهار بخش و منطقه متفاوت با آب و هوایی متغیر دارد. مساحت این شهر به حدود 278 کیلومتر مربع می‌رسد و مرکز سیاسی و فرهنگی این کشور به حساب می‌آید. ویلینگتون که یک شهر بندری است و با نام‌های «شهر باد خیز» و یا «ولی وود» در دنیا شناخته می‌شود. این شهر با شاخص زیر ساخت 97/3 در جایگاه دوازدهم فهرست بهترین شهرهای دنیا قرار گرفته است.

آمستردام در هلند

  پایتخت حاصلخیزترین کشور دنیا، بزرگ‌ترین شهر این کشور هم هست. آمستردام که در غرب هلند قرار دارد در واقع ششمین شهر بزرگ قاره اروپا هم هست. این شهر در اواخر قرن دوازدهم تنها دهکده‌ای کوچک برای ماهیگیری بود که چند سال بعد هم به مهم‌ترین بندر جهان تبدیل شد. آمستردام در حقیقت مرکز اقتصادی و فرهنگی این کشور بوده و هفت شرکت از 500 شرکت بزرگ و معتبر دنیا را هم در خود جا داده است. پایتخت هلند به خاطر کاریزهای تاریخی، موزه ونگوک و البته کافی‌شاپ‌های متفاوت و جالبش در هر سال 4/2 میلیون نفر توریس را به این شهر می کشاند. این شهر حالا با مساحت 219 کیلومتر مربعی خود مانند سال گذشته جایگاه سیزدهم این فهرست را به خودش اختصاص داه است.

 بروکسل در بلژیک

این شهر پایتخت کشور بلژیک و بزرگ‌ترین شهر این کشور است. این شهر اما از قرن دهم به تدریج رشد کرد و از پایان جنگ جهانی دوم به مهم‌ترین مرکز سیاست بین‌المللی دنیا تبدیل شد. در حال حاضر مقر اصلی اتحادیه اروپا و سازمان پیمان آتلانتیک شمالی هم در این شهر قرار گرفته‌اند. بروکسل که سومین شهر اروپایی ثروتمند دنیاست، شهروندانی با زبان فرانسوی و آلمانی دارد. شاخص زیر ساخت این شهر برابر 101/2 بوده و رتبه چهاردهم را در این فهرست جدید دارد.

 تورنتو در کانادا

این شهر پرجمعیت‌ترین شهر کانادا بوده و با 2/5 میلیون نفر جمعیت، پنجمین شهر پرجمعیت در آمریکای شمالی محسوب می‌شود. تورنتو در حقیقت پایتخت اقتصادی کانادا است و حتی بازار بورس آن به عنوان هفتمین بازار بورس دنیا انتخاب شده است. مهم‌ترین ویژگی این شهر آن است که یکی از شهرهای بزرگ جهان با بیشترین تعداد ساکنان غیر کانادایی که حدود 49 درصد جمعیت آن را در اختیار دارند، به حساب می‌آید. تورنتو حالا با شاخص زیر ساخت شهری 101/9 در جایگاه پانزدهم این فهرست قرار دارد.

اوتاوا در کانادا

پایتخت کانادا با جمعیت حدود 812 هزار نفری در واقع چهارمین شهر بزرگ این کشور است. این شهر در کنار رودخانه بزرگی به همین نام قرار گرفته و به خاطر قانون‌مداری شهروندانش در میان شهرهای اروپایی شهرت زیادی پیدا کرده است. اوتاوا دارای شورای مرکزی شهر است که این شورا از 24 عضو تشکیل شده است. این شهر که مساحتی برابر 2778 هزار کیلومتر است و با شاخص زیر ساخت 98/5 و سه پله صعود از سال گذشته رتبه شانزدهم را در این فهرست دارد.

برلین در آلمان

پایتخت کشور آلمان با جمعیت 4/3 میلیون نفری در واقع بزرگ‌ترین شهر اما دومین شهر از نظر جمعیت در این کشور به حساب می‌آید. این شهر مرکز فرهنگی، سیاسی، رسانه‌ای و علوم در سرتاسر اروپاست. برلین اما به خاطر وجود دانشگاه‌های معتبر، موسسات تحقیقاتی بزرگ، ورزشگاه‌ها و موزه‌های مشهور خود همیشه گردشگران زیادی را به این کشور می‌کشاند. مساحت این شهر برابر 892 کیلومتر مربع است و امسال با یک پله سقوط نسبت به سال گذشته در جایگاه هفدهم این فهرست قرار گرفته است.

ملبورن در استرالیا

معروف‌ترین شهر استرالیا که با جمعیت 3/9 میلیون نفری دومین شهر پرجمعیت این کشور است. این شهر معمولا میزبان کنفرانس‌ها و رویدادهای مهم بین‌المللی مانند بازی‌های المپیک تابستانی در سال 1956 و اجلاس جهانی اقتصاد در سال 2000 بوده و هست.ملبورن با مساحتی در حدود 8806 کیلومتر و یک پله سقوط در آخرین فهرست بهترین شهرهای جهان برای زندگی رتبه هجدهم را به خودش اختصاص داده است.

لوکزامبورگ

یک کشور کوچک که در واقع یک شهر بزرگ با حکومت یک کشور است. این کشور در همسایگی کشورهایی مانند بلژیک، فرانسه و آلمان قرار گرفته و جمعیتی برابر نیم میلیون نفر دارد. لوکزامبورگ اما در دسته کشورهای پیشرفته با اقتصاد توسعه یافته قرار دارد. این کشور با شاخص زیر ساخت 92/3 و دو پله سقوط از سال 2008 امسال در جایگاه نوزدهم این فهرست قرار گرفته است.

