گرد هم آئی بی حاصل گروه بیست ؟
همراه فوران برزیل، آرژانتین ، آفریقای جنوبی ، هند و چین گروه بیست می رفت تا آنچنان که مقدر بود نظم موریانه زده جهانی را دگرگون سازد، به کشورهای جنوب میدان دهد و ناقوس مرگ «توافق های واشنگتن» را به صدا در آورد. نوامبر ۲۰۰۸ فرصتی رویائی برای اینکار بنظرمی رسید. فشار های مردمی قوی بود و وضعیت اضطراری اقتصادی بهترین محمل را برای بازبینی همه چیز و «بازسازی» ای در کثرت گرایی جهانی نوین پدید آورده بود.
اما بنظر می رسد این کثرت گرایی نیز از قماش ادعا های دیگر است..... جدا از جنبش اجتماعی، با آراستن همان توازن قواهای کهنه ، مدیران از رده خارج شده را با قوانین اجتماعی پر شورتر جایگزین می کند. و در مورد جهت گیری اتخاذ شده.....دولت های شرکت کننده در گردهمائی گروه بیست اعلام می دارند: « ما در فعالیت هایمان با این ایمان مشترک حرکت می کنیم که موازین بازار، اقتصاد های باز و بازارهای مالی به درستی مقررات گذاری شده باعث پویائی، خلاقیت و حمایت از شرکت ها می شود، که برای رشد اقتصاد و اشتغال و کاهش فقر ضروری می باشد». و بدون هیچ دلیلی اعلامیه تاکید می کند: « این اصول میلیون ها انسان را از چنگال فقر خارج کرد و باعث بالارفتن سطح زندگی در جهان شد». به کلام دیگر جهت گیری اتخاذ شده از سی سال پیش درست بوده و بحران کنونی – یک حادثه ساده بی اهمیت ؟ - درمان خود را در مقررات گذاری ای « درست» در بازار های مالی خواهد یافت. در اینجا بویژه سرسپردگی آرژانتین قابل ستایش است که زخم های هنوز تازه اش گواه مضر بودن موعظه لیبرالی متجلی در سندی است که امضا کرده.
دو ماه پس از سقوط وال استریت ، در این متن گروه بیست که ملغمه ای از تکرار واضحات و عبث گوئی و هم چنین بازگشت به دگم هاست، نباید به دنبال زیر سوال بردن سیاست های ناعادلانه و نهادهای مالی بود که از جمله باعث آن شدند که میلیون ها انسان برای جبران کاهش مداوم درآمدهایشان به زیر بار قرض بروند. یک کلمه نیز از بهشت های مالیاتی حرف زده نشده است تا مگر آنها نگران شوند که تیغه گیوتین تصمیمات در حال مطالعه شامل گردن آنها نیز خواهد شد همان تصمیماتی که می باید « سیستم مالی جهانی را در مقابل عملکردهای غلط تکروانه و ناروشن محافظت نماید ، عملکردهائی که تهدیدی برای فعالیت های مالی قانونی به حساب می آیند»(۲). طرفداران صندوق های دلال بازی بورسی اما می بایست از ترس بر خود بلرزند چرا که کشورهای گروه بیست تعهد کرده اند « در مورد مجصولات مالی پیچیده سطح شفایت را بالا ببرند». اما آیا گروه بیست می تواند مسئولین را محکوم نماید وقتی که بسیاری از آنها هنوز به نوشتن اعلامیه های آن ادامه می دهند ؟
روشن است که یک « برتون وودز جدید» در عرض چند هفته سرهم بندی نمی شود؛ تهیه توافق اولیه در سال ۱۹۴۴ دوسال وقت گرفت. اما تشکیل با عجله گردهم آئی که همراه با عوض شدن رهبری در واشنگتن بود نیز همه چیز را توضیح نمی دهد. چرا که گروه بیست گاه نیز موفق به ابراز سخنی سلیس شده است :« ما مجددا تاکید می کنیم که تا چه اندازه حیاتی است که پروتکسیونیسم(جمایت گرائی اقتصادی) طرد شود....در ۱۲ ماه آینده ما از بوجود آوردن سدهای جدید در مقابل سرمایه گذاری و تجارت کالا و خدمات جلوگیری می کنیم.....ما تلاش خواهیم کرد که در طول سال به توافقی در مورد نحوه عملکردها برسیم که در جهت برنامه توسعه پشنهادی سازمان تجارت جهانی در دوحه باشد با نتایجی بازهم چشمگیرتر و متعادل تر». نتیجه گیری بسیار ویژه - و بی شک موقت- در بحبوحه طوفان اقتصادی کنونی، چنین است که مبادله آزاد و جهانی سازی مالی توانستند به ضرب تائید دولت هائی که نماینده ۶۵ درصد اهالی جهان اند، خود را تحمیل کنند .
۱ ـ شامل فرانسه، جمهوری فدرال آلمان، ایتالیا، ژاپن، انگلستان و ایالات متحده آمریکا
۲- برگرفته از ترجمه اعلامیه گردهم آئی واشنگتن در ۱۵ نوامبر ۲۰۰۸. این متن بر روی سایت ریاست جمهوری همراه با این تذکر تعجب آور همراه است : تنها متن انگلیسی ارزش مرجعیت دارد.
کلیه حقوق برای نشریه لوموند دیپلوماتیک محفوظ است
© 2009 - 2000 Le Monde diplomatique
