دیدار آینده نتانیاهو از آمریکا آینده سیاسی او را تعیین می کند
منبع : هاآرتس
بنیامین نتانیاهو خود را برای قماری اساسی آماده میکند. وی بعد از سه هفته قرار است به واشنگتن برود و دیدار با باراک اوباما در آنجا حادثه بینظیری در زندگی سیاسی وی خواهد بود. نتایج این دیدار معین خواهد کرد که آیا نتانیاهو که بعد از ده سال بار دیگر به حکومت رسیده، قرار است این بار هم با دولت آمریکا رو در رو شود.
نتانیاهو خوب میداند که مواضع اخیر وی در مورد کشور فلسطین و عقبنشینی از کرانه باختری و جولان ممکن است به تیرگی روابطش با اوباما بیانجامد و ممکن است اسرائیل را به یک انزوای بینالمللی بکشاند. او از این لحاظ ترسی ندارد، زیرا وی برای رسیدن به کاخ سفید، لیست بلند بالایی از شرط و شروط را تعیین کرده است و در مقابل هر امتیازدهی یک سری شرط و شروط قرار داده است. قرار نیست وی فقط بله به رییسجمهور آمریکا بگوید.
ایهود اولمرت در مذاکرات خود با محمود عباس به این نتجه رسیده است که در سایه مواضع فلسطینیها در موارد معینی به هیچ وجه امکان رسیدن به یک سازش دائمی با فلسطینیها وجود ندارد. با این وجود وی ترجیح داد نمایشی از کرم اسرائیلیها را به جامعه بینالمللی نشان بدهد و در مقابل حمایت آنها را به دست بیاورد. ولی در واقع نتانیاهو مخالف این روش است. وی تمایل دارد که مذاکرات را از پایان شروع کند و به جای امتیازدهی که جهانیان را شاد میکند ولی برای طرف دیگر بسنده نیست، وی تمایل دارد بهای سیاسی در صحنه بینالمللی بدهد ولی در مقابل مواضع ثابت و حتمی را به طرف دیگر داده و ائتلاف داخلی خود را حفظ کند.
بدین جهت نتانیاهو برای سفر خود به واشنگتن، دو موضوع را در برنامه کاری خود معین کرده است. وی رسانههای جهانی را غرق در این موضوع کرده که تصمیم دارد مقدمات جنگ پیشگیرانه خود علیه ایران را شروع کند و همچنین از فلسطینیها خواسته که در مقابل اعتراف اسرائیل به کشور فلسطین، فلسطینیها نیز باید به اسرائیل به عنوان کشور قوم یهود اعتراف کنند. بدون شک اوباما نیز از آنها میخواهد که برای اعلام حسن نیت خود یک سری اقدامات مثبتی را انجام داده و یک سری قدمهایی را باید بردارد. همچنین یادی از تعهدات حکومتهای سابق خود به فلسطینیها بنماید که عبارتست از متوقف کردن ساخت و سازها در شهرکهای کرانه باختری، تخلیه ساخت و سازهای غیر قانونی، برداشتن ایستهای بازرسی در سرزمینهای اشغالی کرانه باختری.
در زبان دیپلماتیک این امر به این معنی است که نتانیاهو اوباما را تهدید می کند که اگر نیروی هوایی خود را برای هدف قرار دادن نیروگاههای هسته ای در ایران اعزام نکند، روند نظم نوین وی را در صحنه بین المللی به هم می زند. در مقابل اوباما نیز تهدید می کند که اگر بر شهرک سازی خود اصرار بورزد، ساختار داخلی کابینه نتانیاهو را نیز به هم می زند. به عبارتی دیگر نتانیاهو از اوباما می خواهد که مشکل احمدی نژاد را حل کند و اوباما نیز به او می گوید ، تو هم مشکل شورای شهرک سازی "یشع" را حل کن و باز هم به عبارتی دیگر ما با یک معادله روبه رو هستیم : "شهرک ایتار" در مقابل " شهرک نطنز" در واقع این معادله در دوره اولمرت و جورج بوش نیز بوده است ولی هر دو آنها ضعیفتر از آنی بودند که بتوانند مشکلات یکدیگر را حل کنند بوش از سوی عراق آسیب پذیر شده بود و اولمرت نیز از طرف لبنان تضعیف شده بود. اما جانشینان آنها وضعیت بهتری داشته و از قدرت تصمیم گیری بیشتری برخوردار هستند. حداقل می توان این امر را در آغاز دوره ها صادق بدانیم.