  استکهلم در سوئد

 پایتخت سوئد در واقع بزرگ‌ترین شهر این کشور هم هست. این شهر در حال حاضر با جمعیت 1/3 میلیون نفری پرجمعیت‌ترین شهر این کشور است که 21 درصد از جمعیت کل این کشور را در خود جا داده و از 35 درصد محصولات تولید داخلی خود استفاده می کند. در حقیقت اولویت مصرف محصولات داخلی در این شهر یکی از ویژگی‌های مهم و متفاوت استکهلم است. این شهر از قرن سیزدهم مرکز فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و رسانه‌ای سوئد بوده است. استکهلم روی یک جزیره و در میان چهارده جزیره دیگر قرار گرفته است. درست به همین دلیل این شهر آب و هوایی جالب داشته و علاوه بر اینها به خاطر وجود ساختمان‌های تاریخی، معماری‌های زیبا، حاصلخیزی و پارک‌های بسیار زیادی که دارد به عنوان دومین شهر پر بیننده در میان کشورهای اسکاندیناوی، هر سال در حدود یک میلیون نفر گردشگر را جذب می‌کند. استکهلم حالا با شاخص زیر ساخت شهری 101/5  به عنوان بیستمین شهر دنیا از نظر زندگی انتخاب شده است.

با این اوصاف شاید بهتر باشد که یک بار دیگر فضای شهرمان را زیر ذره‌بین قرار بدهیم و درباره آنچه که در اطرافمان می‌گذرد تنها کمی فکر کنیم

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

به این عکس نگاه کیند عکسی است از پیت کانراد از آپولو 12 اگر به قسمت بالایی کلاهش نگاه کنید، در قسمت بالا سمت راست انعکاس پروژکتور نورپردازی استودیویی را می توانید ببینید.

چرا سایه این دو فضانورد در امتداد هم نیست؟!
حالا یک چیز جالب دیگر، اولین سیگنال های ارسالی از ماه ابتدا به استرالیا رسیده است، استرالیایی های می گویند که در اولین تصویر مخابره شده دیده اند که یک نفر یک قوطی کوکاکولا را که در تصویر بوده از تصویر بیرون پرت کرده است.
یا مثلاً به این عکس توجه کنید که در آن پرچم آمریکا به آرامی توسط باد در حال تکان خوردن است. جالب این که در ماه هیچ گونه جریان بادی وجود ندارد. چون ماه اتمسفر ندارد.

برای آنکه سفر به فضا امکان پذیر شود، ناسا تأسیس شد. برنامه ی فضایی آپولو این طور وانمود کرد که انسان می تواند به فضا سفر کند و بر روی ماه پیاده روی کند. هر کدام از پروژه های آپولو با دقت تمرین می شد و سپس با دقت بسیار بیشتر در صحنه های نمایش در سایت آزمایشی فوق سری کمیسیون انرژی اتمی در صحرای نوادا و استودیوهای کاملاً امن ومحافظت شده والت دیزنی که در آن یک مدل بزرگ از ماه بود، به صورت فیلم در می آمد. همه ی اسامی، مأموریت ها، محل های فرود و تمام وقایع در برنامه ی فضایی آپولو انعکاس مراسم و تشریفات سری و سمبل آیین های سری پنهان روشنفکران است. شفاف ترین چیز انفجار ساختگی سفینه ی فضایی آپولو 13 که آکوریس (عصر جدید) نامیده شده بود، که در ساعت 1:13 (زمان نظامی 1313) در 13 آوریل 1970 رخ داد. این رخداد استعاره ای از جشن درگیرکردن مرگ و انفجار، شغل تابوت سازی، مشارکت با جهان معنوی و... در این پروژه بود. سفرهای اکتشاف ماه متوقف شدند چرا که ادامه دادن این دروغ بزرگ بدون آشکار شدن آن امکان پذیر نبود و البته آنها دیگر داستانی برای سرهم کردن نداشتند.
هیچ انسانی، هیچ گاه از ارتفاع 300 مایلی بالاتر نرفت. در این ارتفاع فضانوردان تحت فشار تشعشعات کمربند ون آلن بودند و البته کمربند ون آلن از آنها در برابر بی نهایت تشعشعات کیهانی محافظت می کرد. هیچ انسانی هرگز در هیچ برنامه ی فضایی آشکار برای عموم مردم، دور ماه نگشت، روی آن فرود نیامد و روی ماه پیاده روی نکرد، هیچ کس، هیچ وقت. حتی اگر چنین چیزی هم رخ داده باشد آنهم به صورت واقعی، باید از تکنولوژی خیلی بالایی استفاده شده باشد و هیچ کس هم از آن خبر نداشته باشد (حتی حالا هم چنین تکنولوژی پیشرفته ای در اختیار ما نیست).
آن تشعشعات عظیم که در کمربند ون آلن با آن روبروی می شویم، تشعشعات خورشیدی، پرتوهای کیهانی، روشنایی خیره کننده خورشید، کنترل دما و خیلی از مشکلات دیگر به هیچ موجود زنده ای اجازه نمی دهد که با چنین سطحی از تکنولوژی که ما در اختیار داریم، از اتمسفر خارج شود. هر دانش آموز با هوش دبیرستانی با یک کتاب فیزیک پایه می تواند ثابت کند که فرود آپولو بر روی ماه توسط ناسا جعلی بوده است.
اگر باز هم شک دارید، توضیح دهید که چگونه فضانوردان روی ماه پیاده روی کردند ،آن هم با لباس فضایی و در معرض نور خورشید کامل و گرمایی که در خلأ موجود در سطح ماه با درجه حرارت 256 درجه، آنها را احاطه کرده بود و تازه اینها غیراز اثرات شهاب سنگ های آسمانی، پرتوهای کیهانی، پرتوهای خورشیدی و... است. ناسا به ما می گوید که ماه هیچ اتمسفری ندارد و فضانوردان این سازمان در خلأ کامل بوده اند.
گرما با به عنوان حرکت و لرزش مولکول های ماده معنی می شود. حرکت سریع مولکول ها، یعنی دمای بالاتر. حرکت آرامتر مولکول های یعنی دمای پایین تر. صفر مطلق دمایی است که در آن حرکت مولکول ها، متوقف می شود. برای داشتن گرما یا سرما، باید ملوکول هایی موجود باشند.
خلأ حالتی از نیستی است که هیچ مولکولی وجود ندارد. خلأ هم درجاتی دارد.دانشمندان معتقدند که خلأ کامل وجود ندارد. فضا شبیه ترین چیز به خلأ کامل است که برای ما شناخته شده است. در جایی که ما به عنوان فضا می شناسیم مولکولهای بسیار کمی وجود دارد که مفهوم اندازه گیری سرما وگرما در آن غیر ممکن است. این همان دلیلی است که براساس آن ما از فلاسک یا بطر های خلأ برای نگهداری مایعات سرد یا گرم استفاده می کنیم تا بدون نیاز به دوباره سرد کردن یا دوباره گرم کردن، دمای آنها حفظ شود.
همه ی انواع پرتوها در خلأ حرکت می کنند اما هیچ تأثیری برخلأ ندارند. پرتوهای گرمایی خورشید در فضا حرکت می کنند اما فضا را گرم نمی کنند. در واقع پرتوهای گرمایی خورشید به هیچ وجه تأثیرگذار نیستند تا وقتی که به ماده برخورد کنند. حرکت های مولکولی وقتی انرژی موجب به صورت مستقیم توسط ماده دریافت شود، زیاد می شوند. زمانی که طول می کشد تا ماده بر اثر نور مستقیم خورشید در فضا گرم شود، به رنگ نور، خواص عنصری آن، فاصله از خورشید، و نرخ جدب موج گرمایی توسط ماده بستگی دارد. فضا داغ نیست. فضا سردنیست.

