اخبار | تکنولوژی | آموزش | طراحی سایت و سئو

«آنها موفق نشدند... آنها همچنین سعی کردند روحیه اهالی شعله را از بین ببرند. آنها در این زمینه هم شکست خوردند.» بعد از آن یک بازی کامل فوتبال را تماشا کردیم. تیم ها لباس هایی به رنگ روشن پوشیده بودند و با اشتیاق روی زمینی با چمنی خوب توپ می زدند. جمعیت تقریباً به طور کامل متشکل بود از سربازان به شدت مسلح امریکایی و عراقی. یک سرهنگ امریکایی به من گفت از اینکه زندگی در آنجا چقدر خوب است «شوکه» شده است. یک سرباز دیگر گفت: «هنوز کسانی هستند که می خواهند کارهای بد بکنند اما آنها در حال فرارند.» نیروهای امریکایی در کارزار نبرد معمولاً از «آدم خوب ها» و «آدم بدها» حرف می زنند. آنها گاهی نبرد در عراق را جنگی میان اکثریت گسترده «مردم عادی عراق» و اقلیت کوچکی از «تروریست ها» که می خواهند مانع پیشرفت دیگران شوند و زمان را به دو سال پیش که اوضاع پرهرج و مرج بود برگردانند، ترسیم می کنند. شش سال جنگ به فرماندهان آنها آموخته است اوضاع تقریباً همیشه گمراه کننده تر است. این کشور که وصله پینه یی از مذاهب و سنن درهم بافته است را نمی توان به راحتی به «نیروهای نور» در یک طرف و «ظلمت» در سوی دیگر تقسیم کرد. در اکثر نواحی و در اکثر روزها می توان شاهد بهبودهای واقعی بود. ما به یک باشگاه شبانه که زمانی یک خانه دلنشین قدیمی در مرکز بغداد بود، رفتیم. مردان به خوشگذرانی و عیاشی مشغول بودند. این کارها در گذشته می توانست به قیمت جان شان تمام شود. در سایر بخش های شهر، رستوران ها، مغازه ها و گالری ها در حال بازگشایی هستند. زندگی فرهنگی دوباره در حال شکوفایی است. صدای آهنگ های سنتی عراقی بار دیگر به گوش می خورد. ما یک ساعتی را در یک موسسه موسیقی در مرکز بغداد گذراندیم. در سال های 2006 و 2007، هنرآموزان مجبور بودند در خفا تمرین کنند و بنوازند و در راه مدرسه سازهای خود را در کیسه های پلاستیکی قایم کنند. آنها حالاآنقدر احساس راحتی می کنند که آهنگ هایشان را علناً و با صدای بلند بنوازند. اینجا به من گفته اند تا پیش از سال 2003 اکثر نوازندگان دختر بودند. وقتی ما از آنجا بازدید کردیم تنها دختر حاضر حضار بسام بود. این دختر سازی به نام جوزا که از پوسته نارگیل درست شده، می نوازد. او به من گفت: «درست است که در مجموع انفجارهای کمتری اتفاق می افتد اما خشونت ممکن است دوباره در حال افزایش باشد. ما هنوز می ترسیم.» حملات چند روز اخیر باعث شده است دیگران این روایت پذیرفته شده بین المللی را که عراق در ماه های اخیر قطعاً «در حال بهتر شدن است» درحالی که «افغانستان بدتر می شود» زیر سوال ببرند. ژنرال های امریکایی همیشه در زمینه اعلام پیروزی خیلی احتیاط کرده اند. آنها سخنان کاملاً بی موقع جرج بوش دایر بر «ماموریت کامل شد» پس از حمله امریکا را به یاد دارند. هنوز هر ماهه صدها نفر در خشونت های شدید کشته می شوند. کسانی که من با آنها ملاقات کردم عاجزانه می خواهند باور کنند جنگ تمام شده است. با این حال یافتن صداهای حاکی از بدبینی سخت نیست. یک دوست عراقی به من گفت وقتی ارتش امریکا عراق را ترک کرد خیلی ها در پی تصفیه حساب های شخصی خواهند بود. او گفت: «اکثر مردم از خشونت خسته و دلزده هستند، اما بعضی ها منتظر لحظه مناسب برای گرفتن انتقام هستند.» «مردم این کشور هرگز فراموش نمی کنند، به خصوص اگر بستگان آنها بی رحمانه کشته شده باشند.» همه می دانند امریکایی ها در حال ترک اینجا هستند، مجهول بزرگ این است وقتی رفتند، چه می شود. آیا عراق واقعاً خطر را پشت سر گذاشته است؟ یا اینکه اکثر بمبگذاران و افراد مسلح منتظر سپری شدن زمان هستند تا وقت نبرد قدرت برسد؟ پیش بینی آینده در کشوری مثل عراق خیلی دشوار است. اما این فکر که عراق مشکلی است که حالابه نوعی «حل» شده، ممکن است تکرار یک اشتباه تاریخی یعنی داشتن تصویری ساده یک مکان خیلی پیچیده باشد.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

منطقه  سوات که در 250 کیلومتری شمال اسلام آباد قرار دارد بیش از هر چیز محل استراحت ساکنان مرفه شهرهای بزرگ بود و آنها از هوای تازه و جانبخش و از پیاده روی در میان نهرهای کوهستانی و درخت های زردآلوی این منطقه لذت می بردند. ساکنان این دره زیبا هم تقریباً هیچ تمایلی به طالبان رادیکال و متعصب ندارند و یک سال پیش بود که اکثریت شهروندان این منطقه طی یک انتخابات به طالبان نه گفتند و به حزبی لیبرال و سکولار به نام «حزب عوام» رای دادند. حال همین اکثریت تنها به دلیل موافقت ارتش و پرزیدنت «آصف علی زرداری» مجبور به تحمل طالبان شده اند. خبر قدرت یابی اسلامگرایان رادیکال در دره سوات زنگ خطری برای بقیه مردم دنیا نیز بود. «ریچارد هالبروک» فرستاده ویژه دولت امریکا به منطقه زمانی این «خبر وحشتناک» را شنید که تازه از اولین دیدارش از پاکستان فارغ شده بود و در کشور همسایه یعنی در هندوستان به سر می برد. هالبروک گفت:«حال دیگر نشان داده شده که هند، پاکستان و امریکا دشمنی مشترک دارند: دشمنی که خطری مستقیم برای شهرهای بزرگ ما و برای رهبری سیاسی و ملت های ما به شمار می آید.» به این ترتیب معلوم می شود طالبان پس از حملات موفق علیه نیروهای امریکا و ناتو در افغانستان، حال در پاکستان نیز به پیروزی دست یافته است. با وجود آنکه پرزیدنت زرداری در اسلام آباد تلاش کرد شکست خود را پنهان کند و خاطرنشان می کرد طبق این قرارداد رادیکال ها موظف می شوند سلاح ها را بر زمین بگذارند اما کمتر کسی به یک آتش بس پایدار و دائمی باور دارد و حتی مقامات دولتی در مناطق مربوطه نیز اذعان دارند طالبان بار دیگر مسلح می شوند. قدر مسلم اینکه دولت اتمی پاکستان به این ترتیب حق حاکمیت خود بر قلب این سرزمین را از دست داده است.بهشت سوات از سال 2007 در موقعیت جنگی قرار گرفت و ارتش پاکستان با اعزام 12 هزار سرباز به آن منطقه تلاش کرد از نفوذ بنیادگرایان بکاهد. خون های زیادی ریخته شد و حداقل 1200 غیرنظامی و 180سرباز پاکستانی جان خود را در این درگیری ها از دست دادند. با این حال نتیجه این عملیات های نظامی فاجعه بار بود و امروز این طالبان هستند که بر 80 درصد از منطقه ملاکند حکومت می کنند و این در حالی است که تا یک سال پیش تنها بر چند دهکده حکومت داشتند. بیش از همه این غیرنظامیان هستند که از این وضعیت رنج می برند. یکی از هتلداران وحشت زده منطقه از دهکده یی در نزدیکی «مالام جابا» که پیش از این یک پیست اسکی پرطرفدار بود، از طریق تلفن خبر داد: «ارتش از ما می خواست به دلیل موقعیت جنگی این دهکده را ترک کنیم و طالبان ما را مجبور به ماندن می کردند.» این هتلدار نیز به مانند 10 هزار رانده شده دیگر موقتاً نزد اقوامش زندگی می کند و درصدد است در کوتاه ترین زمان ممکن کشورش را برای همیشه ترک کند. او می گوید:«ساکنان سوات برای زنده ماندن مجبورند روز به روز بیشتر تحت انقیاد طالبان درآیند.» برخی عقیده دارند ارتش آگاهانه در مقابل رهبران طالبان نرمش نشان می داد تا بیش از این خشم آنها را علیه نیروهای مسلح و دولت برنیانگیزد. عده یی دیگر بر این عقیده اند که نیروهای امنیتی اصولاً شانسی در مقابل آن سه هزار بنیادگرای مسلح نداشته اند. احتمالاً هر دو عقیده درست است و طالبان از مدت ها پیش در این بهشت کوهستانی یک رژیم ترور را برپا کرده بوده اند. با غروب آفتاب در دره سوات، گروه های کوچکی از مردان مخفیانه به خانه «ملاخلیل» می روند. خلیل نامی عربی و به معنای دوست است. این دیدارکنندگان در واقع جاسوس های طالبان هستند. آنها به صورت پنهانی به این رهبر جوان طالبان گزارش می دهند: گزارش هایی در این مورد که چه کسی بار دیگر قوانین مورد قبول طالبان را زیر پا گذاشته، چه کسی شادی کرده و رقصیده است، چه کسی ریش خود را تراشیده، چه کسی همسرش را طلاق داده یا از دولت اسلام آباد هواداری کرده و کوتاه سخن آنکه چه کسی خائن است. نمایش رادیویی ملاخلیل هر شب حوالی ساعت هشت شروع می شود. مردم محلی هم در این شب های زمستانی جز گوش دادن به سخنان ملاخلیل که روی موج اف ام پخش می شود چاره دیگری ندارند. از آنجایی که جناب خلیل منصب شاکی و قاضی را یکجا در اختیار دارد برای مردم از این می گوید که چه کسانی طبق قوانین طالبان عفو یا محکوم شده اند. معمولاً صبح روز بعد مردم با اجسادی در میدان بازار «مینگورا» روبه رو می شوند که در حالی که از پا آویزان هستند، سرهایشان بریده شده و به عنوان آخرین بی حرمتی به این گناهکاران زیر لگدهای افراد طالبان به مانند توپ له می شوند. علاوه بر آن تابلویی هم در آن میدان نصب شده است:«هر کس که به خود جرات داده و اجساد این جاسوسان و خیانتکاران را دفن کند همین مجازات در انتظار او خواهد بود». رهبری بنیادگرایان این منطقه با کسی است که خود را روحانی می داند و قبلاً کارگر کمکی یکی از پیست های اسکی بوده است. این مرد 33 ساله «ملافضل الله» نام دارد و مردم ملاکند به وی «رادیو ملا» لقب داده اند، زیرا فضل الله در آغاز کار شبکه ترور خود را بر امواج رادیویی پایه گذاری کرد. او در برنامه رادیویی اش وعده می داد مدیریت ناکارآمد و فاسد پاکستان را کنار زده و برای شهروندان مایوس کارآمدی و عدالت به ارمغان خواهد آورد اما چیزی نگذشت که این ایستگاه رادیویی تبدیل به نوعی دولت موازی شد و جهادگران فضل الله هر روز از این طریق قواعد جدیدی بر حسب برداشت خود از شریعت وضع می کردند. از جمله اینکه زنان در زمان هایی که احکام اعدام اجرا می شود حق خروج از خانه ها را ندارند و بدتر از آن دختران از رفتن به مدرسه محروم هستند. ماموران پلیس هم در صورت اجرای اوامر دولت اسلام آباد گوش های خود را از دست می دهند. در لیست افراد اعدام شده بدون استثنا از همه طبقات و مشاغل جامعه دیده می شود. در این لیست علاوه بر رهبران قومی و روحانیان لیبرالی که در مقابل اقدامات فضل الله مقاومت نشان داده اند، نام آرایشگران و معلمان هم وجود دارد. سیاستمداران اسلام آباد هنوز هم به مانند همه این سال ها در مورد میزان گسترش قدرت طالبان پاکستان در توهم به سر می برند. اخیراً پرزیدنت زرداری در مصاحبه یی با شبکه تلویزیونی «سی بی اس» امریکا اذعان کرد در مورد ابعاد و گستره مشکلات در شمال پاکستان فریب خورده است. او گفت همه در مورد خطر طالبان «دروغ» گفته اند و ادعا کرده بودند طالبان قدرتی ندارد:«به من می گفتند آنها هرگز در موقعیتی نیستند که بتوانند برای ما چالش برانگیز باشند.» این اعتراف تلخ زرداری در واقع تایید کننده همان تصویری است که زمانی مدیر سابق جامعه اطلاعاتی امریکا یعنی «مایک مک کانل» از پاکستان ارائه داد. این مقام امریکایی سال پیش بارها با رهبران ارتش پاکستان دیدار کرد و یکی از ژنرال های دو ستاره پاکستان آشکارا برای وی توضیح داد که چرا ارتش به عنوان اصلی ترین قدرت سیاسی در این کشور با وجود اصرار سیاستمداران برای جنگ با طالبان، به صورت مخفیانه با این گروه رابطه دارد. بر اساس برآوردهای آن ژنرال، امریکا در درازمدت در افغانستان نخواهد ماند و با خروج امریکا این هند خواهد بود که از این خلاء قدرت استفاده کرده و جای ایالات متحده را پر می کند. به همین خاطر از نظر این ژنرال پاکستان نمی تواند از رابطه با اپوزیسیون افغانستان یعنی با طالبان صرف نظر کند:«پس ما باید از طالبان پشتیبانی کنیم.» اظهارات این ژنرال پاکستانی اولین بار توسط «دیوید سنگر» نویسنده نشریه نیویورک تایمز در کتاب وی منتشر شد: کتابی که در مورد میراث سیاست خارجی بوش است یعنی همان میراثی که حال به باراک اوباما رسیده است. ارتش پاکستان امروز هم به مانند همیشه از برخورد با هند بیشتر از ترورهای طالبان در این کشور هراس دارد. به همین خاطر به طالبانیزه شدن تدریجی پاکستان تن در می دهد و به عنوان مثال امروز در شهر بزرگی چون لاهور که محل زندگی بسیاری از روشنفکران این کشور محسوب می شود زنان حق رفتن به رستوران و آرایشگاه ها را ندارند و ارتش هم این مساله را پذیرفته است. با این حال پس از انعقاد تفاهمنامه میان طالبان و دولت پاکستان بسیاری از شهروندان مینگو در سوات به خیابان ها ریختند و شکلات و شیرینی پخش کردند زیرا امید دارند با این قرارداد بالاخره پس از چند ماه خونریزی بار دیگر به هر صورت صلح برقرار خواهد شد. رئیس هیات مذاکره کننده طالبان اسلامگرای 77 ساله یی به نام «صوفی محمد» است که در ضمن با مولانا فضل الله حاکم خشونت طلب سوات نسبت خانوادگی نیز دارد و پدر همسر وی است. صوفی محمد پس از انعقاد این قرارداد به اصطلاح یک کاروان صلح راه انداخت و به دهکده ها رفت تا پیروزی قوانین طالبانی را جشن بگیرد. دولت اسلام آباد هم امیدوار است این پیرمرد تقریباً میانه رو بتواند از نفوذ نسبی خود بر فضل الله تشنه قدرت استفاده کرده و کمی او را تعدیل کند. اما واقعیت این است که تقریباً دلیلی برای امیدواری های خیلی بزرگ تر وجود ندارد زیرا صوفی محمد نیز به مانند دیگر افراد طالبان دشمن آشتی ناپذیر دموکراسی به حساب می آید و او هم دموکراسی را سیستمی می داند که «به خاطر آن سال ها سرکوب کافران را تحمل کرده ایم». صوفی محمد طی سفر خود در دره سوات بارها و بارها این جمله را تکرار کرده و می کند:«ما هیچ اعتقادی به انتخابات و دموکراسی نداریم.»

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

مشکلات مالی

رئیس جمهور روسیه در دیداری با فرماندهان عالی ارتش در مسکو گفت که با توجه به تنش‌های جهانی و گسترش ناتو، روسیه نیز باید خود را تقویت کند. پیش از این، ولادیمیر پوتین نیز در زمان ریاست جمهوری خود چند بار از ضرورت مدرن‌سازی ارتش روسیه سخن گفته بود، اما این امر به خاطر مشکلات مالی و به ویژه پیش آمدن بحران اقتصادی فراگیر، هرگز تحقق پیدا نکرد. سال گذشته دولت روسیه اعلام کرد که بودجه نیروهای مسلح کشور را طی دو سال آینده افزایش داده و تا سال ۲۰۱۱ حدود ۱۴۰ میلیارد دلار صرف خرید تسلیحات خواهد کرد. اما آقای مدودیف به سران ارتش قول داد که موانع مالی را برطرف کند تا مدرن‌سازی ارتش از سال ۲۰۱۱ شروع شود.

اختلاف‌ها با غرب

مدودیف تنها دو هفته پیش از اولین دیدار خود با باراک اوباما رئیس جمهور تازه آمریکا، پیمان ناتو را متهم کرد که مواضع خود را در نزدیکی مرزهای روسیه همچنان تقویت می‌کند. او گفت که به دلیل تنش‌های منطقه‌ای و همچنین مبارزه با تروریسم، روسیه باید زرادخانه هسته‌ای خود را نیز مدرن کند.

دولت روسیه بر سر دو موضوع همچنان خود را از جانب غرب زیر فشار می‌بیند: یکی سپر دفاع موشکی که قرار است ایالات متحده در شرق اروپا مستقر کند، و دیگر پیوستن اوکراین و گرجستان به پیمان ناتو. درگیری کوتاه مدت روسیه با گرجستان مشکلات تجهیزات کهنه روسیه و نیز ضعف نیروهای مسلح این کشور را در نبردهای منطقه‌ای آشکار ساخت و موجب شد که نیاز به مدرنیزه کردن ارتش بار دیگر مطرح شود.

هدف از نوسازی

زرادخانه اتمی روسیه عملا در زمان دوران "اتحاد شوروی" باقی مانده است. روسیه در عرصه آزمایش‌های موشکی و نصب سیستم‌های رادار مدتهاست که پیشرفتی نداشته است. هدف روسیه آن است که ارتش بزرگ و ناکارآمد دوران جنگ سرد را به ارتشی کوچک‌تر، اما کارا و مجهز تبدیل کند.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

1- استدلال نخست

اوباما رسما افزایش نیروها را که بسیار در بوق و کرنا کرده بود، با صدور دستور استقرار 17 هزار نیروی اضافی دیگر شامل هشت هزار تفنگ‌دار دریایی، چهار هزار نیروی ارتش و پنج هزار نیروی پشتیبانی آغاز کرد. اکثر این نیروها در استان هلمند واقع در جنوب افغانستان که اکثریت آن‌ها را پشتون‌ها تشکیل می‌دهند، مستقر خواهند شد، اما توجیه این مساله به چه صورت بوده است؟ وضعیت افغانستان و پاکستان به توجه فوری نیاز دارد. تفنگ‌داران دریایی در ماه مه وارد افغانستان خواهند شد. ماموریت آن‌ها به همان اندازه که نامعلوم به نظر می‌رسد، خطرناک نیز هست و آن ریشه کن کردن فرهنگ تریاک، منبع تولید هروئین، است.

هم اکنون 38 هزار نیروی آمریکایی در افغانستان حضور دارند که افزون بر این، 18 هزار نیروی دیگر آمریکایی نیز در ترکیب کاروان 50 هزار نیروی سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) فعالیت می‌کنند.

2- استدلال دوم

افراد انتصابی دولت اوباما به هنگام مراسم تایید‌شان تاکید می‌کردند که از تداوم انتقال مظنونان تروریستی به دیگر کشورها و بازداشت مظنونان "تروریستی" بدون برگزاری مراسم محاکمه حتی اگر بسیار بسیار دورتر از یک منطقه‌ی جنگی نیز دستگیر شده باشند، حمایت می‌کنند که این عبارت (بسیار بسیار دورتر از یک منطقه‌ی جنگی) با توجه به تعریف گسترده و فراگیر وزارت دفاع آمریکا (پنتاگون) از "منطقه‌ی بی‌ثباتی" از سومالی تا "ژینگ جیانگ چین" را شامل می‌شود. همین مساله نویسندگان روزنامه‌ی نیویورک تایمز را بر آن داشته تا چنین تیتری بزنند "شاید جنگ علیه ترور اوباما در بعضی حوزه‌ها همانند نسخه‌ی بوش باشد."

- هر گاه شک کردید، بمبارانشان کنید

اصولا، راهبرد دولت اوباما، هم اکنون، به آغاز جنگ علیه کشاورزان و روستائیان پشتون محدود شده است. کشت خشخاش سده‌هاست که بخشی از فرهنگ افغان بوده است. بنابراین یک جنگ هوایی با استفاده از تجهیزات بسیار پیشرفته علیه روستائیان فقیر تنها یک نتیجه خواهد داشت؛ بیش‌تر آن‌ها از جنگ علیه اشغال‌گران خارجی که پنتاگون اصرار می‌ورزد آن را یک "شورشی‌گری" تعریف کند، یا حمایت خواهند کرد و یا این که مستقیما به آن خواهند پیوست.

اوباما در طول فعالیت‌های انتخاباتی‌اش، هدف اصلی "ماموریت در افغانستان" را که به "جبهه‌ی مرکزی در جنگ علیه تروریسم" تبدیل شده، دستگیری اسامه بن لادن و رهبران القاعده تعریف می‌کرد؛ اما هیچ مدرکی دال بر دست داشتن اسامه بن لادن در تجارت هروئین وجود ندارد. افزون بر این، می‌توان گفت که هیچ مدرکی نیز دال بر علاقه‌ی سیستم پیچیده‌ی نظارتی آمریکا به پیدا کردن اسامه بن لادن موجود نیست. در نهایت، این مسایل نیز تنها دلیل و منطق "جنگ علیه تروریسم" را برای حضور آمریکا به عنوان نیروی نیمه اشغال‌گر افغانستان از میان می‌برد.

دیلی تایمز در ادامه نوشته است: از این گذشته، هیچ مدرکی نیز مبنی بر این که این 17 هزار نیروی دیگر به دنبال اسامه بن لادن در استان هلمند خواهند بود، وجود ندارد. بنابراین عادلانه است که فرض کنیم دستگاه امنیت ملی آمریکا هیچ راه حل اطلاعاتی جدیدی در ارتباط با بن لادن به غیر از اطلاعات پایه‌ای آسان و ساده در میدان جنگ در اختیار ندارد. جز آن که فقط به بمباران روستاییان و کشاورزان با هواپیماهای بدون سرنشین پریدیتور دست زده است، اما همان گونه که وضعیت مناطق قبیله‌یی پاکستان نیز نشان می‌دهد، این اقدام بهترین راه‌برد برای متقاعد کردن دهقانان هلمندی نیست تا به جرگه‌ی تیم‌های ارتش آمریکا بپیوندند که در جست‌وجوی اسامه بن لادن هستند.

البته در این بازی، حتی کوچک‌ترین اشاره‌ای هم در آ‌مریکا به این امر نمی‌شود که چرا افغانستان واقعا مهم است که آن در واقع قرارگیری افغانستان به عنوان راه ترانزیت "خط لولستان" یعنی، شعبه‌ی اصلی نفت و گاز دریای خزر در بازی بزرگ جدید در اوراسیاست.

این ادبیات یک‌رنگ واشنگتن را با عبارت "پیروزی در افغانستان به دلیل دموکراسی" در قیاس با بازی واقعی حتی به عنوان جوک و لطیفه نیز نمی‌توان قبول کرد.

- مسکو به نجات می‌آید

خط تجهیز 1600 کیلومتری کراچی – خیبر – کابل مورد استفاده‌ی آمریکا و ناتو به لطف تاکتیک‌های شورشی نوطالبان‌ها در مناطق قبیله‌ای پاکستان، عملا بی‌استفاده شده است.

از ریچارد هالبروک، فرستاده‌ی اوباما به افغانستان و پاکستان، یک روز پیش از ورودش به افغانستان به شایستگی استقبال شد؛ به گونه‌ای که گروهی از بمب‌گذاران انتحاری و افراد مسلح با کشتن 26 تن و زخمی کردن 57 تن دیگر در وزارت‌خانه‌های دادگستری و آموزش و پرورش عملا در پایتخت جهنم به پا کردند. این حادثه پس از آن روی داد که قرقیزستان به واشنگتن شش ماه فرصت داد تا پایگاه هوایی ماناس را ترک کند. بنابراین می‌توان فهمید که آسیای مرکزی اکنون به جای واشنگتن در وهله‌ی اول به حرف مسکو گوش می‌کند.

اما آن چه که گزارش نشد، این بود که روس‌ها چه گونه کار می‌کردند تا ژنرال دیوید پترائوس موسوم به "دیوید تهاجم عراق" که هر قدم خود را در راستای انتخابات ریاست جمهوری 2012 برمی‌دارد، دچار سردرگمی شود. پترائوس در 21 ژانویه، یک روز پس از مراسم تحلیف به اوباما گفت که تمام راه‌های تجهیز در آسیای مرکزی امن هستند. واقعیت این است که او فراموش کرد تا تهاجم دیمیتری مدودف، رییس جمهور روسیه که وضعیت را کاملا عوض کرد، در نظر بگیرد و در نهایت این روسیه است که به نجات آمریکا و ناتو آمد، اما به یک شرط روسی؛ یعنی روسیه احتمالا از هواپیماهای نظامی خود برای انتقال این تجهیزات به افغانستان استفاده خواهد کرد. تصویر فریب دهنده‌ای که مدودف از خود به طور بی‌سابقه نشان داده است، در بازی جدید شطرنج روسیه – آمریکا "نشانه‌های بسیار مثبتی" بوده است.

سرگئی لاوروف وزیر امور خارجه‌ی فدراسیون روسیه نیز به طور بی‌سابقه‌ای اعلام کرد که کار انتقال تجهیزات غیر نظامی آمریکا و ناتو از طریق روسیه به افغانستان چند روز پس از بیستمین سالگرد خروج نیروهای شوروی از کابل آغاز می‌شود.

در ادامه‌ی این مطلب این گونه نوشته شده است: اگر اوباما از طرف خودش به پند و نصیحت‌های مردی که در آن زمان فرمانده بود گوش دهد، هیچ چیزی را از دست نخواهد داد. ژنرال بازنشسته‌ی ارتش روسیه بوریس گروموف با استفاده از تجربه‌ی شخصی‌اش اعلام کرده است که استراتژی افزایش نیروی اوباما محکوم به شکست است. او می‌گوید: هر کسی می‌تواند نیروها را افزایش و یا کاهش دهد اما این هیچ چیزی در بر نخواهد داشت به جز یک نتیجه‌ی منفی.

قیمتی که آمریکا و ناتو باید برای ارسال تجهیزاتشان به افغانستان از طریق خاک روسیه بپردازند، واقعی است: ناتو و آمریکا نباید روسیه را محاصره کنند. ناتو نباید برنامه‌ی گسترش خود را به سمت شرق اروپا ادامه دهد و آخر این که سپر ضد موشکی در جمهوری چک و لهستان برای حفاظت در برابر موشک‌های ایران، امری دروغ که هیچ‌گاه به اثبات نرسیده است، نباید مستقر شود. برای تمام این مسائل باید با جزییات بحث و تبادل نظر کرد. رسانه‌های روسیه گزارش داده‌اند که مدودف خواهان برگزاری نشستی با اوباما در مسکو است که حتی ولادیمیر پوتین، نخست وزیر روسیه، نیز در آن حضور خواهد داشت. باز هم اگر فرض کنیم که مدودف در واقع با باز کردن یک راه ترانزیت جدید به افغانستان باعث موفقیت عظیم اوباما شده باشد، اما یک سوال هنوز هم باقی می‌ماند و آن این که واقعا ماموریت آ‌مریکا چیست؟ این ماموریت نمی‌تواند برای ساختن یک کشور باشد، زیرا دولت‌های پیاپی آمریکا هرگز اهمیتی به افغانستان نمی‌دادند. این ماموریت امن کردن این کشور و جلوگیری از تبدیل آن به پایگاهی برای حمله به آمریکا نیز نمی‌تواند باشد، زیرا روسیه نیز همانند آمریکا خواستار طالبانی شدن افغانستان نیست. حتی اگر ‌چنین پایگاهی وجود داشته باشد، این پایگاه هم اکنون در مناطق قبیله‌یی پاکستان است.

مثل همیشه بهترین قسمت داستان گفته نشد: واشنگتن نمی‌تواند اذعان کند که تنها علاقه‌ی واقعی‌اش به افغانستان ایجاد یک راه ترانزیت برای خط لوله‌ی گاز از ترکمنستان به پاکستان و هندوستان و یا همان خط لوله‌های TAPI است. از طرف دیگر، مسکو نیز نمی‌تواند اعتراف کند که فرصت کمک به شکست آمریکا در افغانستان برای یک چند سال دیگر آن قدر خوب و مغتنم است که نمی‌تواند آن را از دست بدهد. در صورتی که اوباما و مدودف تصمیم بگیرند به رقص تانگوی خود ادامه ندهند -البته این اتفاق به سختی روی خواهد داد - دیگر امکان واقع‌ گرایانه‌ برای آمریکا - ناتو برای ایجاد یک راه ترانزیت جدید، اغوا کردن ایران است. یعنی در این صورت، این راه ترانزیت از ترکیه شروع خواهد شد و از طریق کردستان ترکیه و عراق، از خود ایران گذر خواهد کرد و به کابل خواهد رسید. یک راه بسیار آسان و کوتاه‌تر گذر از بندرعباس ایران و ورود به افغانستان است.

دیلی تایمز می‌افزاید: مسلم است که شطرنج بازی کردن با روسیه برای دولت اوباما آسان‌تر از بازی کردن با ایران است. در این صورت، آمریکا باید برای بدست آوردن آن چیزی که می‌خواهد، با زور "دیوار بی‌اعتمادی" را که سه دهه میان واشنگتن و تهران به وجود آمده، برای همیشه ویران کند. آمریکا افزون بر این، باید به تحریم‌های ایران پایان دهد. جدای از این، واشنگتن باید به ایران اجازه دهد برنامه‌ی هسته‌یی خود را پیش برد، برنامه‌ای که بر اساس پیمان منع گسترش تسلیحات هسته‌یی (NPT) حق دارد آن را داشته باشد.

دولت اوباما هم‌چنین باید پذیرای فشار غیر قابل تصور از سوی افراط‌یان راست‌گرای اسراییلی یعنی از بی‌بی‌ نتانیاهو، رهبر حزب لیکود گرفته تا آویگدور لیبرمن افراطی و نوچه‌های آنها که در لابی اسراییل در واشنگتن به فعالیت می‌پردازند، باشد.

در پایان این گزارش آمده است: ایران به روسیه نزدیک و نزدیک‌تر می‌شود. روسیه هم اکنون رییس سازمان همکاری شانگهای (SCO) است که پاسخ اوراسیا به ناتو نه تنها به شکل نظامی بلکه در حوزه‌های اقتصادی و انرژی است. روسیه، چین، قزاقستان، تاجیکستان، قرقیزستان و ازبکستان، به همراه ایران و پاکستان به عنوان اعضای ناظر، عضو این سازمان مهم هستند. این تمام چیزی است که در اوراسیا اتفاق می‌افتد؛ رژه‌ی اتحاد و انسجام آسیا از طریق سازمان امنیت انرژی آسیا و در زمینه‌ی نظامی از طریق سازمان همکاری شانگهای. هم‌ چین و هم روسیه ارتباط عمیقی با ایران دارند. چین قراردادهای چندین میلیارد دلاری را در زمینه‌ی نفت و گاز با ایران امضا کرده است. روسیه نیز در حال حاضر در زمینه فناوری انرژی هسته‌یی با ایران همکاری‌هایی دارد.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،

منبع : نیویورک تایمز26/12/87

روزنامه نیویورک تایمز نوشت که شکاف و اختلاف میان واشنگتن و تل‌آویو بر سر موضوع هسته‌ای ایران عمیق‌تر خواهدشد.

به گزارش شبکه ایران، روزنامه آمریکایی نیویورک تایمز در شماره روز یکشنبه خود به قلم "دیوید سنجر" و "ویلیام براد" نوشت: شکاف و اختلاف میان واشنگتن و تل آویو بر سر موضوع هسته‌ای ایران بیشتر می‌شود.این روزنامه افزود: مقامات اطلاعاتی آمریکا و اسراییل هفته گذشته در واشنگتن و تل آویو به اتخاذ مواضعی در مورد برنامه هسته‌ای ایران پرداختند که اختلافات عمیقی در آن دیده می‌شد. به نوشته نیویورک تایمز،"عاموس یادلین" رییس سازمان جاسوسی ارتش رژیم صهیونیستی در این رابطه به کابینه این رژیم پیشتر گفته بود که ایران از آستانه فنی برای ساخت تسلیحات هسته‌ای عبور کرده‌است و اینک درصدد دستیابی به توانایی‌های نظامی هسته‌ای است تا بتواند استراتژی خود را در تولید و ساخت تسلیحات هسته‌ای عملی سازد. روزنامه آمریکایی افزود: چند روز بعد از این اظهارات، "دنیس بلر" رییس سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) در برابر کنگره تصریح کرد که ممکن است به دلیل پیشرفت‌های ایران در موضوع هسته‌ای درگیری و یا بحرانی میان تهران و تل آویو به وجود بیاید ، اما اسراییلی ها اهداف اشتباهی را در این مورد دنبال می‌کنند. هر دوی این افراد با توجه به گزارش ماه گذشته سازمان ملل متحد تائید کردند که ایران به صورت تئوری به مواد لازم برای ساخت تسلیحات هسته ای دست پیدا کرده‌است. تل آویو و واشنگتن سالها نگران فرارسیدن این زمان بودند. حالا این زمان فرارسیده و اختلافات این دو متحد در چگونگجی مواجهه با این تهدید نیز افزایش پیدا کرده‌است. همان گونه که دریادار بلر می‌گوید: تهدید هسته‌ای ایران برای تل آویو و واشنگتن در دو ساعت زمانی مختلف تعریف می شود که سرعت آن در بیت المقدس سریع تر از سرعت آن در واشنگتن است. در حال حاضر اسراییل فشار خود را علیه دولت آمریکا افزایش داده است که این امر نشان دهنده سبر بسیار کم اسراییل است. در حقیقت مقامات اسراییلی می‌خواهند بگویند که دیپلماسی جدید اوباما در برابر تهران باید به سرعت آغاز شده و در یک مدت زمان بسیار کوتاه صورت بگیرد. یک مقام اسراییلی که در دیدارهای "هیلاری کلینتون" از بیت المقدس حضور داشته در این رابطه گفت : مقامات اسراییل به وزیر امور خارجه آمریکا گفته اند که مذاکرات با تهران باید در اواخر بهار یا اوایل تابستان آغاز شود. آنها می‌گویند درغیر این صورت ایرانی‌ها زمان لازم برای ساخت تسلیحات هسته‌ای را بست خواهند آورد. این در حالی است که دولت اوباما دنیس راس یکی از دیپلمات‌های باسابقه خود را برای سیاستی که خود آن را "هویج های بزرگتر و چماق های بزرگتر" نامیده است، در برابر ایران انتخاب کرده است. گفتگوهای اصلی با ایران ممکن است تا بعد از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری در این کشور در ماه ‍ژوئن آغاز نشود. بنابراین، زمانی را که دولت آمریکا برای آغاز مذاکرات اصلی با تهران در نظر گرفته‌است، آخرین زمانی است که صهیونیست‌ها برای گفتگوهای میان ایران و آمریکا در نظر گرفته‌اند. مقامات تل آویو می گویند بعد از این زمان باید تحریم‌های شدیدی را بر تهران تحمیل کرد. تمام این مسائل در حالی اتفاق می افتد که سال گذشته سران رژیم صهیونیستی به کاخ سفید رفته و از جرج بوش رئیس جمهور سابق آمریکا خواسته بودند تا به جنگنده‌های این رژیم اجازه داده شود تا از حریم هوایی عراق استفاده کرده و به سایت غنی سازی نطنز در ایران حمله کنند. بوش با این درخواست مخالفت کرده و اسراییلی‌ها نیز حداقل آن را در حال حاضر پس گرفته‌اند. هنوز هم تا این زمان بعضی از مشاوران "جرج بوش" می‌گویند که آنها هنوز اطمینان ندارند که آیا صهیونیست‌ها واقعا تصمیم به حمله به ایران را گرفته بودند یا اینکه قصد داشتند تا بوش را متقاعد کنند تا قبل از به اتمام رسیدن دوران ریاست جمهوری اش به ایران حمله کند. و البته این مساله قبل از رسیدن ایران به قابلیت‌های جدید هسته‌ای بوده‌است. این دو متحد در بعضی از موارد حساس با یکدیگر توافق دارند: یکی اینکه بازرسان بین المللی متوجه شده اند که سرعت غنی سازی در ایران افزایش یافته است و تنها درجه کمی لازم است تا ایران به سوخت کافی برای ساخت بمب دست یابد. ولی با توجه به همین واقعیت ها رابرت گیتس وزیر دفاع آمریکا هفته گذشته اعلام کرد که ایران چندین سال با ساخت تسلیحات هسته‌ای فاصله دارد.

اشتراک گذاری:

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ،