اخبار | تکنولوژی | آموزش | طراحی سایت و سئو

منبع : هاآرتس

بنیامین نتانیاهو خود را برای قماری اساسی آماده می‌کند. وی بعد از سه هفته قرار است به واشنگتن برود و دیدار با باراک اوباما در آنجا حادثه بی‌نظیری در زندگی سیاسی وی خواهد بود. نتایج این دیدار معین خواهد کرد که آیا نتانیاهو که بعد از ده سال بار دیگر به حکومت رسیده، قرار است این بار هم با دولت آمریکا رو در رو شود.
نتانیاهو خوب می‌داند که مواضع اخیر وی در مورد کشور فلسطین و عقب‌نشینی از کرانه باختری و جولان ممکن است به تیرگی روابطش با اوباما بیانجامد و ممکن است اسرائیل را به یک انزوای بین‌المللی بکشاند. او از این لحاظ ترسی ندارد، زیرا وی برای رسیدن به کاخ سفید، لیست بلند بالایی از شرط و شروط را تعیین کرده است و در مقابل هر امتیازدهی یک سری شرط و شروط قرار داده است. قرار نیست وی فقط بله به رییس‌جمهور آمریکا بگوید.
ایهود اولمرت در مذاکرات خود با محمود عباس به این نتجه رسیده است که در سایه مواضع فلسطینی‌ها در موارد معینی به هیچ وجه امکان رسیدن به یک سازش دائمی با فلسطینی‌ها وجود ندارد. با این وجود وی ترجیح داد نمایشی از کرم اسرائیلی‌ها را به جامعه بین‌المللی نشان بدهد و در مقابل حمایت آنها را به دست بیاورد. ولی در واقع نتانیاهو مخالف این روش است. وی تمایل دارد که مذاکرات را از پایان شروع کند و به جای امتیازدهی که جهانیان را شاد می‌کند ولی برای طرف دیگر بسنده نیست، وی تمایل دارد بهای سیاسی در صحنه بین‌المللی بدهد ولی در مقابل مواضع ثابت و حتمی را به طرف دیگر داده و ائتلاف داخلی خود را حفظ کند.
بدین جهت نتانیاهو برای سفر خود به واشنگتن، دو موضوع را در برنامه کاری خود معین کرده است. وی رسانه‌های جهانی را غرق در این موضوع کرده که تصمیم دارد مقدمات جنگ پیشگیرانه خود علیه ایران را شروع کند و همچنین از فلسطینی‌ها خواسته که در مقابل اعتراف اسرائیل به کشور فلسطین، فلسطینی‌ها نیز باید به اسرائیل به عنوان کشور قوم یهود اعتراف کنند. بدون شک اوباما نیز از آنها می‌خواهد که برای اعلام حسن نیت خود یک سری اقدامات مثبتی را انجام داده و یک سری قدم‌هایی را باید بردارد. همچنین یادی از تعهدات حکومت‌های سابق خود به فلسطینی‌ها بنماید که عبارتست از متوقف کردن ساخت و سازها در شهرک‌های کرانه باختری، تخلیه ساخت و سازهای غیر قانونی، برداشتن ایست‌های بازرسی در سرزمین‌های اشغالی کرانه باختری.
در زبان دیپلماتیک این امر به این معنی است که نتانیاهو اوباما را تهدید می کند که اگر نیروی هوایی خود را برای هدف قرار دادن نیروگاههای هسته ای در ایران اعزام نکند، روند نظم نوین وی را در صحنه بین المللی به هم می زند. در مقابل اوباما نیز تهدید می کند که اگر بر شهرک سازی خود اصرار بورزد، ساختار داخلی کابینه نتانیاهو را نیز به هم می زند. به عبارتی دیگر نتانیاهو از اوباما می خواهد که مشکل احمدی نژاد را حل کند و اوباما نیز به او می گوید ، تو هم مشکل شورای شهرک سازی "یشع" را حل کن و باز هم به عبارتی دیگر ما با یک معادله روبه رو هستیم : "شهرک ایتار" در مقابل " شهرک نطنز" در واقع این معادله در دوره اولمرت و جورج بوش نیز بوده است ولی هر دو آنها ضعیفتر از آنی بودند که بتوانند مشکلات یکدیگر را حل کنند بوش از سوی عراق آسیب پذیر شده بود و اولمرت نیز از طرف لبنان تضعیف شده بود. اما جانشینان آنها وضعیت بهتری داشته و از قدرت تصمیم گیری بیشتری برخوردار هستند. حداقل می توان این امر را در آغاز دوره ها صادق بدانیم.