با توجه به قدرت موتور یک ماه نشین هیچگونه تغییری بر سطح ماه مشاهده نمیشود!!

اجسامی که گرم می شوند به وسیله ی فضا نمی توانند سرد شوند. اولین کار برای سرد کردن یک جسم این است که آن را از معرض نور مستقیم خوشید دور نگه داریم. چیزهایی که در سمت سایه ی یک چیز دیگر قرار دارند، عاقبت سرد می شوند، اما نه به خاطر این که فضا سرد باشد. فضا سرد نیست. گرما و سرما در خلأ فضا وجود ندارد. قوانین حرکت دستور می دهند تا مولکولها آهسته تر حرکت کنند. اگر هیچ منبع گرمایی دیگری نباشد، اجسام بالاخره سرد می شوند، اما از آنجایی که خلأ موجود در فضا یک عایق کامل محسوب می شود، زمان زیادی طول می کشد تا یک جسم سرد شود حتی زمانی که به طور کامل از معرض امواج گرمایی یا دیگر امواج خارج شود.
ناسا تأکید می کند که لباس هایی که فضانوردان مثلاً روی سطح ماه پوشیده بودند، دارای تهویه مطبوع بوده است. یک سیستم تهویه مطبوع بدون تبادلگر گرمایی، نمی تواند کار کند. یک تبادلگر گرمایی به طور ساده این طور کار می کند که گرمایی را که در یک میانجی مثل گاز فریون، جمع شده است را می گیرد و به جای دیگری منتقل می کند. برای این که سیستم تهویه مطبوع کار کند و گرما را به مکان دوم انتقال دهد، به یک میانجی دیگر که مولکول هایش گرما جذب کند مثل هوا یا آب احتیاج دارد. (این میانجی دوم در آشپزخانه خانه، هوای موجود در آشپزخانه است). یک سیستم تهویه مطبوع نخواهد توانست که در خلأ کار کند. یک لباس فضایی که در محاصره ی خلأ قرار دارد نمی تواند گرمای داخل لباس را بگیرد و به مکانی دیگر بدهد. به یاد آورید که خلأ یک عایق کامل است. در چنین شرایط محیطی ای، یک انسان در لباس فضایی خود، بریان می شود.
ناسا ادعا می کند که لباس فضایی آنها به وسیله یک سیستم آب پایه که در لوله های اطراف بدن فضانورد کار می کرده است، خنک می شده است که آن هم توسط یک محافظ مارپیچی در قسمت پشتی لباس فضانوردان، از نور خورشید محافظت می شده است.
ناسا ادعا می کند که آب بر روی مارپیچ اسپری می شده تا لایه ای از یخ ایجاد شود. ظاهراً پس از آن، یخ که آن گرمای عظیم را جذب کرده است بخار می شده و به فضا می رفته است. در این مورد دو مشکل وجود دارد که به هیچ وجه قابل توضیح نیست:
1- میزان آبی که برای انجام این کار باید توسط فضانورد حمل شود، حتی برای زمان بسیار کوتاهی (آنهم برای دمای 155 درجه بالای نقطه ی جوش آب) آنقدر زیاد است که برای فضانورد امکانپذیر نیست.
2- ناسا ادعا کرده است که آنها یخ در سطح ماه پیدا کرده اند. ناسا ادعا می کند که محافظت توسط یخ (در برابر پرتوهای خورشید) اظهارات جعلی آنها را در مورد سیستم تهویه مطبوع را نقض نمی کند.
این را به خاطر داشته باشید. در مورد این موضوع فکر کنید آن هم وقتی که یک روزصبح با یک فلاکس پر از قهوه بیرون می روید. در این مورد خیلی طولانی و عمیق فکر کنید آن هم وقتی که یک فنجان قهوه ی داغ (4 ساعت پس از صبح) می ریزید تا با نهار بنوشید. باز هم در این مورد فکر کنید که چگونه چنین چیزی ممکن است آن هم در آخر روز وقتی باز هم یک فنجان قهوه ی گرم دارید که بخورید.
قوانین یکسان فیزیکی در مورد هر وسیله ای که در فضا سفر می کند، اعمال می شود. ناسا ادعا می کند که فضاپیما به آرامی چرخش می کرده است تا قسمت های قرار گرفته در سایه، به وسیله ی سرمای جان فرسای فضا سرد شود... سرمای جان فرسایی که وجود ندارد. در واقع تنها کاری که چرخش سفینه می توانسته انجام دهد، آن بوده است که گرمایی ثابت و حتی بیشتر برای سفینه را سبب شود همانند وقتی که شما یک هات داگ را روی آتش می چرخانید. در واقع یک غذا که نامش فضانورد آپولو بوده است، پخته می شده است. حداقل کاری که می شود کرد این است که وقتی سفینه به زمین بازمی گردد شما دلتان نمی خواهد که در سفینه را باز کنید.
ناسا خودش هم بهتر می داند که اگر چنین سیستم خنک کننده ای برای لباس فضانوردان تعبیه کرده بوده است، باید برای سفینه مدل بزرگترش را قرار می داده است. هیچ راکتی چنین حجم عظیمی از آب (برای سفینه و فضانوردان) را حتی برای زمانی کوتاه نمی توانسته حمل کند.
