بخواهی نشان بدهی اهمیتی برایت ندارد، گوشهٔ کاغذش را پاره کنی لیست خرید بنویسی. چند حرف اول اسمش بچسبد به «تفاله گیر پلاستیکی نازک یک عدد»؛ یادگاری نگهش داری.
اینکه آدم خوب بنویسد یا خیال کند خوب می‌نویسد، دو تا موضوع جدا از هم هستند که می‌تواند به دوران کودکی‌اش ربط داشته باشد یا نداشته باشد.
قلبش مثل پنیر سوییسی توی انیمیشن سوراخ‌سوراخ بود. هی می‌زدش عقب، آنجایی بیاید که موش‌ها حمله می‌کردند به انبار خوراکی‌ها. سعی می‌کرد بخندد بهشان. سعی می‌کرد بقیهٔ چیزهایی را که توی جریان بود، نبیند.
یک حس قدیمی لعنتی بیشتر وقت‌ها با من است که می‌گوید خوب‌ها بیرون نمی‌زنند. خوب‌ها در پستویی، جایی قایم می‌شوند و خوب بودنشان را ادامه می‌دهند. دیده شدن آن‌ها را عوض می‌کند، چشم می‌خورند، بد می‌شوند.
تا وقتی مطمئن نشده بودم مگس روی میز همان مگس چند دقیقهٔ پیش است که آن برنامه را پیاده کرده بود، می‌توانستم با طبیعت موضوع کنار بیایم. حالا ولی نسبت به موجودیتش موضع دارم و گزینهٔ مناسبی برای تعیین سرنوشتش نیستم. می‌روم خودم را مشغول کاری کنم تا بعدی‌ها تکلیفش را مشخص کنند.
خیال کن زانویش درد نمی‌کند و شب‌ها یکی‌و‌نصفی مشت قرص نمی‌خورد و توی خواب ناله نمی‌کند و صبح‌ها با لبخند بلند می‌شود. خیال کن آن دور نشسته و چایی ریخته توی نعلبکی و دارد کوک لباسم را محکم می‌کند. به جای من هم خیال کن، خیلی سردم است.
تکه‌ای از جهان شاید باشد که خدا هنوز بزرگ است و آخر تمام اتفاق‌هایی که می‌افتد یا نمی‌افتد، یک نفر این را به آدم یادآوری می‌کند.
باید وانمود می‌کردم هنوز هم توی قابلمه برنج هست. باید طوری که یعنی دارم می‌روم دیس را پر از برنج کنم، نیم‌خیز می‌شدم. هرکس توی این جهان رسالتی دارد، رسالت من وانمود کردن است.