روابط نتانیاهو و اوباما ما را به یاد روابط بین شارون و بوش می اندازد. نخست وزیر اسرائیل در آن موقع سلطه جو مستبد و تندرو بود و رییس جمهور آمریکا یک شخص با ایدیولوژی متعصب بود که تلاش می کرد حکومتهای عربی را به یک حکومتهای دمکراتیک تبدیل کند. ولی اکنون این نقشها برعکس شده است، نتنایهو شخصیتی با ایدیولوژی است که می خواهد اسرائیل را از یک بحران دیگر نجات دهد و بدین جهت به فلسطینی ها شرط کرده برای سازش حتما باید اصول صهیونیسم را قبول کنند ولی در مقابل اوباما یک رییس جمهوری به نظر می رسد که از قدرت کلام زیادی برخوردار است و به گفته یک تحلیلگر سیاسی که می گفت ما از زمان نیکسون چنین رییس جمهوری نداشتیم ، کسی که مخالف کمونیستها بود ولی سفر تاریخی به چین داشت.
همین واقعگرایی اوباما برای نتانیاهو با وجود اختلاف نظر بین این دو، مایه امید است زیرا وقتی با شرایط واقعی اسرائیل آشنا شد، مجبور است با خواسته های نتانیاهو موافقت کند. نتانیاهو از توانائی های اوباما در تحریک احساسات مردمی خوشحال است و از اظهارات اوباما در تماس تلفنی بعد از انتخاب وی به ریاست جمهوری نیز راضی است و نخست وزیر می داند که اوباما ، واقعیت های که بر یک رییسی تحمیل می شود را خوب می شناسد. و در نتیجه تلاش نخواهد کرد که امور غیر ممکن را عملی سازد. در واقع اظهارات "جاکسون دیل" روزنامه نگار روزنامه واشنگتن پست ، برای نتانیاهو امید بخش بود. وی در این مقاله آشنا شدن اوباما با جهان واقع را وصف کرده بود. دیل گفت هر رییس جمهور جدیدی تمایل دارد، مشکلات جهان را به گردن رییس قبلی بیاندازد، در این راستا اوباما بعد از صد روز حکومت داری حتما با دنیای واقعی آشنا شده است. وی دریافته که کشورهای تندرو و سازمانهای تروریستی وجود دارند، و اینها یک حقیقت هستند نه اینکه توجیه های دولت سابق باشند.
کره شمالی کشوری است که احترام اوباما را نگه نمی دارد، همانطور که با رییس جمهور سابق نیز چنین برخوردی کرد، روسیه و ایران نیز پاسخهای مثبتی به اقدامات خیرخواهانه سران آمریکا از خود نشان نمی دهند و اصرار دارند با تکبر با دیگران برخورد کنند.
نتایناهو ازاینکه قرار است در زمانی با اوباما دیدار کند که وی از شعارهای انتخاباتی خود رها شده ، بسیار خوشحال است ، زمانی که با دنیای واقعی سیاست آشنا شده و فهمیده که بدها همیشه بد خواهند ماند و حتی اگر رییس جمهور آمریکا هم عوض شود. ولی در سیاست ، نزدیکی دیدگاهها و حتی دوستی شخصی کافی نیست باید هر کسی اجازه داشته باشد که از اهرمهای فشار و نقاط قوت خود در بازی دیپلماسی استفاده کند و بدون شک هیچ نقطه قوتی برای یک نخست وزیر مهمتر از حمایت داخلی از وی نمی باشد ، بخصوص در زمانی که از حمایت بین المللی نیز برخودار باشد.
در سایه این دو عامل است که می توان مواضع تند نتانیاهو را درک کرد. وی خوب می داند که اجماع بین المللی به همراه اکثریت دمکراتیک داخلی ، قدرت کافی به نتانیاهو می دهند که می تواند وی را در مسیر صلحی که اوباما در خاورمیانه می خواهد، یاری دهد. اصولا اسرائیل نمی تواند رییس جمهور آمریکا را از طریق تپه کاپیتول مورد فشار قرار دهد، ولی در مقابل اعضای کنگره آمریکا می توانند تعهد آمریکا به حفظ امنیت اسرائیل را تضمین کنند.
در واقع نتانیاهو تمایل دارد در شرایطی وارد واشنگتن شود، که از بیشترین حمایت داخلی برخوردار باشد، تا آمریکائی نتوانند وی را تحت فشار قرار دهند. بدین جهت وی دو موضوع مورد توافق همه شهروندان یعنی رهایی اسرائیل از بحران هسته ای که ایران برای آن برنامه ریزی می کند و اعتراف فلسطینی ها به اسرائیل به عنوان کشور قومیت یهود، را با خود به آنجا برده است.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