آب وزنی حدود 62 پوند بر فوت مکعب دارد. فضا و جرم آبی به این مقدار، برای حمل توسط راکت ها خیلی خطرناک بوده است. هیچ گاه چنین مقدار عظیمی از آب در هیچ مأموریتی نه برای فضانوردان نه برای سفینه ها، حمل نشده است.
بر روی نوارهای ضبط شده به اصطلاح سفر به ماه، فضانوردان به تلخی از سرمایی که در حین سفر نیز بر روی سطح ماه با آن روبرو بوده اند، شکایت کرده اند. آنها گفته اند از گرماسازهایی استفاده کرده اند که برای غلبه بر سرمای وحشتناک فضا کافی نبوده است. انجام چنین حیله ای هم ضروری بوده است چرا که مجبور می شده اند روزی حقیقت را بگویند. حقیقت را. این حیله همچنین مدرکی از خواری و غرور است که درآن روشنفکران همچنان کارهای انسان های معمولی را انجام می دهند.
چیزی که ما شنیدیم در واقع از یک سیستم سرمازای قوی در صحنه ی نمایش و ضبط فیلم مأموریت آپولو 11 بوده است. این صحنه ی نمایش و فیلم سازی در سایت آزمایش فوق سری کمیسیون انرژی اتمی در صحرای نوادا قرار داشته است جایی که دمای هوا به طور معمول 100 درجه فانهایت است. در گرمای مستقیم خورشید، فضانوردان هرگز نباید سردشان می شده است حتی در فضا که خلأ آن یک عایق کامل است.
به عنوان مدرک، ماه نشین را که در مؤسسه ی اسمیت سونیان (smith sonian institute) در معرض نمایش عمومی قرار دارد، بررسی کنید و به هسته ی موتور راکت که درون ماه نشین قرار داده شده است توجه کنید که به قمست بالای نازل راکت در قسمت پایین مرکزی ماه نشین متصل شده است. این همان موتور راکتی است که می گویند نیروی اضافه برای فرود بر ماه و برخاستن از آن را فراهم کرده است. درنمونه ی واقعی ماه نشین این موتور راکت موجود است اما در فیلم ها و عکس هایی که گفته می شود روی ماه از ماه نشین گرفته شده است دیده نمی شود. پس از آن نظری به شبیه ساز ماه نشین بیندازید و شما خواهید فهیمد که دقیقاً کجا چنین حقه ای به صورت فیلم درآمده است.
یک فکر خوب دیگر هم برای عملی کردن وجود دارد. این که اندازه ی ابعاد فضانوردان در لباس های فضایی شان و ابعاد واقعی درب ورود و خروج ماه نشین را اندازه بگیرید. همچنین ابعاد داخلی ماه نشین را اندازه بگیرید و پس از آن خواهید فهیمد که فضانوردان (یا همان دروغگوها) نمی توانسته اند با لباس فضانوردی از درب ماه نشین وارد آن شوند یا از آن خارج شوند. (واقعاً حواس پرتی هم حدی دارد). محل لولاهای درب ورود و خروج توجه کنید و سپس به شبیه ساز آموزش ماه نشین نگاهی بیندازید و همه ی ابعاد را اندازه بگیرید (همه ی آنهایی که در بالا گفته ام) و حالا حواستان به محل لولا های درب ورود و خرج خیلی بزرگتر باشد تا روشن شوید...
ناسا ادعا می کند که لباس های فضایی ای که فضانوردان پوشیده بودند، در سطح ماه فشارشان را 5psi بالاتر از فشار محیط برده اند (فشار خلأ صفر psi است) ما دستکش هایی را که ناسا ادعا می کند فضانوردان در دست کرده اند را امتحان کردیم و فهمیدم که آنها از مواد قابل انعطاف ساخته شده اند و هیچ وسیله ی مکانیکی، الکتریکی یا هیدرولیکی در آنها تعبیه نشده است تا هنگامی که آنها را در دست دارند، به انگشتان آنها کمک می کنند. آزمایش ها به روشنی نشان می دهد که چنین امکان استفاده کردن از چنین دستکش هایی وجود ندارد به طوری که پوشنده ی آنها امکان خم کردن مچ یا انگشتان را برای انجام هیچ کاری ندارد وقتی که با فشار پنج psi بالاتر از فشار محیط پرشده باشد، حالا در خلأ باشد یا در جو زمین (فرق نمی کند). به واقع ناسا فیلم ها و عکس هایی را نشان داد که درآنها فضانوردان از دست ها و انگشتان شان به راحتی در طی به اصطلاح سفر به کره ی ماه، استفاده می کنند. فیلم به وضوح نشان می دهد که به هیچ وجه هیچ فشاری درون دستکش ها وجود ندارد... شرایطی که در آن بیهوش شدن به علت کاهش فشار اتمسفر به صورت آنی و انفجاری رخ خواهد داد و نتیجه ی آن تقریباً مرگ ناگهانی است، اگر واقعاً فضانوردان درمحیط خلأ باشند. اگر باور نمی کنید، خودتان امتحان کنید. یک آزمایش ساده است و لازم نیست که حتماً متخصص موشک باشید. اینها چند دلیل، از بیش از یک صد دلیل ساده و راحت برای اثبات قابل قبول علمی ماجرا بود که نشان می دهد چگونه ناسا و برنامه ی فضایی آپولو بزرگترین دروغ هایی بوده اند که به مردم راست پندار جهان، قبولانده شده است.
