اخبار | تکنولوژی | آموزش | طراحی سایت و سئو

سلسله کوههای قفقاز به سمت قفقاز جنوبی پر هیجان یعنی به سوخومی شهر ساحلی زیبا حرکت می کند . اما مرز بین گرجستان و آبخازیا عملاٌ بسته است .

دره کودوری طی 17 سال هنوز به محل تاخت و تاز راهزنان تبدیل  شده است . ساآکاشویلی پس از آخرین جنگ سعی کرد باتومی را به مورد علاقه خاص جهانگردان تبدیل کند ، اما به جای کشتی های مسافربری اکثراٌ کشتی های نظامی آمریکا در بندر باتومی پیدا لنگر انداخته اند .

کشتی های ناتو که به عقیده مسوولین واشنگتن و بروکسل ، به عنوان کمک بشردوستانه برای مردم گرجستان در دریای سیاه حضور دارند ، در باتومی به کرات دیده می شوند .

در150 کیلومتر فاصله از اینجا ، کشتی موشکی «مسکو» روسیه در بندر سوخومی مستقر است . روس ها ضمن اشاره به کنوانسیون کونتره سال 1936 میلادی می گویند ، کشتی های نظامی بیش از حد در آب های دریای سیاسی مستقر شده اند .

پس از فروپاشی اتحاد شوروی صدها کیلومتر ساحل دریای سیاه در دستان گرجستان و اوکراین در آمد . شهرهای اودسا ، یالتا ، اوپاتوریا ، تئودوسیا و سواستوپول به آسایشگاه های ارزان برای خارجیان تبدیل شده است . سواستوپول شهری عالی است . اما به خاطر مجسمه های فراوان بیشتر به قبرستان شباهت دارد . روس ها به همه هشدار می دهند که در صورت عضویت کیف در ناتو ، کریمه از روسیه پذیرفتن در ترکیب آن کشور را درخواست خواهد کرد . اما مگر این به معنی اعلام جنگ نخواهد بود . . .

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

در ابتدا ایران از آن چه بر سر عراق آمده بود احساس نگرانی می کرد چون در دهه 1990 ایالات متحده با استفاده از سازمان ملل عراق را منزوی و علیه آن تحریم را به کار گرفت و بعد هم کم کاری که بغداد در انقیاد از سازمان ملل را بهانه مداخله نظامی به این کشور قرار داد.

 ایران خیلی سعی کرد که پرونده هسته ای این کشور به سازمان ملل ارجاع داده نشود حتی بین سال های 2003 تا 2005 برنامه خود را به منظور پیش دستی و جلوگیری از ارجاع آن به سازمان ملل به حالت تعلیق درآورد.

 علاوه براین رضایت با اکراه روسیه به درخواست های آمریکا در روابطش با ایران واقعا تنش ایجاد کرد و باعث شد عده ای به این نتیجه برسند که پوتین حاضر است روابط اقتصادی و استراتژیک خود با ایران را به خطر بیندازد.

البته روسیه در یک دغدغه مهم با ایالات متحده فصل مشترک دارد: مسکو مایل نیست که کشوری به سلاح هسته ای دست پیدا کند. مشکل این جاست که روسیه نسبت به ایالات متحده تعریف محدودتری از برنامه هسته ای دارد و به هیچ وجه مثل آمریکا فکر نمی کند که کل زیرساخت هسته ای ایران چیزی جز تولید سلاح باشد. بنابراین روسیه در همراه شدن با اقدامات سازمان ملل برای کنترل برنامه تولید کلاهک های عملیاتی هیچ ضرورتی نمی بیند.

در عین حال روسیه در حال حرکت به سمتی است که در خاورمیانه به قدرت مستقل از غرب تبدیل شود و بنابراین برایش چندان صرف ندارد که با ایران به دشمنی برخیزد.

 ایران هم تشخیص داده است که در استراتژی زیرکانه مسکو نقش مهمی دارد. روسیه از قطعنامه های ناکارآمد برای خوشایند سازمان ملل و ایالات متحده پشتیبانی می کند، در عوض عملا به تقویت روابط با ایران می پردازد چون هر دو کشور می دانند قطعنامه های سازمان ملل به این روابط خدشه ای وارد نمی کند. نشانه آن این است که از یک سو دیپلماتهای روسیه فعالانه با همتایان خود در آمریکا مشغول تنظیم قطعنامه سوم هستند و از سوی دیگر مسکو با اشتیاق سوخت راکتورهای آب سبک بوشهر را تأمین می کند.

 ناهمخوانی این حقیقت که روسیه منابع حساس هسته ای را به کشوری می دهد که به خاطر فعالیت های هسته ای در معرض تحریم است از دید نخبگان این کشور پنهان نمانده است. در سایر حوزه های الگوی مشابهی قابل مشاهده است، در جایی که روسیه با ایالات متحده هم آوا می شود و از فعالیت های هسته ای ایران شکوه و شکایت دارد پس چرا این رویکرد مانع امضای قراردادهای تجاری با ایران نمی شود؟

 به هر حال انگیزه های اقتصادی قوی و محکمی باعث طراحی این رویکرد روسیه شده است طوری که روسیه و ایران به اتفاق کنترل 20 درصد از ذخایر نفت و نزدیک به نیمی از گاز دنیا را در اختیار دارند. این دو قدرت می توانند به کمک هم از اهرمی که در دست دارند در بازار انرژی دنیا اثرگذار باشند.

  علاوه بر پروژه برق اتمی، بخش نفت و گاز ایران، به کمپانی های روسی که به دنبال سرمایه گذاری جدید هستند، فرصت های بسیار زیادی می دهد. برای همین روسیه سعی دارد که بخش انرژی ایران جاذبه چندانی برای مصرف کنندگان اروپایی نداشته باشد در عوض خوشنود خواهد شد که تکیه بازار همیشه تشنه چین و آسیای جنوبی به بازار انرژی ایران بیشتر و بیشتر شود، چون هردوی اینها اهداف متعدد روسها را برآورده می کند.

اما اگر تلقی درباره دلیل بهبود روابط مسکو با تهران فقط به انگیزه های اقتصادی محدود شود یک منطق استراتژیک با همان درجه اهمیت و جاذبه مورد غفلت واقع شده است.

 ممکن است ایالات متحده به ایران به عنوان کشوری نگاه کند که قدرت آن توان برهم زدن نظم و نظام منطقه را دارد. اما برای روسیه، ایران کشوری است که سعی در حفظ وضع موجود دارد و همکاری با این کشور به حفظ ثبات در خاورمیانه و افزایش نفوذ روسیه در این منطقه مؤثر است. در حقیقت هم راستا بودن اهداف استراتژیک است که موجب تقویت منافع اقتصادی این دو کشور شده است.

 دولت بوش که بیشتر انرژی خود را وقف بازسازی روابطش با اروپا کرده است، در ایجاد پلی برای پر کردن شکاف بین خودش با روسیه موفق نبوده است. مسکو که درباره کوزوو و عراق نتوانسته است جلوی سیاست های ایالات متحده را بگیرد این بار با موضعش نشان می دهد که قصد دارد به اقتدار و نفوذ گذشته به عنوان یک بازیگر اصلی دست یافته است.

  تهران هم به نوبه خود آموخته است که به استراتژی روسیه علاقه نشان دهد و با این کشور همکاری کند، روسیه با این ژست های تصنعی وانمود می کند که در حال تسکین ایالات متحده است؛ در حالی که در عمل در حال تقویت روابط خود با ایران است. ماه های آینده شاهد صحبت های فراوانی در باره التزام همکاری بین روسیه و ایالات متحده علیه پافشاری ایران در نقض خواست بین المللی در رابطه با برنامه هسته ای خواهیم بود. اما واقعیت این است که چشم انداز استراتژیک تغییر کرده است. و این تغییر چندان به نفع تلاش آمریکا در قبال ایران نیست.

رای تکیه از اعضای ارشد شورای روابط خارجی در ایالات متحده است. نیکولاس گوسدف سردبیر نشنال اینترست است

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

نگاه یک مکزیکی و آمریکایی در باره زندگی

یک تاجر آمریکایی نزدیک یک روستای مکزیکی ایستاده بود که یک قایق کوچک ماهیگیری از بغلش رد شد که توش چند تا ماهی بود!

از مکزیکی پرسید: چقدر طول کشید که این چند تارو بگیری؟

مکزیکی: مدت خیلی کمی !

آمریکایی: پس چرا بیشتر صبر نکردی تا بیشتر ماهی گیرت بیاد؟

مکزیکی: چون همین تعداد هم برای سیر کردن خانواده‌ام کافیه !

آمریکایی: اما بقیه وقتت رو چیکار میکنی؟

مکزیکی: تا دیروقت میخوابم! یک کم ماهیگیری میکنم!با بچه‌هام بازی میکنم! با زنم خوش میگذرونم! بعد میرم تو دهکده میچرخم! با دوستام شروع میکنیم به گیتار زدن و خوشگذرونی! خلاصه مشغولم با این نوع زندگی !

آمریکایی: من توی هاروارد درس خوندم و میتونم کمکت کنم! تو باید بیشتر ماهیگیری بکنی! اونوقت میتونی با پولش یک قایق بزرگتر بخری! و با درآمد اون چند تا قایق دیگه هم بعدا اضافه میکنی! اونوقت یک عالمه قایق برای ماهیگیری داری !

مکزیکی: خب! بعدش چی؟

آمریکایی: بجای اینکه ماهی‌هارو به واسطه بفروشی اونارو مستقیما به مشتریها میدی و برای خودت کار و بار درست میکنی... بعدش کارخونه راه میندازی و به تولیداتش نظارت میکنی... این دهکده کوچیک رو هم ترک میکنی و میری مکزیکو سیتی! بعدش لوس آنجلس! و از اونجا هم نیویورک... اونجاس که دست به کارهای مهمتر هم میزنی ...

مکزیکی: اما آقا! اینکار چقدر طول میکشه؟

آمریکایی: پانزده تا بیست سال !

مکزیکی: اما بعدش چی آقا؟

آمریکایی: بهترین قسمت همینه! موقع مناسب که گیر اومد، میری و سهام شرکتت رو به قیمت خیلی بالا میفروشی! اینکار میلیونها دلار برات عایدی داره !

مکزیکی: میلیونها دلار؟؟؟ خب بعدش چی؟

آمریکایی: اونوقت بازنشسته میشی! میری به یک دهکده ساحلی کوچیک! جایی که میتونی تا دیروقت بخوابی! یک کم ماهیگیری کنی! با بچه هات بازی کنی !

با زنت خوش باشی! بری دهکده و تا دیروقت با دوستات گیتار بزنی و خوش بگذرونی!!!

مکزیکی : مگه الان همین کار را نمیکنم؟

روی لینک زیر هم کلیک کنید جالب است

http://www.4shared.com/account/dir/11782098/b2ce9b32/sharing.html?rnd=62

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

منبع: http://persian.theswoop.net/sys/article.php?art_ID=4147

آخرین گزارش " روند جهانی 2025:  جهانی دگرگون شده "  که از سوی شورای ملی اطلاعات، ان آی سی،  انتشار یافت در مورد موقعیت ابر قدرت های جهان در مقایسه با پیش بینی چهار سال پیش بد بینانه تر بوده است.  این گزارش که از هسته مرکزی نظام امنیتی ایالات متحده بیرون آمده بخشی از روند عقلانی در سطح گسترده میباشد. گزارش پیشبینی های تحلیلگران مبنی بر " تا سال 2025 سیستم  بین المللی، جهان چند قطبی و  ادامۀ  کاهش فواصل بین قدرت ها خواهد بود "  را مورد تایید قرار داده است. گزارش پیشبینی میکند که قد برافراشتن برزیل، هند، روسیه و چین ادامه داشته و نقش دلار به عنوان ارز عمدۀ بین المللی تضعیف خواهد شد. ما در اظهار نظرات خود در مورد دیدار های اخیر آپک و جی-20 به این روندها خصوصاً  طلوع چین پر مدعا اشاره کرده ایم.  دیدار هفته آتی  گفتگو های استراتژیک اقتصادی ایالات متحده-چین این روند را تقویت خواهد کرد.  با اینکه توان اهرم واشنگتن تحت فشار قرار دارد، مقامات ایالات متحده بدون سر و صدا همواره بر این باور هستند که ایالات متحده در هر یک مجموعۀ موضوعات همچنان بزرگترین تک قدرت میباشد. همواره دستور کار واشنگتن در امورات کلیدی مانند ایران، کرۀ شمالی و روند صلح خاور میانه شکل دهندۀ مباحثات بین المللی میباشد.  بحران مالی بین المللی-که پس از اتمام کار شورای ملی اطلاعات بر روی گزارش روی داد- ضعفهای خارج از ایالات متحده را برجسته کرده است. بسیاری از امور مشروط  است به نوع  موثر بهبود یافتن ایالات متحده از بحران مالی.  ولیکن شک اندکی وجود دارد که لحن هشدار آمیز گزارش شورای ملی اطلاعات بر طرز فکر اوباما تاثیر خواهد گذاشت