روابط نتانیاهو و اوباما ما را به یاد روابط بین شارون و بوش می اندازد. نخست وزیر اسرائیل در آن موقع سلطه جو مستبد و تندرو بود و رییس جمهور آمریکا یک شخص با ایدیولوژی متعصب بود که تلاش می کرد حکومتهای عربی را به یک حکومتهای دمکراتیک تبدیل کند. ولی اکنون این نقشها برعکس شده است، نتنایهو شخصیتی با ایدیولوژی است که می خواهد اسرائیل را از یک بحران دیگر نجات دهد و بدین جهت به فلسطینی ها شرط کرده برای سازش حتما باید اصول صهیونیسم را قبول کنند ولی در مقابل اوباما یک رییس جمهوری به نظر می رسد که از قدرت کلام زیادی برخوردار است و به گفته یک تحلیلگر سیاسی که می گفت ما از زمان نیکسون چنین رییس جمهوری نداشتیم ، کسی که مخالف کمونیستها بود ولی سفر تاریخی به چین داشت.
همین واقعگرایی اوباما برای نتانیاهو با وجود اختلاف نظر بین این دو، مایه امید است زیرا وقتی با شرایط واقعی اسرائیل آشنا شد، مجبور است با خواسته های نتانیاهو موافقت کند. نتانیاهو از توانائی های اوباما در تحریک احساسات مردمی خوشحال است و از اظهارات اوباما در تماس تلفنی بعد از انتخاب وی به ریاست جمهوری نیز راضی است و نخست وزیر می داند که اوباما ، واقعیت های که بر یک رییسی تحمیل می شود را خوب می شناسد. و در نتیجه تلاش نخواهد کرد که امور غیر ممکن را عملی سازد. در واقع اظهارات "جاکسون دیل" روزنامه نگار روزنامه واشنگتن پست ، برای نتانیاهو امید بخش بود. وی در این مقاله آشنا شدن اوباما با جهان واقع را وصف کرده بود. دیل گفت هر رییس جمهور جدیدی تمایل دارد، مشکلات جهان را به گردن رییس قبلی بیاندازد، در این راستا اوباما بعد از صد روز حکومت داری حتما با دنیای واقعی آشنا شده است. وی دریافته که کشورهای تندرو و سازمانهای تروریستی وجود دارند، و اینها یک حقیقت هستند نه اینکه توجیه های دولت سابق باشند.
کره شمالی کشوری است که احترام اوباما را نگه نمی دارد، همانطور که با رییس جمهور سابق نیز چنین برخوردی کرد، روسیه و ایران نیز پاسخهای مثبتی به اقدامات خیرخواهانه سران آمریکا از خود نشان نمی دهند و اصرار دارند با تکبر با دیگران برخورد کنند.
نتایناهو ازاینکه قرار است در زمانی با اوباما دیدار کند که وی از شعارهای انتخاباتی خود رها شده ، بسیار خوشحال است ، زمانی که با دنیای واقعی سیاست آشنا شده و فهمیده که بدها همیشه بد خواهند ماند و حتی اگر رییس جمهور آمریکا هم عوض شود. ولی در سیاست ، نزدیکی دیدگاهها و حتی دوستی شخصی کافی نیست باید هر کسی اجازه داشته باشد که از اهرمهای فشار و نقاط قوت خود در بازی دیپلماسی استفاده کند و بدون شک هیچ نقطه قوتی برای یک نخست وزیر مهمتر از حمایت داخلی از وی نمی باشد ، بخصوص در زمانی که از حمایت بین المللی نیز برخودار باشد.
در سایه این دو عامل است که می توان مواضع تند نتانیاهو را درک کرد. وی خوب می داند که اجماع بین المللی به همراه اکثریت دمکراتیک داخلی ، قدرت کافی به نتانیاهو می دهند که می تواند وی را در مسیر صلحی که اوباما در خاورمیانه می خواهد، یاری دهد. اصولا اسرائیل نمی تواند رییس جمهور آمریکا را از طریق تپه کاپیتول مورد فشار قرار دهد، ولی در مقابل اعضای کنگره آمریکا می توانند تعهد آمریکا به حفظ امنیت اسرائیل را تضمین کنند.
در واقع نتانیاهو تمایل دارد در شرایطی وارد واشنگتن شود، که از بیشترین حمایت داخلی برخوردار باشد، تا آمریکائی نتوانند وی را تحت فشار قرار دهند. بدین جهت وی دو موضوع مورد توافق همه شهروندان یعنی رهایی اسرائیل از بحران هسته ای که ایران برای آن برنامه ریزی می کند و اعتراف فلسطینی ها به اسرائیل به عنوان کشور قومیت یهود، را با خود به آنجا برده است.