ما تلاش کردیم که اطلاعاتی در مورد فعالیت هایی در منظومه شمسی که همزمان با پروژه ی آپولو فعال بوده اند، تهیه کنیم. فهمیدیم که این اطلاعات برای تمام روزها و تمام سالها قابل دسترسی است، غیر از روزها و ساعت هایی که مأموریت آپولو(به اصطلاح) در حال انجام بوده است. این اطلاعات از هیچ سازمان دولتی شامل ناسا، سازمان ملی اقیانوس و اتمسفر (NOAA) و رصدخانه دریایی قابل تهیه نیست. این اطلاعاتی است که به طور عادی جمع آوری می شود (چیز عجیبی برای پنهان کردن ندارند) و شامل تاریخ های پرتاب، تاریخ ها و زمان های فرود و آسیب های سنگین ناشی از پرتوها می باشد. این اطلاعاتی است که باید وقتی که فضانوردان با ماه پیما روی ماه حرکت می کرده اند، مشاهده می شده است، اگر که به واقع فضانوردی روی ماه بوده باشد. این اطلاعات قابل دسترسی نیست چرا که اثبات خواهد کرد که آن فضانوردان کذایی مثل سیب زمینی برشته شده اند. جسد آنها باید به زمین باز می گشت اگر واقعاً آنها، تلاش کرده اند چنین مأموریتی انجام دهند.
به علاوه، اگر تمام دلایل بالا را کنار بگذاریم فیلم ها و عکس هایی مأموریت آپولو به راحتی جعلی بودن آن را اثبات می کند. هر کسی با کمترین سطح اطلاعات درباره ی استودیوهای فیلم برداری، استودیوهای نورپردازی و واقعیت های فیزیکی ماه به راحتی می تواند ثابت کند که مدارک بصری پروژه ی فضایی آپولو (عکس ها و فیلم ها) توسط ناسا جعل شده است. هیچ فیلم رنگی ای برای بشر این قدر شناخته شده نیست که شامل چنین جزئیات عالی در سایه ها و قسمت های روشن عکس هایی که گفته می شود روی ماه گرفته اند، باشد. هر عکاس حرفه ای که این عکس ها را ببیند به شما می گوید که چنین عکس هایی در محیط های کنترل شده ای گرفته شده اند و چنین عکسی متعلق به محلی با تابش مستقیم نور خورشید، و آنهم در خلأ نیست. بعضی از این اشکالات و اختلاف ها در عکس ها چنان است که حتی کسانی که هم که خیلی خوش بین هستند، وقتی این اختلافات را برای آنها روشن کنی به مِن و مِن شنیدنی ای می افتند. بعضی ها واقعاً به یک شوک آرام فرو می روند. برخی در هم می ریزند و گریه می کنند. من خودم کسانی را دیده ام که به شدت عصبانی شده اند و در حالی که این عکس ها را پاره می کنند، جیغ هم می زنند.
کلینیک نکت (kleinik nekt) فرمانده ی عملیات های ناسا در زمان پروژه ی آپولو، الآن هم "عضو فراماسونری سی و سومین مرتبه " است و برادرش هم حاکم مطلق و مشهور هیئت سی وسومین مرتبه از رسم اسکاتلندی باستانی و پذیرفته شده ی فراماسونری است (فرماسونری یعنی فراموش خانه) این عضویت جایزه ی او برای مقاومت در چنین ماجرایی بوده است. همه ی گروه اولین فضانوردان فراماسون بوده اند. عکسی از نیل آرمسترانگ (اولین کسی که مثلاً روی ماه پیاده شد) در خانه ی معبد واشینگتن وجود دارد که در آن نواری که علامت فراماسونری است روی ران او آنهم بر روی ماه قرار دارد. همه ی اعضای بلند پایه ی رسمی ناسا جزء اشراقیون، مارکسیست ها یا کمونیست بوده اند و هستند.
اتحادجماهیر شوروی فقط یک برنامه ی فتح ماه سرنشین دار را برنامه ریزی کرده آن طور که من تحقیق کردم کیهان نوردهای شوروی وقتی که از کمربند ون آلن بالاتر رفته اند، جزغاله شده اند. شوروی هیچ گاه دوباره تلاشی برای فرستادن انسان به کمربند ون آلن یا بالاتر از آن صورت نداد. (کاری شبیه کاری که عقل سلیم می کند). وقتی که انسان نمی تواند از تشعشعات سنگین کمربند ون آلن جان سالم به در ببرد، چگونه می تواند روی ماه فرود آید؟ اتحاد جماهیر شوروی برنامه ی فرستادن انسان به ماه را منحل کرد.
اثری که این ماجرا بر روی انسان های جهان داشت، این بود که اگر ما می توانیم به ماه سفر کنیم، دیگر موجودات زنده ی کیهان هم می توانند به زمین ما سفر کنند. سناریوی حمله ی بیگانگان به زمین از آن زمان مرسوم شده است.
فاش سازی های اخیر در باره ی طبیعت کلاهبردار ناسا و برنامه ی فضایی آپولو که توسط اداره ی اطلاعات ودیگران صورت گرفت موجب سیل تبلیغات و برنامه ی تلویزیونی شد تا مردم گول خورده در خواب عمیق جهالت باقی بمانند. بلندپروازترین آنها "آپولو 13 " و "از زمین تا ماه " هستند که در هر دو بازیگر و تهیه کننده ی معروف، تام هنکس کار کرده است.

