از چند دقیقهٔ قبلش تا چند ساعت بعدش به نظرم می‌آمد آدم‌های سیاه‌پوش نقاب‌دار دنبالم‌اند. برای چی؟ از دکهٔ سر خیابان برای رفیقم فیلیپ‌موریس آبی خریده بودم.
دعوایم کرد. توی آشپزخانه سنگر گرفتم و کیک خرمالو با روکش پنیر پختم. کوتاه آمد.
از همان بقچه‌های خال‌خالی توی انیمیشن دلم می‌خواهد که برای همهٔ چیزهای مهم جا داشتند و می‌توانستی به یک تکه چوب ببندی‌اش و روی شانه‌ات بیندازی و راه بیفتی.
کاش موهایم آن‌قدر فرفری و محکم بود که پرنده‌ای تصمیم می‌گرفت بالای سرم زندگی کند.