رهبران پنج کشور آسیای مرکزی برای پایان دادن به مناقشه بر سر مساله آب، گردهم می‌آیند. به گزارش خبرگزاری فارس مناقشه بر سر آب‌های مشترک مرزی، پس از فروپاشی شوروی سابق همواره موضوعِ اختلافِ کشورهای آسیای مرکزی به منظور بهره برداری از منابع آب های سطحی بوده است. رهبران پنج کشور تاجیکستان، ازبکستان، قرقیزستان، قزاقستان و ترکمنستان روز سه شنبه در یک نشست مشترک که در قزاقستان برگزار می‌شود، گرد هم خواهند آمد. از دیگر مباحثِ مورد بحث در این نشست امنیت انرژی و همکاری با آمریکا برای انتقال محموله های نظامی این کشور و ناتو به افغانستان، خواهد بود. رهبران کشورهای آسیای مرکزی علیرغم یکپارچگی و همجواری به ندرت در نشست های کاری مشترک شرکت می‌کنند و معمولا دیدارهای آنها با یکدیگر در حاشیه اجلاس های دیگر صورت می گیرد. بهره برداری از منابع آبی و انرژی و دیگر منابع طبیعی یکی از جدی ترین مسائل منطقه آسیای مرکزی به شمار می رود.

برخورد های گوناگون و یکجانبه برخی کشورها بخصوص در مساله آب و انرژی علاوه بر اینکه مانع توسعه اقتصادی در منطقه وسیع آسیای مرکزی شده است، سبب فجایع زیست محیطی نیز گردیده است. آمودریا و سیر دریا از رودخانه های اصلی آسیای مرکزی هستند که این رودخانه ها نخست از تاجیکستان و قرقیزستان عبور می کنند. بهره برداری این دو کشور از این رودخانه ها موجب نارضایتی دیگر کشورهای آسیای مرکزی که در پایین دست واقع شده و حیات کشاورزی آنها به آب این رودخانه ها وابسته است، شده است.

این در حالی است که تاجیکستان و قرقیزستان برای تامین انرژی مورد نیاز خود به سد سازی بر روی رودخانه ها نیاز دارند. مشکلات بوجود آمده بین کشورهای آسیای مرکزی بر سر نحوه بهره برداری از آب این رود خانه ها، زمینه دخالت قدرتهای خارجی به ویژه روسیه و آمریکا را فراهم کرده است.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

رونق عبدالله اف افزود : قرارداد جمهوری آذربایجان با ترکیه کهنه شده است و می بایستی طی این مدت مذاکرات باکو و آنکارا در همین ارتباط ادامه می یافت . از سال 2001 تا سال 2007 میلادی ، مدت زمان طولانی سپری شده است و به هیچ وجه نمی شد حدس زد که بهای گاز طبیعی تا این حد افرایش یابد. شایان ذکر است که ، در پی اظهارات قاطعانه ( طلبکارانه ) نخست وزیر ترکیه درباره افزایش نرخ گازطبیعی جمهوری آذربایجان و اعلام این که نرخ نفت خام در بازارهای جهانی به شدت کاهش یافته است و دیگردلیلی ندارد که دولت باکو نرخ گاز طبیعی جمهوری آذربایجان را افزایش دهد. روزنامه بیزیم یول در ادامه این گزارش نوشت : پیش از این ، رئیس شرکت دولتی نفت جمهوری آذربایجان - سوکار- با تکذیب خبر افزایش نرخ گاز صادراتی جمهوری آذربایجان به ترکیه ، در واقع در مقابل ترکیه عقب نشینی و اعلام کرده بود : تعیین نرخ جدید گاز صادراتی جمهوری آذربایجان به ترکیه ، منوط به نتایج مذاکرات آنکارا - باکو خواهد بود. درهمین حال،به اعتقاد کارشناسان این مساله با تصمیم ترکیه برای ازسرگیری روابط با ارمنستان بی ربط نیست . رونق عبدالله اف درعین حال، با اشاره به امکانات ترانزیتی جمهوری آذربایجان اعلام کرد : کشورهای مصرف کننده انرژی موظفند مقررات ترانزیت را به صورتی آشکار وشفاف مراعات کنند تا درروند صادرات ترانزیت گاز طبیعی وقفه ای پیش نیاید. گفتنی است که ، ترکیه گاز صادراتی جمهوری آذربایجان را به قیمت هز هزار متر مکعب 120 دلار خریداری و بنابر ادعای دولت باکو قسمت اعظم آن را به قیمتی گزاف در حد 350 دلار به کشورهای اروپایی صادر می کرد.  به نظر می رسد ، مشکلات در مناسبات جمهوری آذربایجان با ترکیه در حال تشدید شدن است . کارشناسان می گویند : در شرایط فعلی جمهوری اسلامی ایران و روسیه می توانند با اتخاذ سیاست اصولی و صحیح جایگزین ترکیه و غرب در جمهوری آذربایجان شوند. این درحالی است که ، روسیه نیاز زیادی به تلاش برای اتخاذ سیاست اصولی به دولت الهام علی اف ندارد . در حالی که ، جمهوری اسلامی ایران به منظور جایگزین شدن ترکیه باید راه حلی مناسب بیابد و در سیاست خارجی خود تجدید نظر کند.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

درپی انصراف ضمنی جمهوری آذربایجان ازمشارکت در طرح موسوم به نابوکو ، ریچارد مورنینگ استارنماینده ویژه رئیس جمهوری آمریکا دراموردریای خزر،علاقمندی واشنگتن را به حضور ایران در طرح گازی نابوکو اعلام کرد. به گزارش سایت اینترنتی مدیافوروم ، ریچارد مورنینگ استار در حاشیه نشست سران کشورهای علاقمند به ذینفع در طرح احداث و بهره برداری از خط لوله نابوکو در صوفیه پایتخت بلغارستان ، طی سخنانی با اعلام این که ، آمریکا آماده است از طرح نابوکو ، در صورتی که شرکت های اروپایی برای تحقق این طرح سرمایه گذاری کنند، در روند اجرای این طرح مشارکت به عمل آورد ، افزود : پیشنهادات مطرح شده برای عضویت ایران در این طرح می تواند نقطه عطفی درمشی سیاست گذاری خارجی آمریکا در برخورد با ایران محسوب شود . وی افزود : ایران می تواند به کشوری فعال و مهم در روند اجرای طرح نابوکو تبدیل شود . زیرا آمریکا مذاکره با ایران را در این ارتباط آغاز کرده و مایل است تهران را به همکاری در این زمینه جذب کند. بنابر این گزارش ، نکته جالب توجه این است که چندی پیش متیو برایزا دستیار معاون وزیر امور خارجه آمریکا صریحا" اعلام کرده بود ، واشنگتن مخالف حضور ایران در طرح نابوکو است و این بدان معنا است که ، آمریکا درصدد است برای تحقق این طرح نمامی امکانات موجود را بسیج کند. آمریکا درحالی پیشنهاد مشارکت ایران درطرح نابوکورا مطرح کرده است که ،جمهوری آذربایجان به عنوان مرکزونقطه ثقل این طرح دیگرحاضربه مشارکت درآن نیست. درعین حال، ایران مسیرهای متعددی برای صادرات گاز خود دارد که آمریکا تاکنون با تمامی این مسیرهای مخالفت کرده است و می کوشد با فشارهای سیاسی و اقتصادی کشورهای منطقه را از همکاری با ایران بر حذر دارد . در این شرایط پیشنهاد آمریکا قابل تامل است. کارشناسان می گویند : پیشنهاد آمریکا به مشارکت ایران درطرحی که ساخت آن در هاله ای از ابهام قرار دارد و کشور صادرکننده اصلی گاز آن مشخص نیست ، مانند این است که ، کاخ سفید می کوشد ازحداقل امکانات موجود حداکثر استفاده را ببرد ودرحقیقت از آب کره بگیرد .

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

در این مجال بنا ندارم که مدح فرهنگ بگویم، آن هم نزد رجال فرهنگ و در سرزمین فرهنگ با مردمانی فرهنگی بلکه می خواهم نکته مهمی را درباره حساسیت جایگاه مطبوعات به خود و برادرانم یادآور شوم.

عنصر مطبوعاتی می تواند جامعه ای صالح بیافریند. چون آنگاه که مقاله ای نشر می دهد یا تحلیلی می نویسد یا تصویری را به چاپ می سپارد یا عنوانی را برجسته می کند یا به تفسیر رویدادی می پردازد، در حقیقت در پی جهت دادن به فرد و جامعه است و می تواند پدری راهنما و دلسوز و هدایتگری فرزانه باشد، همچنان که می تواند خیانتکار و یا گمراه کننده یا تحریف گر حقایق و اندیشه ها باشد.برادران، مطبوعات از مهم ترین میدان های جهادی و از برجسته ترین عوامل تکوین انسان مدنی است. این جایگاه والا وظایفی در قبال جامعه بر عهده اصحاب مطبوعاتی می گذارد، همان طور که وظایفی در قبال اینان بر عهده جامعه می نهد. وظیفه اینان در قبال جامعه جهت دهی، روشنگری و خیرخواهی مخلصانه و بی شائبه است. حق آنان بر جامعه نیز همان برخورداری از آزادی و پشتیبانی و تامین امکاناتی است که او را از فساد و انحراف مصون بدارد.برادران، آزادی برترین ساز و کار فعال کردن همه توانایی ها و ظرفیت های انسانی است. هیچ کس نمی تواند در جامعه محروم از آزادی خدمت کند، توانایی هایش را پویا و موهبت های الهی را بالنده سازد. آزادی یعنی به رسمیت شناختن کرامت انسان و خوش گمانی نسبت به انسان حال آنکه نبود آزادی یعنی بدگمانی نسبت به انسان و کاستن از کرامت او. کسی می تواند آزادی را محدود کند که به فطرت انسانی کافر باشد. فطرتی که قرآن می فرماید: «فطرت الله التی فطرالناس علیها» ۳۰:۳۰ فطرتی که پیامبر باطنی و درونی انسان است.آزادی حق روزنامه نگار است، که جامعه اش باید به او پیشکش کند. آزادی خدمتی است به روزنامه نگار تا کار خود را به انجام رساند و خدمتی است به جامعه تا همه چیز را بداند. صیانت از آزادی ممکن نیست مگر با آزادی. آزادی برخلاف آنچه می گویند، هرگز محدودشدنی و پایان یافتنی نیست. در حقیقت آزادی کامل عین حق است. حقی است از جانب خدا که حدی بر آن نیست.آزادی حقیقی دقیقا رهایی از عوامل فشار خارجی و عوامل فشار داخلی است و به تعبیر امام علیع «من ترک الشهوات کان حرا» تحف العقول، ص ۸۸آزاده کسی است که شهوات را ترک کند. اگر بخواهیم آزادی را تعریف کنیم باید بگوییم که آزادی ر هایی از دیگران و رهایی از نفس است. اگر آزادی را این گونه تفسیر کنیم، دیگر معتقد به حد و مرز برای آزادی نخواهیم بود. آزادی ای که با آزادی دیگران اصطکاک داشته باشد، در حقیقت بندگی نفس خویشتن و شهوت طلبی است. آزادی، جهاد است. همان جهاد اکبری که مورد نظر پیامبر گرامی بود، جهاد با خویشتن خویش برای رهایی از شهوات در مقابل جهاد اصغر که جهاد با بیگانگان است.

برای آنکه نظر روزنامه نگار خیرخواهانه، صادقانه و بی شائبه باشد، بر جامعه است که برای او آزادی را تامین و خاطر آسوده را تضمین کند، تا تحت تاثیر زرق و برق ها و انواع فشارها قرار نگیرد. با چنین تمهیداتی جامعه هم منتفع خواهد شد. با چنین سازوکاری جامعه خود نیز خدمت می کند، نقش حقیقی خویش را ایفا می کند و از توان جهادگران خود بارور و بهره مند می شود. به راستی که آزادی والاترین شیوه برای شکوفا کردن قابلیت ها، ظرفیت ها و استعدادهای جامعه است و چنین حقی با آزادی ادا می شود.

برادران، روزنامه نگار نباید مورد اهانت و تحت فشار قرار گیرد، نباید به فقر و نداری بیفتد و نباید در معرض تهدید و ترور واقع شود.

ترور بدترین و شکست خورده ترین روش برای نیل به هدف است، حال این هدف هرچه باشد. پیامبر خدا می فرمود ایمان خونریزی را مهار می کند. و نیز می فرمود مسلمان حیله گری نمی کند، دستاورد آن هرچه باشد. مسلم بن عقیل در کوفه از ترور عبیدالله بن زیاد سر باز زد، هر چند می توانست دور از دسترس دیگران او را در خانه ای بکشد. مسلم از ترور روی می گرداند و با این کار مسئولیت های بسیار و نتایج ناگواری را که یکی از آنها کشته شدن امام حسین بود، به جان می خرد. هدف هر چند بزرگ باشد، نمی تواند توجیه گرترور باشد.فریبکاری و ناجوانمردی وترورازدیدگاه دین درنظر وجدان و درمنطق انسان جرم است.

ترور بازتاب های خطرناکی در جامعه دارد که ابعاد آن قابل محاسبه و پیش بینی نیست. جامعه اسلامی دینی که رسول نور و رحمت، منشاء خدمت و تعامل مثبت با مردم و پذیرای همه مسئولیت ها بود پس از ترورهایی که دامان خلفای آن و در طلیعه همه، امام علیع را در محراب عبادت گرفت، رو به ضعف و سستی نهاد. این ترورها سمت و سوی خلافت را از راه مستقیم منحرف ساخت.خلیفه در حریم های بسته جای گرفت و از دسترس مردم دور شد. خلافت به سلطنتی وحشی و حکمران به مالک الرقاب تبدیل شد.بیت المال مسلمانان به خزانه حاکم و ارتش مدافع وطن به گارد شخصی امیرحاکم تغییر ماهیت داد. ترور، حاکمان و رهبران را از دسترس مردم دور می کند، رهبران را به انزوا می راند و خیرخواهان جامعه را از مردم می گیرد. در این فاصله گرفتن از جامعه خطری بنیادین نهفته است. زیرا حاکمان به طور مستقیم از وضع و حال مردم آگاه نمی شوند، شکایت های آنان را نمی شنوند، گم گشتگان جامعه هدایت نمی شوند و منحرفان به راه راست برگردانده نمی شوند. زمامداران بیرون از متن جامعه در معرض تملق و چاپلوسی واقع می شوند و راه بر کسانی که اشتباهات آنان را بکاوند و بنمایانند بسته می شود و به این طریق به انحراف، سرکشی و استبداد سوق داده می شوند.این فاصله در دل های مردم تصوری وهم آلود و ابهام آمیز ایجاد می کند، به طوری که مردم حاکمان را تافته ای جدا بافته می دانند و به آنان گمان بد برند یا از آنها بتی سازند که به جای خدا پرستش شوند. در هر دو حالت اعتماد عمومی از بین می رود، شهروندان تحقیر می شوند و محکوم و زیردست تلقی می شوند. حاکم سرور و ارباب به حساب می آید و در هر دو حالت انحراف پیش می آید. به همه مصیبت ها در «عهدنامه امام علی ع به مالک اشتر» اشاره شده است. آنجا که حضرتش مالک را از فاصله گرفتن از مردم و حجاب قرار دادن میان خود و مردم نهی می کند. برادران، ترور ناهنجاری اجتماعی خطرناکی است، زیرا مردم را از تعامل با رهبرانشان بازمی دارد. ترور خطرناک است، زیرا در این گونه شرایط، محاکمه، صدور حکم و اجرای آن تنها در دست یک نفر قرار می گیرد و آن یک نفر بسا به راه خطا رود. اگر این راه باز شود، دیگر ممکن نیست که عدالت در جامعه حکم فرما شود. بر حامیان و نگهبانان جامعه است اگر جامعه را نگهبانانی باشد که پدیده ترور را به صورت ریشه ای و نهایی درمان کنند.

خدایت بیامرزد ابوجمیل، تو مرگ را پذیرا شدی، ولی مرگ هرگز فنا و نابودی نیست. مرگ در نظر مومن انتقال از زمین به آسمان و از محدودیت به لایتناهی است. مرگ شکستن زنجیرها است. آیا به این گفته قرآن کریم ایمان نداریم که: «الذی خلق الموت و الحیاه لیبلوکم» ۲:۶۷ آنکه مرگ و زندگی را بیافریند تا بیازمایدتان. پس مرگ آفرینش است نه نابودی. زندگانی واقعی تنها پس از مرگ است. پدیده مرگ و حیات پس از آن عین تحول، پیشرفت و تکامل است. هیچ تحولی بدون مردن صورت نمی گیرد. تکامل حقیقی انسان تنها در پرتو گذر کردن از مرحله ای تحقق می یابد که در آن می زید. تبدیل سلول های بدن انسان به اندیشه و فکر تنها پس از مرگ شدنی است. مرگ راه کمال، مقدمه تحول، مایه جاودانگی و راه کشف حقیقت است.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

در نتیجه‌ی بحران اقتصادی و مالی جهان، در ۹۴ کشور از ۱۱۶ کشور در حال توسعه و نیمه‌صنعتی، رشد اقتصادی به گونه‌ای دراماتیک کاهش یافته است. اگر چه رقم میانگین ثابت چندان وخیم به نظر نمی‌رسد، ولی واقعیت را بازتاب نمی‌دهد. زیرا پس از یک رشد ۱/۸ درصدی در سال ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷، در کشورهای جهان سوم، در سال جاری، میانگین نرخ رشد به ۶/۱ درصد می‌رسد.

این رقم میانگین، بیشتر مربوط به آن است که غول‌های اقتصادی نیمه‌صنعتی یعنی چین و هند نیز، هنوز در آمار، جزو کشورهای در حال توسعه به شمار می‌‌آیند. اگر چه در چین و هند نیز زمان نرخ رشد دو رقمی پایان یافته، ولی به‌رغم بحران، این کشورها هنوز در ابعادی رشد می‌کنند که کشورهای قدیمی صنعتی، حتا در زمان اوج شکوفایی رشد خود نیز خواب آن را نمی‌دیدند. با این همه، با توجه به رشد نیرومند جمعیت، یک رشد اقتصادی چهار تا شش درصدی در هند و چین، هنوز آنقدر پایین است که نمی‌تواند شمار قابل توجهی از انسان‌ها را از فقر مطلق رهایی بخشد.

در کشورهای در حال توسعه، بویژه در جنوب صحرا در آفریقا، موضوع بر سر نرخ رشد ناچیز نیست، بلکه بر سر کاهش شدید و همه‌جانبه‌ی کارآیی اقتصادی است. زیرا کشورهای در حال توسعه، از طریق بحران اقتصادی و مالی‌ای که توسط کشورهای صنعتی ایجاد شده، همواره نیرومندتر از چند طرف زیر فشار قرار می‌گیرند.

چند نمونه: کشورهای صنعتی برای تامین مالی پروژه‌ی نجات بانک‌های خود و بسته‌های کمک برای اعتلای اقتصادی، از بازارهای سرمایه‌ی بین‌المللی، ارقام هنگفتی به صورت وام دریافت می‌کنند. این امر، امکانات مالی کشورهای در حال توسعه را به گونه‌‌ای چشمگیر محدود می‌کند. افزون بر آن، سرمایه‌گذاران خصوصی، پول‌های زیادی از کشورهای در حال توسعه خارج می‌کنند، زیرا اعتماد خود را به رشد این کشورها از دست داده‌اند، یا به سرمایه‌ی خود در داخل نیازمندند.

این هنوز همه‌ی ماجرا نیست. بحران اقتصادی باعث شده که در بسیاری از کشورهای صادرکننده‌ی مواد خام در جهان سوم، همزمان شاهد سقوط قیمت‌ها و حجم مواد صادراتی باشیم. و در پایان این که بسیاری از کارگران مهاجر در کشورهای صنعتی، کار خود را از دست می‌دهند و در نتیجه نمی‌توانند پول برای خانواده‌ی خود به کشورهایشان بفرستند.

بویژه آن کشورهایی در معرض افزایش فقر قرار دارند که به نصیحت کشورهای صنعتی و سازمان‌های توسعه‌ی چندملیتی گوش دادند و خود را وارد اقتصاد و تقسیم‌کار جهانی کردند. البته آن‌‌ها تا مدت‌ها موفق هم بودند، ولی اکنون شکست بی‌رحمانه‌ای را تجربه می‌کنند. این ناکامی، نخست شمار بیکاران و سپس شمار گرسنگان را افزایش خواهد داد.

در سال گذشته، افزایش بهای مواد خوراکی و انرژی، به بسیاری از کشورهای جهان سوم ضربات سنگینی وارد کرد. اکنون نوبت ضربه‌ی رکود اقتصاد جهانی است. در حالی که کشورهای صنعتی با شبکه‌ی اجتماعی خود به یاری قربانیان بحران می‌آیند، در کشورهای در حال توسعه، امکان شورش به دلیل گرسنگی و مرگ به علت گرسنگی افزایش می‌یابد.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،