حقایق آپولو

1- نیل آرمسترانگ هم اکنون ( این مقاله قبل از مرگ آرمسترانگ تهیه شده است) هم اکنون از بیماری روحی رنج می بود. که نتیجه ی مستقیم قراردادن او به عنوان سنگ بنای بزرگ ترین دروغ تاریخ است. شاید هم از این که تعداد بیشماری سایت اینترنتی او را دروغگو می خوانند.
2- شایعه ای هست که می گوید فضانورد آپولو 12 پیت کنراد (pete conrad) قصد داشته که در جشن سی امین سالگرد ازدواجش در منظر عموم از جعلی بودن فرود بر ماه پرده بردارد. او در یک تصادف با موتورسیکلت، یک هفته قبل از سی امین سالگرد ازدواجش کشته شد.
3- هم اکنون، برای شاتل فضایی 66 ساعت طول می کشد که به ایستگاه فضایی بین المللی که در 185 مایلی سطح زمین قرار دارد، برسد. ناسا می گوید که آپولو 13 از وقتی که از زمین بلند شد، 55 ساعت طول کشید که در فاصله ی 200 هزار مایلی زمین به مشکل برخورد. (185 مایل در 66 ساعت با تکنولوژی امروز و 200 هزار مایل در 55 ساعت با تکنولوژی 40 سال پیش) بهتر است به کسی دیگر نگویید. شاید مسخره تان کردند.
4- یوری گلر (Uri Geller) یکی از افراد سرشناس جهان در وب سایت خودش، می گوید که عکس های ناسا از برخی برنامه های آپولو به طرز احمقانه ای، جعل و ساخته شده اند، و می پرسد که چرا؟ یوری دوست صمیمی فضانورد آپولو 14، ادگار میچل (Edgar Michell) است. حالا ما از او می پرسیم که چرا از دوست خودت نمی پرسی که چرا عکس ها جعلی هستند؟
5- رئیس، لیندون جانسون، اسناد مشخصی از آپولو را طبقه بندی کرد و دستور داده تا سال 2026 از طبقه بندی خارج نشود. این کا را کرد تا تمام کسانی که در پروژه ی آپولو درگیر بوده اند، مرده باشند و فراموش شده باشند، و هیچ کسی برای عیب جویی کردن زنده نمانده باشد. اگر کسی بخواهد حقیقت پشت سر برنامه ی آپولو را بداند، لازم نیست تا 2026 صبر کند. همین الآن بر همه آشکار است.
6- در اوایل دهه ی 1960 مسئولان ناسا طی جلسه ای پشت درهای بسته، فهمیدند که سفر انسان به ماه قبل از 1970 امکان پذیر نیست. پس تصمیم گرفتند که این قضیه را در پروژه ی آپولو 11 عملی کنند آنهم با جعل کردن قضیه، به این امید که بعدها بتوانند به ماه سفر کنند و این حقه را مخفی و مدفون نگه دارند که هرگز موفق به سفر واقعی به ماه نشدند.
7- نویسنده معروف سی کلارک از آپولو11 به عنوان "حفره ای در تاریخ " یاد می کند و مورخ بزرگ ای.جی.پی تیلور از آپولو11 به عنوان "بزرگترین اتفاقی که در طول زندگی اش نیفتاد " یاد می کند.
8- ناسا در آن زمان ماه نشین را تکمیل نکرده بود. اکنون 40 سال از آن تاریخ می گذرد و ناسا هنوز نتوانسته یک راکت که به ماه برود و برگردد را بسازد کاری که ادعا می کند 40 سال پیش انجام داده است. آن هم با سرنشین.
9- فیلمی که از درون کپسول تمام آپولوها (تأکید می کنم تمام آپولوها) گرفته شده است، یک نور آبی کم رنگ را نشان می دهد و همچنین خمیدگی زمین را نیز از پنجره ی فضاپیما نشان می دهد. این فیلم به ادعای ناسا در نیمه ی راه سفر به ماه و در تاریکی و سیاهی فضا گرفته شده است. این نور آبی ثابت می کند که کپسول فقط در حال چرخش به دور زمین بوده است.
10- تصاویر ماه که در سایت ناسا دیده می شود جعلی هستند و در آنها پشت صحنه ی تئاتر دیده می شود. عکس ها یک خط سیاه که با مداد کشیده شده است را در جایی که پس زمینه به نور روز در آسمان می رسد آشکار می کند که در آنجا به طور ناگهانی تاریک می شود.
11- ماه نشینی که در آخرین مأموریت ها استفاده شده است دقیقاً مانند همان نمونه های اولیه است به طور مثال هیچ گونه اصلاحی در آن صورت نگرفته است. حمل ماه نشین به ماه حتی اگر خیلی کوچکتر هم می شده است، غیر ممکن بوده است.