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

اهمیت ژئوپلتیکی جدید افغانستان عمدتا متاثر از دو پدیده ی مهم است،

نخست: تغییر ماهیت روابط و سیاست  بین المللی و جامعه ی جهانی نسبت به افغانستان، ودر درجه ی دوم؛ دگرگونی بنیاد ساختارهای ذهنی و سیاسی در داخل افغانستان که در مسیر تکوین آرمان ملت سازی مدیریت می شود. بدین رو، سیر تحولات تکوین یافته در سالهای اخیر، حساسیت و منزلت ژئوپلتیکی این کشور را بطور فزاینده ای برجسته نموده است. راهبردهای جدید نظام مسلط بر سیاست جهانی، نسبت به افغانستان، این کشور را از وضعیت یک "جزیره ی پرخطر" و نا امن در کانون توجه جامعه ی جهانی تبدیل کرد.

بنا براین، مقومهای عناصر ژئوپلتیک جدید افغنستان عمدتا برچند گزاره ی اساسی کد گذاری می شود:

·         حضور و حمایت امریکا

·         تکوین سازه های دولت ملی

·         تداوم چرخه ی تروریزم

·         پدیده ی مواد مخدر به مثابه اقتصاد سیاسی

·         همجواری با ایران

حضور و حمایت امریکا

سقوط رژیم طالبان توسط نیروهای جبهه متحد با حمایت مستقیم و دخالت جدی امریکا و نقش کاخ سفید در مدیریت تحولات افغانستان، بیانگر این مسأله است که حضور نیروهای امریکا در افغانستان، حضوری مداوم و نقش آن کشور در ایجاد ساختارهای جدید داخلی و تغییرمعادلات منطقه ای، یک نقش راهبردی می باشد..

موقعیت بین المللی و تأثیر جهانی ایالات متحده درحوزه ی سیاست، اقتصاد و فرهنگ از یکسو، و منافع استراتژیک آن کشور در جهت توسعه ی نفوذ و حضور فیزیکی در خاور میانه و حوزه ی اسیای میانه ازسوی دیگر، بهانه و انگیزه  ی نیرومندی بدست داده است تا حضور مستقیم و استراتژیک نیروهای امریکا را در منطقه توجیه پذیر نماید. افغانستان بد لیل همجواری با آسیای زرخیز میانه، چین، ایران و پاکستان، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. دسترسی به منابع انرژی آسیای میانه، کنترل غیر محسوس بر سلاحهای هسته ای پاکستان، نظارت بر موقعیت استراتژیک چین و ایران، هدف هایی هستند که اهمیت بی بدیل ژئوپلتیک افغانستان را برای ایالات متحده چند برابر نموده است.

حمایت امریکا از افغانستان نیز یک مقوله ی راهبردی بشمار می آید. افغانستان بعنوان یک کشور با ثبات، قدرتمند، دمکراسی طلب و متحد امریکا، از موقعیت بین المللی و حیثیت منطقه ای ویژه بهره مند می گردد. منافع متقابل، مهمترین عامل پیوند راهبردی کابل- واشنگتن محسوب می شود؛ منافعی که هردو جانب را از امتیازات بزرگ سیاسی برخوردار می سازد: افغانستان با تکیه بر حمایت مستقیم سیاسی، اقتصادی و نظامی امریکا فرصت تجدید حیات دوباره پیدا می کند، به ایجاد یک ساختار سیاسی و ثبات داخلی مبادرت می ورزد، شأن جهانی و اعتبار منطقه ای بدست می آورد و اما ایالات متحده ازیکسو به اهداف استراتژیک خود مبنی بر حضور مستقیم و دراز مدت در منطقه ، می رسد و از سوی دیگر، در اجرای پروسه ی "نظم نوین"، افغانستان را به الگوی موفقی از عملی ساختن ایده ی اشاعه "دمکراسی زنجیره ای" در کشور های جنوب غرب آسیا و خاورمیانه تبدیل خواهد کرد. بنا براین، موفقیت مدل سیاسی و "دمکراسی آزمایشی" مورد تجربه در افغانستان، اهمیت منطقه ای و موقعیت بین المللی این کشور را بطور فزاینده ای ار تقا خواهد بخشید..

سیاست راهبردی امریکا در عرصه ی بین المللی، اجرای پروژه ی اشاعه " دمکراسی" در خاورمیانه و آسیا می باشد و در این میان، افغانستان اولین مرحله ی اجرای این پروژه بشمار می آید. ادامه ی پیوندهای استراتژیک دو کشور را می باید نتیجه ی دستاوردهای این مرحله دانست که به موقعیت ژئوپلتیک افغانستان فراورده های مهمی را اضافه می کند.

تکوین سازه های دولت ملی

به کار آوری مفاد موافقت نامه ی بن، بتدریج زمینه های ذهنی و شرایط عینی استقرار زیر ساخت های یک دولت ملی را فراهم آورده است. برگزاری موفق انتخابات ریاست جمهوری در نهم اکتبر ۲۰۰۴، یک گام مهم و مؤثر در تاریخ سیاسی- اجتماعی افغانستان محسوب می شود که گرایش و انعطاف پذیری رهبران سیاسی و نخبگان قومی افغانستان را به سمت نوعی خردگری سیاسی و فهم ملی نشانی داده است. ادامه ی این روند، بتدریج فرصتی را فراهم خواهد ساخت تا پروسه ی گردش نخبگان  به شایستگی رسیده و تولیدات ذهنی و خرد جمعی افغانها را سیرت عقلانی بخشد. تکوین و تبلور سازه های دولت ملی از رهگذر چنین فرایندی امکان پذیر است. شرایطی که پس از موافقتنامه ی بن  بوجود آمده است، هر چند در فهرست نمودارهای ایده آل تلقی شدنی نیستند ، اما نشانه ها و مدلهایی را در جهت تمرین توافق، تفاهم و هم اندیشی ملی علامت می دهد.

تجربه ی تاریخی افغانها از تأسیس دولت ملی، دچارناکامی های پرشماری بوده است و به همین دلیل بحران های سیاسی- اجتماعی بزرگی را تحمل کرده اند. این ناکامی ها و بحران ها به مثابه یک آویزه ی سیاسی، می تواند و می باید عزم همگانی افغانها را در جهت کوشش و پویش در راه استقرار و استحکام دولت ملی بر انگیزد. اشتیاق و انگیزه ی مشارکت گسترده در انتخابات ریاست جمهوری، تبلوری از چنین عزم و همتی ، در یک برش حساس زمانی، می باشد که،می باید مورد دقت و تا مل قرار گیرد.

کوشش در جهت ادامه و تقویت پروسه ی دولت ملی، با رشد و همگانی شدن حس خویشاوندی ملی  تمام شهروندان افغانستان و نیز مساعدت های مؤثر جامعه ی بین المللی میسر بوده و زمینه ی پیشرفت  در حوزه ی زندگی جمعی و سرنوشت ملی آنان پیدا خواهد کرد. آغاز و ادامه ی روند بازسازی زیر بناهای اقتصادی ، بهسازی ساختارهای سیاسی- اداری، تجدید بنای ارتش و پلیس ملی، تأمین  شرایط تدریجی مشارکت قومی وحقوق شهروندی از مؤلفه های اساسی استمرار و استقرار دولت ملی بشمار است که در صورت ادامه ی حمایت آمریکا و جامعه ی بین المللی، به آهستگی و پیوستگی به  ظهور و بلوغ خواهد رسید.

به بلوغ رسیدن دولت ملی، دستاوردهای سیاسی مهمی رابرای افغانستان کمایی خواهد کرد. ثبات و اقتدار ناشی از تثبیت ساختارهای ملی، به توسعه ی سیاسی و توانمندی منطقه ای این کشور می انجامد. افزایش پتانسیل های اقتصادی و اجتماعی، موقعیت افغانستان را در روابط بین المللی، بطور فوق العاده ای ارتقا خواهد بخشید. بنا براین، افغانستان روبه آینده، با برخورداری از تثبیت دولت ملی، ظرفیت ژئوپلتیک خود را از تأثیر چند عامل اساسی و تعیین کننده به غنامندی می رساند:

·         ارائه مدلی از توسعه ی سیاسی و مصادیق پروسه ی بومی کردن ارزشهای دمکراسی

·         جذب سرمایه گذاریهای اقتصادی

·         بدست آوردن شأن برابر در مناسبات و معادلات منطقه ای

·         کسب جایگاه ارجمند حقوقی و سیاسی در نظام بین الملل

تداوم چرخه ی تروریزم

ادامه ی سه دهه بحران در افغانستان، این کشور را بستر تولید و اشاعه ی بسیاری از گروههای عصیانگر، افراطی و خود سر نموده است. فقدان یک سیستم سیاسی فراگیر، تشدید خصومتهای نظامی و اجتماعی، گسیختگی شیرازه ی اقتصادی و همگانی شدن فرهنگ خشونت و فقر، زمینه های گسترده ای را برای فعالیت و نضج گروههای مسلح خارجی در داخل افغانستان فراهم آورد. دوره ی پنجساله ی حاکمیت طالبان بدلیل ماهیت مذهبی- فکری این گروه، دوره ی طلایی برای جولانگری گروههای افراطی بود. خویشاوندی فکری این گروهها با رژیم طالبی، حوزه ی نفوذ و گستره ی حضور و فعالیت آنها را در بسیاری از نقاط و شهر های عمده افغانستان گسترش بخشیده و بتدریج این کشور را پایگاه اصلی و مرکزی گروههای افراطی خارجی قرار داد. نام و آرمان پدیده ای بنام "بن لادن" و "القاعده" از همین آدرس در سراسر دنیا تکثیر گردید. فراموشی افغانستان در اذهان جامعه ی بین المللی، این کشور را به بهشت گروهها ی خارجی وا بسته به شبکه ی القاعده تبدیل نمود. اگر حادثه ی یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ در امریکا اتفاق نمی افتاد، جامعه ی بین المللی نسبت به آنچه در افغانستان درحال و قوع بود، براحتی و با بی تفاوتی می گذشتند. حادثه  ی یازدهم سپتامبر، عمق فاجعه  ی افغانستان، ماهیت بحران این کشور و گستردگی و چگونگی نفوذ، حضور و تکثیر ویروس فاجعه باری بنام "تروریزم" را آشکار نمود؛ ویروسی که جامعه ی بین المللی بصورت نا آگاهانه و قدرتهای جهانی بصورت خودخواسته به ریشه مندی و آبیاری بنیه های آن کمک رساندند.

بنا براین، افغانستان از دو جهت، وقایع و تحولات مربوط به پدیده ی تروریزم سازمان یافته ی بین المللی را برجسته می کند: نخست آن که این کشور بعنوان : "منشاء" تکوین و سپس صدور ایدئولوژی تروریزم نشانه گذاری می شود. دوم آنکه "مبدأ" مبارزه ی سازمان یافته، جدی و نظامی علیه تروریزم و هسته ی مرکزی آن از همین کشور در سال ۲۰۰۱ توسط ائتلاف بین المللی آغاز گردید. مبارزه ی جدی و پیگیر قدرتهای بین المللی برای ریشه کن ساختن تروریزم از خاستگاه افغانستان، تنها به پراکندگی تمرکز پایگاه و تکیه گاه قدرت سیاسی‑ نظامی آنها منجر گردیده است، اما توفیق شگرفی در انهدام منابع و مآخذ فکری- تشکیلاتی آنان بدست نیاورده است.

تروریزم به مثابه یک ایدئولوژی، ریشه های پرعمقی پیدا کرده که عمدتا با مؤلفه های دینی- مذهبی، انگیزه های سیاسی و اهداف اقتصادی آبیاری می گردد، به همین دلیل خشکاندن این ریشه به زودی و آسانی امکان پذیر نخواهد بود.

در افغانستان اما، بدلیل حضور چند ساله ی رهبران اصلی القاعده در این کشور و پیوند ناگسستنی آن با گروه طالبان، شبکه ی پیچیده ای از روابط و نسبتهای سیاسی- مذهبی و حتا خانوادگی پدید آورده است. تأثیرات سیاسی این نسبتها بر تحولات داخلی و مناسبات بیرونی و منطقه ای افغانستان، حوزه ی متغییرهای ژئوپلتیک این کشور را پهناورتر نموده است. تشخیص چگونگی و چرایی چنین نسبتی با چند عامل ژئوپلتیکی درک شدنی است:

1.       حمایت برخی از همسایگان افغانستان از رهبران القاعده و فراهم آوری امکان حضور و امکانات فعالیت در مرزهای این کشور، اهرم مؤثر در اختیار این همسایگان قرار می دهد تا برای امتیاز گیری در چانه زنی های منطقه ای و سود آوری های بین المللی بهره بگیرند.

2.       خویشاوندی فکری و سیاسی گروه طالبان با رهبری القاعده، نوعی ریشه اجتماعی ومنطقه ای به این عناصر و گروهها داده است. تبدیل شدن قبور کشته شدگان القاعده و طالبان در برخی از مناطق جنوب افغانستان به زیارتگاههای عمومی و مقدس، تفسیر چنین مفهوم تأمل برانگیزی می باشد.

3.       بحران پذیری ماهیت ساختار نا متعادل سیاسی- اجتماعی افغانستان پتانسیل های نیرومندی را برای تجدید و تداوم نا خویشتن داریهای سیاسی- اجتماعی فراهم می سازد. پیش بینی چنین شرایطی، ضریب حضور و نفوذ گروههای تروریستی داخلی و خارجی را بطور مداوم افزایش می دهد. گسترش فعالیت و تداوم نفوذ تروریزم در این کشور، به افزایش حضور قدرتهای بین المللی و رقابت های منطقه ای در صحنه ی سیاسی افغانستان منجر خواهد شد، که در نهایت، فرایند این مفروضات و پیشامدها، احساسیت، اهمیت و مفاهیم ژئوپلتیکی این کشور را قابل اتساع می سازد.

پدیده ی مواد مخدر به مثابه اقتصاد سیاسی

بر اساس گزارش سازمان ملل متحد، افغانستان بیش از سه چهارم تریاک جهان را تولید می کند و تجارت غیر قانونی آن، نیمی از درآمد اقتصادی کشور را تشکیل می دهد. در تحلیل ریشه های این موضوع، شاید فقدان دولت مرکزی مقتدر و و جود دودهه بحران در افغانستان مهم تلقی گردد؛ ولی حقیقت این است که پدیده ی مواد مخدر در این کشور، بعنوان یک "اقتصاد سیاسی" در تعامل بین المللی "جایگاه" پیدا کرده است. تولید و تجارت این مواد، نسبت مستقیم با تحولات و سیاست جهانی یافته و در انحصار سه منبع اصلی قرار دارد:

مافیای اقتصادی

تروریزم سازمان یافته

سیاستگران داخلی وعناص وگروههای خارجی دخیل در تحولات افغانستان

ماهیت سیاست بین المللی در قبال افغانستان ایجاب می کند که این کشور- بدلایل متعدد - همچنان بعنوان کانون گرم تجارت و تولید تریاک باقی بماند، طرحها و تلاشهای دولت امریکا برای نابودی مزارع خشخاش و یا تخصیص وزارت مستقلی برای مبارزه با مواد مخدر در ساختار کابینه ی دولت، نمی تواند تغییر مهمی در اصل "صورت مسأله" ایجاد کند. این بدبینی نه بخاطر نا توانی دولت و بی ثباتی وضع موجود در کشور و نه بدلیل نا کارآمدی طرحهای دولت امریکا و افغانستان در قبال نابودی مزارع خشخاش، بلکه بدلیل پیچیدگی تعامل قدرت در سطح داخلی و بین المللی می باشد. شواهد بسیاری و جود دارد که ثابت می کند سیاست کشورهای منطقه، منافع برخی از قدرتها و سازمانها بین المللی و نفوذ مافیای قدرتمند اقتصادی مبنی برآن است که افغانستان همچنان بعنوان حیات خلوت تولید و تجارت تریاک باقی بماند.

مافیای جهانی و تروریزم هم، شبکه ای از تعامل سیاسی در حوزه ی قدرت بین المللی شمرده می شوند که اهداف سیاسی و منافع اقتصادی خود را در تداوم چرخه ی بحران ها جستجو می کنند. افغانستان بخاطر تجربه ی تحولات گذشته و پیچید گی شرایط موجود، یکی از مساعد ترین عرصه های حضور و نفوذ مافیای اقتصادی و تروریزم می باشد که بخش عظیمی از پروژه ی تجارت تریاک را در این کشور، مدیریت و سهامداری می کنند.

ذخیره های استعداد بحران در افغانستان، پدیده ی مواد مخدر را بصورت یک گزینه ی استراتژیک د رسیاست و منافع بین المللی برجسته کرده است. تلاقی و تصادم منافع متقابل و متضاد طرفهای مختلف برمحور این پدیده، پارادوکس ماهیتی نظام و رفتار عناصر دخیل در تعامل بین المللی را در میدان افغانستان تبلور داده است؛ وبدین ترتیب این فرایند، می تواند یکی از منابع جدید و مؤثر داده های ژئوپلتیکی این کشور قرار گیرد.

تجارت تریاک از منابع مهم مالی گروه جنگجوی طالبان و تروریزم بین المللی بشمار می رود. علاوه براین، سهمگیری برخی از قدرتمندان و سیاستگران داخلی دراین تجارت، وسعت مزارع خشخاش را به مقیاس عناصر سیاست در افغانستان توسعه می بخشد. حضور و نفوذ سازمان های بین المللی و مؤسسات داخلی نیز، در تکمیل و تداوم این پروسه نقش "ذره بینی" دارند. برخی از کشور های منطقه و همسایه با فراهم ساختن تسهیلات و امکانات صدور، در گسترش و پردازش این نوع تجارت سهم سیاسی می گیرند. مجموعه ی این عوامل، روند سازمان یافتگی روند تولید و تجارت مواد مخدر در این کشور را به سامان رسانیده و موقعیت حساس سیاسی به آن می بخشد؛ موقعیتی که در نهایت افغانستان را در کانون توجه و موضوع سیاست  و تعامل منطقه ای و جهانی جهان قرار می دهد.

همجواری با ایران

جمهوری اسلامی ایران بدلیل نوع و ماهیت رژیم حاکم و سیاست تنش زای منطقه ای وجهانی، به یکی از محور های اصلی توجه قدرتهای بین المللی تبدیل شده است. آنچه که این کشور را بعنوان یک "بحث" در دستور استراتژی منطقه ای قدرتهای خارجی مطرح می سازد، چند عنصر استراتژیک می باشد:

·         دسترسی به دانش هسته ای و اقدام به تولید سلاحهای اتمی

·         برخورداری از پتانسیل تبدیل شدن به یک قدرت نظامی منطقه ای

·         تأثیر گذاری برتحولات سیاسی منطقه ی خاورمیانه

·         چگونگی رابطه با گروههای سیاسی- نظامی فعال در منطقه و جهان که برخی از آنها متهم و یا مرتبط با شبکه های تروریستی می باشند

·         نزدیکی استراتژیک با چین و روسیه

·         و رویارویی سیاسی با ایالات متحده ی امرکا

همجواری افغانستان با ایران، یکی از دلایل مهم حضور وحمایت امریکا در این کشور تلقی می شود. تأثیر متقابل تحولات داخلی دوکشور همسایه بر همدیگر، درک اهمیت سیاسی این همجواری را روشن می کند. در طول سه دهه بحران در افغانستان، ایران با حمایت پیوسته ی سیاسی ـ تسلیحاتی از گروههای جهادی شیعه و سنی ،  بعنوان یکی از طرف های تأثیر گذار بر شرایط داخلی و رویداد های سیاسی در این کشور شناخته شده است. اکنون که افغانستان به موقعیت جهانی و منطقه ای و تغییرات داخلی جدیدی دست یافته است،  این ،ایران است  که در معرض تأثیر پذیری از سیرو چگونگی  تحولات و تغییرات جدید در افغانستان، قرار می گیرد.

چگونگی رابطه ی امریکا با ایران، ترس جامعه ی جهانی از دسترسی تهران به سلاحهای اتمی و تأثیر گذاری ایران بر تحولات  و رویداد های داخلی عراق، لبنان و فلسطین، موقعیت حساس این کشور را در مناسبات بین المللی و منطقه ای بیش از هر زمانی برجسته تر نموده است. همین نگرانی ها است که دلچسپی واشنگتن را در ایجاد پایگاهها ی استراتژیک در طول کناره های مرز شرقی جمهوری اسلامی افزایش داده است. از این رو مسلم است که  در روند استراتژی سنتی ایالات متحده مبنی بر مقابله با نظام ایران و یا مهار آن، موقعیت ژئو پلتیک و امتیازات ژئو استراتژیک افغانستان نقش مهمی ایفا می کند. طرحهای طولانی مدت واشنگتن برای نوسازی سیاسی و باز سازی ساختارهای نظامی دولت کابل، علاقه مندی کاخ سفید را برای تثبیت و تحکیم پایگاه منطقه ای و جدیت و حوصله مندی آن کشور را در جهت ایجاد تغییرات اساسی در ساختار سیاسی منطقه نشان می دهد. مجموعه ی این اقدامات ورفتارهای استراتژیک، بصورت غیر مستقیم ولی موثر، ایالات متحده را درجهت نزدیک شدن به اهداف راهبردی اش که مهمترین آن، مهار ایران می باشد،  یاری خواهد کرد.

بنا براین، در پروسه ی تغییر بنیاد های سیاسی منطقه، بویژه مورد ایران، افغانستان هم پیمان امریکا می تواند نقش مؤثری ایفا کند. برخورداری رژیم کابل از حمایت مستقیم و اشنگتن، ایران را بیش از هرزمانی در معرض تأثیر پذیری مستقیم از چگونگی بر نامه های استراتژیک امریکا  پیرامون مرزها ی زمینی و هوایی اش  قرار داده است. از همین رو، ایران می کوشد با استفاده از فرمول سیاست گذشته ی خود، یعنی حمایت از برخی عناصر و گروههای سیاسی در داخل افغانستان و نیز از طریق اهدای کمک و اجرای پروژه های عمرانی، به دولت کابل نزدیک شده و نفوذ سیاسی خود را در این کشور باز تولید کند. ایالات متحده نیز در تلاش است افغانستان را بعنوان یکی از مدل های تغییر ساختار سیاسی منطقه به نمایش بگذارد؛ تا ازین طریق شرایط سیاسی ـ فرهنگی و ذهنی  داخل ایران را آماده ی پذیرش  تغییرات مطلوب نماید. توفیق مدل دمکراسی تزریقی و الگوی ساختار سییاسی در افغانستان، می تواند مد لی  قابل تعمیم وسرایت به سایر کشور ها ی منطفه، بویژه جامعه ی خواهان تحول  ایران نیز به حساب آید. اضافه بر این، دولت افغانستان بعنوان دولتی حایل میان دو دشمن دیرینه، می تواند نسبت به پیچیدگی روابط تهران- واشنگتن از دو جهت  نقش برجسته و تاثیر گذار پیدا  کند:

1.       کابل می تواند بعنوان میانجی مؤثر میان امریکا و ایران تلاش نماید

2.       آمریکا می تواند از افغانستان به مثابه کمربند استراتژیک جهت تنگتر کردن محاصره ی سیاسی- نظامی جمهوری اسلامی استفاده کند .

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

به نقل از : یونایتدپرس

مسئولان اروپایی اعلام کردند : در پی اقدام شرکت گازپروم روسیه در قطع صادرات گاز به اوکراین و اروپا علاقه مندی اروپا به خط لوله نابوکو افزایش یافته است.  اروپا در سال چهار تریلیون و900 میلیون فوت مکعب گازازروسیه وارد می کند که 80 درصد ازاین میزان از طریق ترانزیت ازخاک اوکراین صورت می گیرد و درپی رویدادهای اخیر ناشی ازاختلافات گازی روسیه و اوکراین موجب افزایش تلاش های اروپا برای یافتن جایگزین هایی برای واردات گاز شده است.اتحادیه اروپا درسال 2008 سیاست های انرژی جدیدی اتخاذ کرده است که کاهش مصرف سوخت های فسیلی ازبررسی راههای متنوع سازی واردات نفت و گازازجمله این سیاست ها است . این مسئله موجب شد خط لوله نابوکو درصدر طرح های انرژی این اتحادیه قرارگیرد. الکساندروندرا معاون نخست وزیر جمهوری چک گفت: متنوع سازی خط لوله های زمینی واردات گاز برای اروپا حیاتی است.جمهوری چک ازآغاز سال 2009 ریاست دوره اتحادیه اروپا را به عهده گرفته است.خط لوله نابوکو گازتولید کشورهای حاشیه دریای خزررا ازطریق خاک ترکیه به اروپا خواهد رساند با این حال ناظران اعلام کرده اند طرح های این خط لوله تحت تاثیرتضمین نشدن منابع گازی مورد نیازاین خط لوله برای انتقال به اروپا قرارگرفته است. ترکمنستان به تازگی از کشف ذخایرعظیم گازی دراین کشورخبر داده است واتحادیه اروپا نیزازکشف این ذخایرتازه به شدت ابرازخرسندی کرده است با این حال بهره برداری ازاین ذخایراحتمالاً 20  سال طول خواهد کشید. رینهاردمیچک رئیس کنسریوم نابوکو مستقردروین گفته است که کشورهای تامین کننده منابع گازی برای پیوستن به این پروژه ابرازعلاقه مندی کرده اند با این حال ذخایر موجود تاکنون تنها نیمی از میزان انتظارات را تشکیل می دهد. طرح خط لوله نابوکو که تحت حمایت اتحادیه اروپا و آمریکا قراردارد وظرفیت این خط لوله سی میلیون مترمکعب درسال خواهد بود هزینه احداث این خط لوله بیش ازده میلیارد دلاربرآورد شده است.این خط لوله سه هزار و300 کیلومتری قرار است خاورمیانه و آسیای مرکزی را از طریق ترکیه و اروپای مرکزی و نیز با عبور از روسیه با اتحادیه اروپا متصل کند.قراراست عملیات احداث این خط لوله سال 2010 آغاز شود و این خط لوله سال 2013 آماده بهره برداری خواهد بود. کنسرسیوم احداث این خط لوله شامل شرکت های انرژی اتریش، مجارستان، رومان، بلغارستان و ترکیه است.این خط لوله گاز را از ترکمنستان، قزاقستان و ازبکستان از طریق دریای خزر، گرجستان و دریای سیاه به اوکراین منتقل خواهد کرد.انتظارمی رود نخستین گازانتقالی این خط لوله از جمهوری آذربایجان سال 2012 ارسال شود.سه تامین کننده گاز برای نابوکو در نظر گرفته شده است که شامل جمهوری آذربایجان، ایران و ترکمنستان است.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

منبع : سایت فارسی بی بی سی

اوباما اعضای ارشد تیم امنیتی خود را معرفی کرده است

باراک اوباما، رئیس جمهوری منتخب آمریکا، گفته است که ایران خطری واقعی برای امنیت کشورش است.

آقای اوباما بعد از معرفی رسمی بلندپایه ترین مقام های اطلاعاتی دولتش در واشنگتن اظهار نظر می کرد.

او لئون پانتا، از مقام های ارشد کاخ سفید در دولت بیل کلینتون رئیس جمهوری پیشین آمریکا را به عنوان رئیس آینده سازمان سی آی ای برگزیده است. مجلس سنای آمریکا باید این انتصاب را تایید کند.باراک اوباما درباره لئون پانتا گفت: "به عنوان رییس سازمان سی آی ای، لئون پانتا مورد اعتماد کامل من خواهد بود و نزد من اعتبار زیادی خواهد داشت. او مدیری کارآمد و حامی منافع سی آی ای خواهد بود." لئون پانتا سال ها در نهادهای مختلفی در دولت آمریکا حضور داشته و از جمله 16 سال یکی از نمایندگان ایالت کالیفرنیا در کنگره آمریکا بوده است.با این همه لئون پانتای 70 ساله تجربه اطلاعاتی- امنیتی چندانی ندارد. وی آزار یا هرگونه شکنجه متهمان به عضویت در گروه های تروریستی را به شدت محکوم کرده است. جناح لیبرال در واشنگتن ازانتصاب اوبه ریاست سی آی ای استقبال کرده است،اما بسیاری لئون پانتا رافاقد تجربه اطلاعاتی- امنیتی می دانند واو را شایسته ریاست سی آی ای نمی دانند.

درجمع معرفی آقای پانتا به عنوان رئیس آینده سازمان سی آی ای، یکی از خبرنگاران از باراک اوباما پرسید که آیا این انتصاب به معنای نرم شدن موضع آمریکا نسبت به ایران است؟درپاسخ به این سوال بود که آقای اوباما ایران را خطری واقعی برای کشورش دانست، اما در عین حال اذعان کرد که تیم امنیت ملی او هنوز سیاستش در قبال ایران را تعیین نکرده و هر زمان که این سیاست تعیین شود آن را اعلام خواهد کرد.باراک اوباما روز جمعه همچنین رئیس آینده اداره امنیت ملی آمریکا را رسما معرفی کرد.او دریاسالار بازنشسته دنیس بلر فرمانده سابق نیروهای آمریکایی در کل منطقه شرق آسیا را به عنوان رئیس اداره امنیت ملی دولت خود تعیین کرد.اداره امنیت ملی آمریکا وظیفه هماهنگ کردن فعالیت های 16 سازمان اطلاعاتی آمریکا را برعهده دارد، وظیفه ای که در گذشته سازمان سی آی ای عهده دار آن بود اما چند سال است به اداره امنیت ملی واگذار شده است.انتصاب دریاسالار بازنشسته دنیس بلر از طرف باراک اوباما به ریاست ادامه امنیت ملی با انتقاد برخی از گروه های طرفدار حقوق بشر روبرو شده.دنیس بلر متهم است که در جریان استقلال تیمور شرقی از اندونزی در اواخر دهه 1990 با رهبران نظامی اندونزی همکاری های نزدیکی داشته هرچند نظامیان اندونزی به سرکوب مردم در تیمور شرقی و کشتار غیرنظامیان دست زده بودند.مجلس سنای آمریکا به زودی کار بررسی صلاحیت دنیس بلر و نیز لئون پانتا را به عنوان رئیس سازمان سی آی ای را آغاز خواهد کرد.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

مجلس نمایندگان آمریکا روز جمعه با تصویب قطعنامه ای حمایت بی شائبه و قاطع خود را، از حق غیرقابل انکار اسرائیل برای دفاع از خود در برابر حماس اعلام و در عین حال نسبت به بحران انسانی در نوار غزه عمیقا ابراز نگرانی کرد. قطعنامه توسط ننسی پلوسی، رئیس مجلس نمایندگان آمریکا، و جان بینر، رهبر اقلیت جمهوریخواه، تنظیم شد و نسخه ی مشابهی از آن روز پنجشنبه در مجلس سنا با رای اکثریت قاطع سناتورهای آمریکایی به تصویب رسیده بود.

سنای آمریکا ساعاتی پیش از تصویب قطعنامه ی شورای امنیت و در سیزدهمین روز جنگ در غزه با تصویب این قطعنامه ضمن دعوت اسرائیل و فلسطینیان به آتش بس از حمله ی نظامی اسرائیل با هدف متوقف کردن موشک پرانی های حماس قاطعانه حمایت کرد و حماس را به عنوان گروهی تروریستی برای سوء استفاده از فلسطینیان بشدت محکوم کرد.

قطعنامه توسط سناتور دموکرات هری رید و سناتور جمهوریخواه میچ مک کانل، رهبران اکثریت و اقلیت سنا، در دومین روز آغاز به کار سنای یکصد و یازدهم با اکثریت قاطع به تصویب رسید.

سناتور هری رید تاکید کرد اسرائیل از هر گونه حق غیرقابل انکار برای دفاع از مردم خود در برابر تروریسم برخوردار است. سناتور مک کانل حماس را آغازگر جنگ چهارده روزه در غزه عنوان کرد و گفت اسرائیل همان کاری را در دفاع از مردمش در برابر حملات موشکی انجام می دهد که آمریکا در شرایط مشابه دست به آن می زد.

قطعنامه از حماس برای مستقر کردن عامدانه ی جنگجویان و رهبران حماس، و سلاحها و مهماتشان در منازل مردم، مدارس، مساجد، بیمارستان ها و دیگر مناطق مسکونی و سوء استفاده از غیرنظامیان فلسطینی به مثابه ی سپر انسانی بشدت انتقاد می کند.

ننسی پلوسی، رئیس مجلس نمایندگان آمریکا، دیروز در نخستین کنفرانس خبری خود در کنگره ی جدید، از عزم مجلس نمایندگان برای تصویب قطعنامه ی مشابهی در روز جمعه خبر داده بود که توسط او و رهبر اقلیت جمهوریخواه، جان بینر، تنظیم شده است.

پلوسی گفت حمایت آمریکا از اسرائیل در جهت منافع ملی آمریکاست اما، در عین حال باید اطمینان حاصل کرد جان و مال غیرنظامیان در این میان قربانی نشود.

قطعنامه دولت آمریکا را به تلاش برای برقراری صلحی بادوام میان اسرائیل و فلسطینیان ترغیب می کند که در آن حماس قادر به بازسازی نظامی خود نباشد.

در قطعنامه آمده است حماس از سال دو هزار و پنج، زمان خروج اسرائیل از غزه، بیش از شش هزار موشک به خاک اسرائیل پرتاب کرده است.

کنگره در قطعنامه ایران را برای ارائه ی کمک های تکنولوژیکی به حماس در راستای ارتقای برد موشک ها به حدود چهل کیلومتر که می تواند عمق خاک اسرائیل را مورد هدف قرار دهد بشدت مورد انتقاد قرار می دهد.

کنگره خواهان تقویت تلاش های مصر در راستای جلوگیری از قاچاق به غزه شده است و آمادگی آمریکا را برای هر گونه کمکی اعلام می کند.

قطعنامه خواستار اتخاذ هر گونه اقدام لازم برای حفاظت از جان غیرنظامیان در اسرائیل و مناطق فلسطینی شده است و از هر گونه طرح آتش بس قابل اجرا و پایدار حمایت می کند.

رئیس مجلس نمایندگان پیش از تصویب قطعنامه گفت ما همه خواهان آتش بس هستیم؛ آتش بسی واقعی در هر دو سوی جبهه.

قانونگذاران همچنین خواستار آزادی فوری گیلات شلیت، سرباز اسرائیلی، شده اند که از ژوئن دو هزار و شش بطور غیرقانونی توسط حماس به گروگان گرفته شده است.

قانونگذاران آمریکایی طی این قطعنامه حمایت قاطع خود را از پیگیری روند صلح خاورمیانه در راستای ایجاد دو کشور اسرائیل و فلسطینی در کنار یکدیگر در صلح و ثبات تصریح می کنند.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

منبع : سایت صدای آمریکا

فرمانده نیروهای آمریکا در خاورمیانه و آسیای میانه می گوید ممکن است همکاری با ایران در پاره ای مسائل مربوط به مناقشات در افغانستان و عراق امکان داشته باشد. در همین حال او می گوید برخی از عناصر در ایران ممکن است سعی کنند همانند گذشته ناراحتی هایی در هر دو کشور بوجود آورند.

ژنرال دیوید پتریوس امروز، پنجشنبه، در یک کنفرانس خبری در واشنگتن گفت، علی رغم مداخله در عراق و افغانستان، و اختلافات استراتژیک بر سر برنامه های اتمی، حقوق بشر و مسائل دیگر، ایالات متحده و ایران ، بویژه در مورد افغانستان، منافع مشترکی دارند، و اضافه کرد: « روشن است که هدف های مشترکی وجود دارد، و به گمان من کسی مخالف نیست، ایران نگران تجارت مواد مخدر است، نمی خواهد ببیند تند روهای سنی، و افراطیون بنیاد گرا بار دیگر بر افغانستان مسلط شوند.»

ژنرال پتریوس همچنین گفت ایران می خواهد فراورده هایش را به افغانستان صادر کند. اما هشدار داد برخی از عناصر قدرتمند در ایران ممکن است فکر دیگری داشته باشند، و بخواهند زندگی را برای ائتلاف، ناتو و نیروهای افغان بسیار دشوار کنند.

فرمانده نیروهای آمریکا در خاورمیانه و آسیای مرکزی همچنین گفت به باور او « منافع مشترکی» بین ایران و عراق وجود دارد، در اینجا نیز تجارت عامل مهمی است، و دسترسی زائران ایرانی به مراکز مذهبی و زیارتی در عراق عامل دیگری است.

ژنرال پتریوس اظهار عقیده کرد که ایران در پی ناکامی در کوشش برای جلوگیری از به اجرا درآمدن توافقنامه های امنیتی آمریکا و عراق و شکست شبکه شورشی شیعیان، و با ورود دولت جدید آمریکا، به ارزیابی سیاست خود نسبت به عراق پرداخته است.

ژنرال پتریوس همچنین گفت برخی از طرح های ضد شورش که او با موفقیت در عراق در دو سال گذشته اجرا کرد به افغانستان منتقل می شود، مانند تمرکز بر تامین امنیت مردم، نیاز به کار برای اجرای پروژه های امنیتی و غیر نظامی، و در همان حال تلاش برای هماهنگ ساختن کوشش های گسترده تر دولت آمریکا و متحدانش. اما او یادآور شد دو کشور بسیار متفاوت هستند و پرداختن به آنها رویکردهای مشخصی را ایجاب می کند.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،