هشت عمودی چهارحرفی است. «درخشنده. پرنور. چیزی که نور از آن بیرون می‌آید. مثل خورشید». اولی‌اش ت درآمده است، سومی‌اش ب. ت را تبدیل می‌کنم به ب. دومی و چهارمی را الف می‌گذارم. بعد مجله را پرت می‌کنم آن‌طرف اتاق.
فکر می‌کنم درخت نارنگی توی حیاط هم فهمیده باشد یک نفر برای همیشه از این خانه رفته است. میوه‌اش از همهٔ سال‌های قبل مزهٔ غمگین‌تری دارد.
تا وقتی بچه‌هایتان نفس می‌کشند، نمیرید. این اولین حقی است که به گردنتان دارند.
چه بلاهتی موج می‌زند لابه‌لای انگشتانت موقعی که برایش می‌نویسی: «ممنون، بهترم» و درست چند دقیقهٔ بعد احتمالاً وقتی از یک کشمکش طولانی با گوشی‌اش برمی‌گردد، جواب می‌دهد: «تو معنی‌دار می‌خندی. یه چیزی پشت این خنده، تو رو از پا درآورده» و سفت می‌بوسدت.