12- ماه پیما دارای تایرهای قابل بادکردن بود که اگر از قبل بادشده بود وبه ماه رفته بود، آنجا منفجر می شد. حالا اگر بدون باد هم به ماه می رفت، آنجا هوایی برای باد کردن آن وجود نداشت. سنجابهای حرفه ای پروژه ی آپولو می گویند که ماه پیما دارای تایرهای ماه پیما همراه با شبکه فلزی محکم بوده است. بله، ماه پیمای موجود در موزه که از اواسط دهه ی هفتاد (پنج شش سال پس از اولین سفر به ماه) به جا مانده است، چنین خصوصیتی دارد. چرا که سنجابها فهمیدند که تایرهای باد شونده به هیچ وجه (چه در زمین باد شوندوچه در ماه) در ماه قابل استفاده نیستند. ناسا 40 سال وقت داشته است که به اصلاح اشتباهات ساده و آشکار برنامه ی آپولو بپردازد. هر وقت کسی ایرادی می گرفته است، ناسا این اشتباهات را اصلاح می کرده است و چیزی نمی گفته است مثلاً آنها نمی توانند بگویند چرا این همه چیز خلاف قاعده در اولین محل فرود وجود دارد. در هر صورت من عکس هایی از ماه پیما که تصور می شود بر روی ماه بوده است، در اختیار دارم که دقیقاً همان تایرها و حتی والوهای تایرهایی را دارد که در مرکز هوایی کندی استفاده می شود به عبارت دیگر آنها یک نوع و یک جنسی هستند. از زمانی که چنین اشتباه بزرگی در وب سایت من مثل بمب منفجر شد، تصاویر اولیه که از نمای نزدیک از ماه پیما بود و در اینترنت قرار داشت، تغییر کرده است.
13- غیر ممکن بوده است که بتوان لباس فضایی ای در اختیار داشت که آنهم بر روی ماه با آب خنک شود، در حالی که دمای بیرون در نقطه ی جوش آب باشد. و هیچ جایی برای پراکنده کردن گرما در آن وجود نداشنه باشد.
14- براساس تحقیقات مرکز تحقیقات لانگلی (Longley Research Center) در همیتون ویرجینیا، ماه پیما ابتدا از جایی آویزان بوده است و دقیقاً در همان زمانی که در ماه دروغین ادعا می کنند که حرکت می کرده است، به آرامی پایین آورده شده است. (در عکس دیدید که هیچ رد تایری در جلو و عقب تایرهای ماه نشین نیست).
15- فضانوردان هم از چنین چیزی آویزان بوده اند تا کم وزنی درسطح ماه را نشان دهند. عکس های سایت Reality را با عکس های سایت ناسا مقایسه کنید.نوسان غیر منطقی زیاد پای عقبی در هر دو سری عکس، یکسان است.
16- فیلم هایی که می گویند توسط آپولو8 که مثلاً دور ماه گشته است گرفته شده است، دقیقاً همان فیلم هایی است که برای مأموریت آپولو 11 نشان داده شده است. به جز این که معکوس شده است و وارونه گشته است. رشته کوههای تادپول لایک (tadpole like) را چک کنید.
کاری که ناسا انجام داد این بود که سطح ماه دروغین را در مرکز تحقیات لانگلی (LRC) فیلم برداری کرد، در یک مسیر رفت، سپس دوربین را معکوس کردو سطح را در جهت معکوس فیلم برداری کرد چیزی که در فیلم ها مشهود است ودیده می شود.
17- فیلم هایی که نشان می دهد آپولودور ماه گشته است، توسط یک دوربین سوار بر ریل که به آرامی دور مدل گچی ساختگی ماه می چرخد، گرفته شده است.
18- جیمزلاول که از روی یک متن پیش نوشته در شبیه ساز ماه نشین برای فیلم بالا می خوانده است در جایی از فیلم می گوید که "ظاهراً ماه اصلاً خاکستری بوده است. هیچ رنگی در کار نبوده است. مثل یک مجسمه گچی به نظر می آید. این صدا خیلی پیشتر از مأموریت آپولو ضبط شده است. با دقت به این نوار گوش دهید (با هدفون) ببینیدکه اوبه سختی تلاش می کند جلوی خنده ی خود را بگیرد. چرا کسی که دیگر باید فکر کند چنین مأموریت عظیم و بزرگی چیز خنده داری است؟ جواب این است که به واقع آن ماه کذایی یک مجسمه ی گچی واقعی بود که وی به آن اشاره می کرد.
19- در یک مصاحبه ی تلویزیونی بین شینامک دونالد و مدیر اجرایی ناسا، دن گلدن (Dan Golden) (معروف به Dan Dare) در سال 1994، دن گلدن آشکارا پذیرفت که انسان نمی تواند از مدار زمین خارج شود، مادامی که بر پرتوهای کیهانی غلبه کند. او در حالی این سخنان را گفت که هیچ اشاره ای به پروژه آپولو در 25 سال قبل از آن نکرده بود، مأموریتی که تصور می شود که انسان 250 هزار مایل از مدار زمین دور شده است.
20- نیل آرمسترانگ هیچ عکس یادگاری یا چیزی شبیه به آن از سفر مثلاً به ماه ندارد. اما او عکس های فراوانی از روزهای تست خلبانی اش جمع کرده بود. آرامسترانگ که خود می دانست این حماسه آمریکایی یک دروغ بزرگ است، از طرف ناسا مجوزی برای داشتن این عکس ها نداشت.
21- در سال 2009 ناسا هنوز به تکنولوژی فرستادن انسان به ماه و برگرداندن ایمن وی از ماه نرسیده است. خوب انجام چنین کاری در سال 1962، یعنی 40 سال پیش واقعاً یک شاهکار صنعتی و فضایی بوده است. شما که در این مورد شکی ندارید؟

انگیزه هایی در مورد این حقه ی کثیف:

چندین نظریه در مورد علت چنین حقه ای توسط نظریه پردازان این ماجرا بیان شده است:
1- پرستیژ جنگ سرد: ایالات متحده آمریکا فهمید که برای او خیلی حیاتی است که در رقابت فضایی برنده شود آنهم در برابر اتحادجماهیر شوروی. رفتن به ماه خیلی خطرناک و البته پرهزینه بود. علیرغم توجه شوروی و گوش به زنگ بودن آن، بیل کیسینگ (Bill keysing) ادعا می کند که برای آمریکا جعل کردن چنین چیزی خیلی راحت تر بود و در نتیجه موفقیت را تضمین می کرد. آنهم بهتر از زمانی که واقعاً بخواهد بر روی کره ماه فرود بیاید.
2- پول: ناسا در آن زمان هزینه ی سفر به ماه را 30 میلیارد دلار آمریکا برآورد کرد. بیل کیسینگ ادعا می کند قسمتی از چنین پولی می توانست انگیزه لازم برای صدها نفر جهت شرکت در این حقه باشد.
3- خطر: این بحث و جدل ها به این نتیجه رسیدندکه مشکلات اولیه برای سفر به فضا غیر قابل حل کردن است ولو این که شما تیم مجهز و با پول کافی برای حل چنین مشکلاتی داشته باشد. کیسینگ ادعا کرد که شانس موفقیت برای فرود بر روی کره ی ماه فقط 17 هزارم درصد بود.
4- حواس پرتی مردم: با توجه به اظهارات نظریه پردازانی که ادعا می کنند چنین پروژه ای حقه ای بیش نبوده است، آمریکا از حواس پرتی عمومی مردم در جنگ ویتنام استفاده کرد. فعالیت های آمریکا برای فرستادن انسان به ماه ناگهان متوقف شد، مأموریت های از قبل برنامه ریزی شده کنسل شد و همه ی اینها تقریباً در همان زمانی که آمریکا از جنگ ویتنام دست کشید، متوقف شد. (اما برنامه آپولو چندین سال قبل از پایان جنگ ویتنام، متوقف شد).
5- وفای به عهد: برای این که قول رئیس جمهور فقید آمریکا جان اف کندی برای فرستادن انسان به ماه و بازگرداندن وی به زمین قبل از پایان دهه ی 60 عملی شود.

مقایسه تکنولوژی آمریکا با شوروی:

در زمان پروژه ی آپولو 11، شوروی 5 بار بیشتر از آمریکا پروازهای سرنیشین دار به فضا فرستاده بود شوروی برای اولین بار به موارد زیر دست یافته بود:
1- قراردادن اولین ماهواره ی ساخت بشر در فضا (اکتبر 1957، سفینه اسپوتنیک 1)
2- فرستادن اولین موجود زنده به فضا، سگی ماده به نام لایکا (نوامبر 1975، اسپوتینیک 2)
3- اولین بازگشت سالم موجودارت زنده از مدار به زمین شامل 2 سگ، 40 موش، 2 موش صحرایی (آگوست 1960، اسپوتنیک 5)
4- اعزام اولین انسان به فضا، یوری گاگارین، همچنین اولین انسانی که به دور فضا گشت (آوریل 1961، وستوک 1)
5- اولین دارنده ی همزمان 2 سفینه ی فضایی در مدار (آگوست 1962، وستوک 3 و وستوک 4)
6- اولین زن در فضا، ولنتینا ترشکوآ (ژوئن 1963، وستوک 6، به عنوان قسمتی از دومین پرواز سفینه های فضایی دوبل شامل وستوک 5)
7- اولین راهپیمایی فضایی (EVA) (مارس 1965 voskhod2)
در 27 ژانویه سال 1967 سه فصانورد آپولو1 در حین آزمایش در قسمت پرتاب در آتش سوختند و جان باختند. اولین پرواز سرنشین دار در آپولو 7 صورت گرفت در اکتبر سال 1968 (یک سال قبل از سفر به ماه) و 21 ماه پس از آن آتش سوزی (اگر امریکا پس از 1 سال از اولین پرواز سفینه سرنشین دار به فضا توانست، انسان را روی ماه فرود آورد آیا شوروی پس از 40 سال نمی توانست).

چند سؤال اساسی:

1- در مورد سنگ هایی که از ماه آورده شده اند چه می گوئید، این سنگ ها ثابت می کنند که فرود روی ماه واقعاً صورت گرفته است؟
پاسخ: نه این طور نیست. این سنگ ها بیشترین تاکتیک مورد استفاده ی ناسا و PAN است، اما هیچ چیز را ثابت نمی کند. ناسا مدت ها قبل از مأموریت آپولو به تولید سنگ های شبیه سازی شده ی ماه می پرداخته است که این موضوع در کتابی که در سال 1966، سه سال قبل از آپولو 11، چاپ شده است، اثبات شده است. این سنگ های شبیه سازی شده از سنگ بازالت و نمونه شهاب سنگ های پیدا شده در آنتراکتیکا ساخته شده است. این سنگ های شبیه سازی شده که به دانشگاه های سرتاسر جهان فرستاده می شود به نظر واقعی می رسد. (که این طور نیست). این سنگ های شبیه سازی شده، البته از هر نمونه سنگ موجود روی زمین متفاوت به نظر می آید و ناسا هم همین را می خ

اشتراک گذاری: